Dead_Girl
21st June 2009, 05:41 PM
شناسايي وثبت گورهاي دوره فرا هخامنشي در فارس
جام جم آنلاين: روابط عمومي سازمان ميراث فرهنگي ،صنايع دستي و گردشگري استان فارس اعلام کرد :اين سازمان با توجه به ارزش تاريخي گورهاي دوره هخامنشي پس از بررسي باستانشناسي وطي مراحل قانوني اقدام به ثبت آن در فهرست آثار ملي ايران نمود و شناسايي بيشتر اين مناطق را آغاز کرد.
[Only registered and activated users can see links]
به گزارش ايرنا ، درجنوب شرق شهر قادرآباد فارس دشتي به نام دشت احمد بيگي وجود دارد که ازقسمت غرب و شمال غرب به رشته کوهي منتهي مي شود که به نام دوزاغون معروف است.
اين رشته کوه داراي بيش از 34 گور توده سنگي مي باشد. قبور مربوط به دوره فرا هخامنشي و ساساني است و به نام خرفت خانه يا سنگر معروف مي باشند که به نام کوه آن معروف گرديده است.
شکل و فرم اين گورهاي سنگي مانند يک منشور است و در ساخت آن از سنگ استفاده شده است . بدين صورت که ابتدا مرده را به صورت دست و پا جمع (جنيني) در حالي که سرش رو به شرق است در روي زمين و يا در روي کوه قرار داده و دور تا دور مرده را يک سنگچين کوچک دايره اي و يا بيضي شکل به ارتفاع نيم تا دو متر مي ساختند اطراف آن را سنگ مي ريختند تا به شکل يک هرم کوچک در آيد و روي گور را با لاشه سنگ در اندازه هاي مختلف مي پوشاندند . اين گورهاي هرمي شکل در اندازه هاي بزرگ و کوچک ديده مي شود . بزرگترين اين گورها در روي کوههاي شمال بخش مشهد مرغاب (تنگ حنا) شناسايي شد که در ابعاد 12×12متر و به ارتفاع حدود 2/5 متر مي باشد و کوچکترين گور در قسمتهاي جنوبي تنگدشت علفي قادر آباد به ابعاد حدود 2×2 و به ارتفاع کمتر از يک مترشناسايي شد .
مصالح بکار رفته در ساخت اين قبور عموماً از سنگ است ، در ساخت بعضي از قبور فقط از سنگ استفاده شده است و در بعضي ديگر از سنگ و خاک با هم استفاده شده است .
گورهايي که در ساخت آنها از سنگ وخاک استفاده شده کوچکتر از گورهاي فوق و احتمالاً متعلق به اشکانيان است که در اين منطقه بوده و داراي عقيده مهر پرستي بوده اند .
لازم به ذکر است که عشاير و مردم اين منطقه از اين گورها به عنوان سنگر(باتوجه به شکل و نحوه قرار گرفتن آنها در روي کوه) و يا خرف خانه (که بيشتر عشاير منطقه به آن عقيده دارند و معتقدند که وقتي شخصي پير و از کار افتاده مي شد ، او را در اين سنگچين ها قرار مي دادند و براي او آب و غذا مي گذاشتند و چند سکه و زيورآلات وي را در کنار او مي گذاشتند تا به مرور زمان از گرسنگي و تشنگي بميرد.) نام مي برند .
ديويد استروناخ در کتاب پاسارگاد،از پيدا شدن يک قمقمه لعابدار و چند سکه در يکي از اين قبور مي نويسد و لي در اين بررسي ها چند گورمورد پژوهش وبررسي قرار گرفت که مقداري استخوان انساني و حيواني و قطعاتي از سفال نخودي ساده با شاموت کاه بسيار ريز و همچنين چند قطعه سفال جلينگي و قطعاتي از يک خمره با شاموت شن درشت يافته شد . در ميان گورهاي سنگي سه گور متفاوت شناسايي شد که ساختار کّلي آن به شکل سنگچين هرمي شکل است امّا شکل تدفين در آن متفاوت مي باشد . تدفين در اين گورها در سنگچين هاي دايره اي شکل صورت گرفته است به اين صورت که ابتدا سنگچين دايره اي شکلي به قطر نيم تا 1/20 متر و به ارتفاع 1تا 1/5 متر ساخته شده و بعد که جسد را در آن قرار دادند ، (طبق اعتقادات مهر پرستي) روي آن را با تخته سنگ پوشانده و بعد از آن پيرامون گور را که بر روي سطح خاک قرار دارد ، آنقدر سنگ مي ريختند تا به شکل يک هرم يا منشور کوچکي در آيد . کف اين نوع قبور بر روي خاکي قرار دارد که قرمز رنگ مي باشد .
اين آثار در سال 1383 توسط باستان شناسان مورد بررسي قرارگرفت و نتيجه کار در گزارشي به نام بررسي باستان شناسي مشهد مرغاب در آرشيو مرکز مطالعات پاسارگاد موجود است .
به گزارش روابط عمومي سازمان ميراث فرهنگي ،صنايع دستي وگردشگري فارس اين سازمان با توجه به ارزش تاريخي منطقه پس از بررسي باستانشناسي وطي مراحل قانوني اقدام به ثبت آن در فهرست آثار ملي ايران نمود که به شماره ثبتي23270 به فهرست آثار ملي ايران پيوسته است وهم اکنون تحت حفاظت وصيانت اين سازمان ميباشد .
