غزلیات فیض کاشانی

[یاس بنفش]

دوغزل از مولانا فیض کاشانی
ألا يا أيّها المهدى، مدامَ الوصل ناوِلها
كه در دوران هجرانت بسى افتاد مشكل‏ها
صبا از نكهت كويت نسيمى سوى ما آورد
زسوز شعله ى شوقت چه تاب افتاد در دل‏ها
چو نور مهر تو تابيد بر دل‏هاى مشتاقان
زخود آهنگ حق كردند و بر بستند محمل‏ها
دل بى بهره از مِهرت، حقيقت را كجا يابد
حق از آيينه ى رويت، تجلّى كرد بر دل‏ها
به كوى خود نشانى ده كه شوق تو محبّان را
زتقوا داد زاد ره، زطاعت بست محمل‏ها
به حق سجاده تزيين كن، مَهِلْ محراب و منبر را
كه ديوان فلك صورت، از آن سازند محفل‏ها
شب تاريك و بيم موج و گردابى چنين هايل
زغرقاب فراق خود رهى بنما به ساحل‏ها
اگر دانستمى كويت، به سر مى‏آمدم سويت
خوشا گر بودمى آگه، زراه و رسم منزل‏ها
چو بينى حجت حق را، به پايش جان فشان‏اى فيض
متى ما تَلق مَن تَهوى، دَعِ الدّنيا و أهمِلها
× × ×
دل مى‏رود زدستم صاحب زمان خدا را
بيرون خرام از غيب، طاقت نماند ما را
اى كشتى ولايت، از غرق ده نجاتم
باشد كه باز بينم، ديدار آشنا را
اى صاحب هدايت، شكرانه ى ولايت
از خوان وصل بنواز، مهجور بينوا را
مست شراب شوقت، اين نغمه مى‏سرايد
هاتِ الصبوح حيّوا، يا أيّها السّكارا
ده روزه مهر گردون، افسانه است و افسون
يك لحظه خدمت تو، بهتر زملك دارا
آن كو شناخت قَدْرَت، هرگز نگشت محتاج
اين كيمياى مهرت، سلطان كند گدا را
آيينه ى سكندر، كى چون دل تو باشد
با آفتاب تابان، نسبت كجا سها را
در كوى حضرت تو، فيض ار گذر ندارد
در بارگاه شاهان، ره نيست هر گدا را
منبع:شبکه لقمان
:01:نظر.....................بدهید......... ......................:06::01:

[همراه دل]

غزل شمارهٔ ۱

فـــیــض نــور خــداســت در دل مــا ... از دل مــــاســـت نـــور مـــنـــزل مـــا
نــقــل مــا نــقــل حــرف شــیـریـنـش ... یـــاد آن روی شـــمـــع مـــحـــفــل مــا
در دل از دوســت عــقــدهٔ مـشـکـل ... در کــف اوســت حــلّ مــشــکـل مـا
تــخــم مــحــنــت بــسـیـنـهٔ مـا کـشـت ... آنــکــه مـهـرش سـرشـتـه در گـل مـا
ســــالــــهــــا در جــــوار او بـــودیـــم ... ســـایـــهٔ دوســـت بـــود مـــنــزل مــا
در مــــحــــیــــط فـــراق افـــتـــادیـــم ... نـیـسـت پـیـدا کـجـاسـت سـاحـل مـا
مــهــر بــود و وفــا کـه مـیـکـشـتـیـم ... از چـه جـور و جـفـاسـت حـاصـل مـا
دســـت و پــا بــس زدیــم بــیــهــوده ...داغ دل گــشــت ســعــی بــاطـل مـا
دل بـــتـــیـــغ فــراق شــد بــســمــل ... چــنــد خــواهـد طـپـیـد بـسـمـل مـا
چـونـکـه خـواهـد فـکـنـد در پـایـش ... ســـر مـــا دســـتـــمـــزد قـــاتـــل مــا
طـــپـــش دل زشــوق دیــدار اســت ... بـه از ایـن چـیـسـت فـیـض حاصل ما
در ســـفـــر تــا بــکــی تــپــد دل مــا ... نــیــســت پــیـداکـجـاسـت مـنـزل مـا
بـــوی جــان مــیــوزد در ایــن وادی ... ســــاربــــانــــا بـــدار مـــحـــمـــل مـــا
هــر کــجــا مــیــرویــم او بــا مــاســت ... اوســـت در جـــان مـــا و در دل مــا
جان چو هاروت و دل چو ماروتست ... زاســــمـــان اوفـــتـــاده در گـــل مـــا
زهــــرهٔ مــــاســــت زهــــرهٔ دنــــیــــا ... شـــهـــواتـــســـت چـــاه بـــابـــل هــا
از الــــم هــــای ایــــن چـــه بـــابـــل ... نـــیــســت واقــف درون غــافــل مــا
کـــچـــک درد تـــا بـــســـر نـــخــورد ... نـــرود فـــیـــل نـــفـــس کـــاهـــل مــا
فــیــض از نــفــس خــویـشـتـن مـا را ... نــیــســت ره ســوی شـیـخ کـامـل مـا
...

[همراه دل]

غزل شمارهٔ ۲
عـشـق گـسـتـرده اسـت خوانی بهر خاصان خدا ... مــیــزنــد هــر دم صـلـائـی سـارعـوا نـحـوالـلـقـا
بـر سـرخـوانـش نـشـسـتـه قدسیان ساغر بکف ... هـیـن بـیـائـیـد اهـل دل ایـنـجـاسـت اکـسـیـر بقا
یــا عــبــادالـلـه تـعـالـوا اشـربـوا هـذا الـرحـیـق ...یــا عــبــادالــلــه تــعــالـوا مـبـتـغـاکـم عـنـدنـا
ســوی مــاآئــیــد مــخــمــوران صــهـبـای الـسـت ...تـــا بــرون آریــمــتــان از عــهــدهٔ قــالــوا بــلــی
دلــگــشــا بــزمــی زاســبــاب طــرب آراســتــه.... بــهــرهــر غــمــدیــدهٔ انــدوهــگــیــن مــبـتـلـا
بــاده و نــقـلـسـت و مـطـرب سـاقـیـان مـهـربـان... مـاه رویـان جـعـد مـویـان نـیـکـخویان خوشلقا
هــر یــکــی از دیـگـری در دلـبـری چـالـاکـتـر ... هـر یـکـی بـر دیـگـری سـبـقـت گـرفـته در صفا
مـیـکـنـنـد از جـان بـاسـتـقـبـال اهـل دل قـیام ... خــذ مــدامــاً یــا اخــانــا خــیـرمـقـدم مـرحـبـا
هـر کـه نـوشـد سـاغـر مـی از کـف آن سـاقـیـان ... ســیــئّاتـش مـیـشـودطـاعـات و طـاعـات ارتـقـا
هـر کـه نـوشـد جـرعهٔ زان زنده گردد جاودان ... هــر کـه گـردد مـسـت از آن یـابـد بـقـا انـدرفـنـا
جــاهـلـان گـردنـد دانـا مـردگـان گـردنـد حـی ... عـاقـلـان گـردنـد مـسـت و عـارفـان بـی مـنـتـها
الـصـلـا ای بـاده نـوشـان می ازاین ساغر کشید ... تــا بــیــک پــیــمــانـه بـسـتـانـد شـمـاه را از شـمـا
مـی بـراق عـاشـقـان مـسـتـی بـود مـعـراجـشان ... مــیــبــرد ارواحــشــان را از زمـیـن سـوی شـمـا
الـصـلـا ای عـاقـلـان بـا عـشـق سـودائـی کـنـید ... هـر کـه نـوشـد بـاده اش گـیـرد زمـسـتـی سودها
الــصــلـا ای طـالـبـان مـعـرفـت عـاشـق شـویـد ... تــا بــیــامــوزد شــمــا را عــشـق حـق اسـرارهـا
الـصـلـا ای غـافـلـان عـشـق آیـت هـشیاریست ... هــر کـه خـوانـد گـردد او ذکـر خـدا سـرتـا بـپـا
الــصــلــا ای سـالـک گـم کـرده ره ایـنـسـت ره ... الــصـلـا ای کـور گـم کـرده عـصـا ایـنـک عـصـا
آیـد از غـیـب ایـن نـدا هـر دم بـروح خـاکیان ... سـوی بـزم عـشـق آیـد هـر کـه مـیـجـوید خدا
نیست عیشی در جهان مانند عیش بزم عشق... فـیـض را یـا رب بـبـزم عـشـق خـود راهـی نـمـا
...