جام جم آنلاين: روابط عمومي سازمان ميراث فرهنگي ،صنايع دستي و گردشگري استان فارس اعلام کرد :اين سازمان با توجه به ارزش تاريخي گورهاي دوره هخامنشي پس از بررسي باستانشناسي وطي مراحل قانوني اقدام به ثبت آن در فهرست آثار ملي ايران نمود و شناسايي بيشتر اين مناطق را آغاز کرد.
[Only registered and activated users can see links]
به گزارش ايرنا ، درجنوب شرق شهر قادرآباد فارس دشتي به نام دشت احمد بيگي وجود دارد که ازقسمت غرب و شمال غرب به رشته کوهي منتهي مي شود که به نام دوزاغون معروف است.
اين رشته کوه داراي بيش از 34 گور توده سنگي مي باشد. قبور مربوط به دوره فرا هخامنشي و ساساني است و به نام خرفت خانه يا سنگر معروف مي باشند که به نام کوه آن معروف گرديده است.
شکل و فرم اين گورهاي سنگي مانند يک منشور است و در ساخت آن از سنگ استفاده شده است . بدين صورت که ابتدا مرده را به صورت دست و پا جمع (جنيني) در حالي که سرش رو به شرق است در روي زمين و يا در روي کوه قرار داده و دور تا دور مرده را يک سنگچين کوچک دايره اي و يا بيضي شکل به ارتفاع نيم تا دو متر مي ساختند اطراف آن را سنگ مي ريختند تا به شکل يک هرم کوچک در آيد و روي گور را با لاشه سنگ در اندازه هاي مختلف مي پوشاندند . اين گورهاي هرمي شکل در اندازه هاي بزرگ و کوچک ديده مي شود . بزرگترين اين گورها در روي کوههاي شمال بخش مشهد مرغاب (تنگ حنا) شناسايي شد که در ابعاد 12×12متر و به ارتفاع حدود 2/5 متر مي باشد و کوچکترين گور در قسمتهاي جنوبي تنگدشت علفي قادر آباد به ابعاد حدود 2×2 و به ارتفاع کمتر از يک مترشناسايي شد .
مصالح بکار رفته در ساخت اين قبور عموماً از سنگ است ، در ساخت بعضي از قبور فقط از سنگ استفاده شده است و در بعضي ديگر از سنگ و خاک با هم استفاده شده است .
گورهايي که در ساخت آنها از سنگ وخاک استفاده شده کوچکتر از گورهاي فوق و احتمالاً متعلق به اشکانيان است که در اين منطقه بوده و داراي عقيده مهر پرستي بوده اند .
لازم به ذکر است که عشاير و مردم اين منطقه از اين گورها به عنوان سنگر(باتوجه به شکل و نحوه قرار گرفتن آنها در روي کوه) و يا خرف خانه (که بيشتر عشاير منطقه به آن عقيده دارند و معتقدند که وقتي شخصي پير و از کار افتاده مي شد ، او را در اين سنگچين ها قرار مي دادند و براي او آب و غذا مي گذاشتند و چند سکه و زيورآلات وي را در کنار او مي گذاشتند تا به مرور زمان از گرسنگي و تشنگي بميرد.) نام مي برند .
ديويد استروناخ در کتاب پاسارگاد،از پيدا شدن يک قمقمه لعابدار و چند سکه در يکي از اين قبور مي نويسد و لي در اين بررسي ها چند گورمورد پژوهش وبررسي قرار گرفت که مقداري استخوان انساني و حيواني و قطعاتي از سفال نخودي ساده با شاموت کاه بسيار ريز و همچنين چند قطعه سفال جلينگي و قطعاتي از يک خمره با شاموت شن درشت يافته شد . در ميان گورهاي سنگي سه گور متفاوت شناسايي شد که ساختار کّلي آن به شکل سنگچين هرمي شکل است امّا شکل تدفين در آن متفاوت مي باشد . تدفين در اين گورها در سنگچين هاي دايره اي شکل صورت گرفته است به اين صورت که ابتدا سنگچين دايره اي شکلي به قطر نيم تا 1/20 متر و به ارتفاع 1تا 1/5 متر ساخته شده و بعد که جسد را در آن قرار دادند ، (طبق اعتقادات مهر پرستي) روي آن را با تخته سنگ پوشانده و بعد از آن پيرامون گور را که بر روي سطح خاک قرار دارد ، آنقدر سنگ مي ريختند تا به شکل يک هرم يا منشور کوچکي در آيد . کف اين نوع قبور بر روي خاکي قرار دارد که قرمز رنگ مي باشد .
اين آثار در سال 1383 توسط باستان شناسان مورد بررسي قرارگرفت و نتيجه کار در گزارشي به نام بررسي باستان شناسي مشهد مرغاب در آرشيو مرکز مطالعات پاسارگاد موجود است .
به گزارش روابط عمومي سازمان ميراث فرهنگي ،صنايع دستي وگردشگري فارس اين سازمان با توجه به ارزش تاريخي منطقه پس از بررسي باستانشناسي وطي مراحل قانوني اقدام به ثبت آن در فهرست آثار ملي ايران نمود که به شماره ثبتي23270 به فهرست آثار ملي ايران پيوسته است وهم اکنون تحت حفاظت وصيانت اين سازمان ميباشد .