[همراه دل]

غزل شمارهٔ ۳
هـشـدار کـه هـر ذره حـسـابـسـت در ایـنجا... دیـوان حـسـابـسـت و کـتـابـسـت در ایـنـجا
حشرست و نشورست و صراطست و قیامت ... مــیــزان ثـوابـسـت و عـقـابـسـت در ایـنـجـا
فــردوس بــریــن اسـت یـکـی را و یـکـی را ... انـکـال و جـحـیـمست و عذابست در اینچا
آنـرا کـه حـسـاب عـملش لحظه بلحظه است ... بـا دوسـت خـطـابـسـت و عتابست در اینجا
آنـرا کـه گـشـوده اسـت ز دل چشم بصیرت... بـیـنـد چـه حـسـاب و چه کتابست در اینجا
بــیــنــد هــمــه پــاداش عــمــل تــازه بـتـازه ... بـاخـویـش مـرآنـرا کـه حـسـابـست در اینجا
بــا زاهــدش ارهــســت خــطــائـی بـقـیـامـت ... بــامـاش هـم امـروز خـطـابـسـت در ایـنـجـا
امـــروز بـــپـــاداش شـــهـــیـــدان مــحــبــت ...زآن روی بــرافــکــنـده نـقـابـسـت درایـنـجـا
زاهــد نــکــشــد بــاده مـگـر دردی و آنـجـا ... صـوفـیـسـت کـه اورامـی نـابـسـت در ایـنـجا
آن را کـه قـیـامـت خـوش و نـزدیـک نـمـایـد ... از گـرمـی تـعـجـیـل دل آبـسـت در ایـنـجـا
دوری کــه نــبــیــنــد مـگـر از دور قـیـامـت ... در دیـدهٔ تـنـگـش چـو سـرابـسـت در اینجا
بــیــدار نــگــردد مــگـر از صـور سـرافـیـل ... مـسـتـغـرق غـفـلـت کـه بـخوابست در اینجا
هـشـیـار کـه سـنجد عمل خویشتن ای فیض ... ســرسـوی حـق و پـا بـرکـابـسـت در ایـنـجـا
صـد شـکـر کـه دلـهـای عـزیـزان هـمـه آنـجـا ...مـعـمـور بـود گـرچـه خـرابـسـت در ایـنـجـا ...

[همراه دل]

غزل شمارهٔ ۴
هــر دمــم نـیـشـی ز خـویـشـی مـیـرسـد بـا آشـنـا
عــمــر شــد در آشــنـائـیـهـا و خـویـشـی هـا هـبـا
کـیـنـه هـا در سـیـنـه هـا دارنـد خویشان ازحسد
آشــنــایــان در پــی گــنــجــیــنــه هــای عـمـرهـا
هـــیـــچ آزاری نــدیــدم هــرگــز از بــیــگــانــهٔ
هــر غــمــی کـامـد بـدل از خـویـش بـود و آشـنـا
بـحـر دل را تـیـره گـردانـد چـو خـویـشی بگذرد
مــیــزنــد بــر دل بــگــد چـون آشـنـا کـرد آشـنـا
خـویـش مـیـخـواهـد نـباشد خویش بر روی زمین
تـــا بـــریـــزد روزی آن بـــر ســـر ایـــن از ســـمــا
چون سلامی می کند سنگیست بر دل میخورد
بـی سـلـام ار بـگـذرد بـر جـان خلد زان خارها
راحـــتـــی مــر آشــنــا را زآشــنــائــی کــم رســد
نـــیــســت راضــی آشــنــائــی از ســلــوک آشــنــا
شـکـوه کـم کـن فیض از یاران ودر خودکن نظر
تــا چــگــونــه مــیــکــنــی در بــحــر دلـهـا آشـنـا
گـر زمـن پـرسـی زخـویـش و آشـنـا بـیـگـانـه شـو
بــا خــدای خــویــش مــیــبــاش آشــنــا و آشــنـا

[همراه دل]

غزل شمارهٔ ۵

عــلــم رسـمـی از کـجـا عـرفـان کـجـا
دانــش فــکــری کــجـا وجـدان کـجـا
عـشـق را بـا عـقـل نـسـبـت کـی تـوان
شــاه فــرمــان ده کــجــا دربـان کـجـا
دوست را داد او نشان دید این عیان
کــو نــشــان و دیــدن جــانــان کــجـا
کـی بـجـانـان مـیـرسـد بـی عـشـق جان
جـان بـی عـشـق از کـجـا جـانـان کـجا
کـی دلـی بـی عـشـق بیند روی دوست
قــطــرهٔ خــون از کــجــا عـمـان کـجـا
جـان و دل هـم عـشـق باشد در بدن
زاهــدان را دل کــجــا یــا جـان کـجـا
دردهــا را عــشــق درمــان مــیـکـنـد
درد را بــی عــاشــقــی درمــان کــجـا
عـشـق ایـن را ایـن و ایـن را آن کـنـد
گــر نــبــاشــد عــشـق ایـن و ان کـجـا
هــم سـر مـا عـشـق و هـم سـامـان مـا
ســر کـجـائـی عـشـق یـا سـامـان کـجـا
عـشـق خـان و مـان هر بی خان و مان
فـیـض را بـی عـشـق، خـان و مان کجا