جمله های زیبا

[zary]

سلامی به گرمی دستهای تو و به لطافت شبنم به تو به تو که همه ی وجودم
از توست و قلب کو چکم تنها و تنها برای تو می تپد

سال نو بهانه ایست تا به کسانی که دوستشان داریم بگویی
گامتان پیروز عمرتان دراز شادیتان پر دوام

عشق همانند میوه است که تا نرسید نباید خوردش


دوستان امیدوارم همیشه زندگیتان بهاری بهاری باشد:)

[nemo]

خدايا ! مرا وسيله اي براي صلح و آرامش قرار ده.
بگذار هرجا تنفر است ، بذر عشق بكارم.
هرجا آزردگي است ، ببخشايم . هرجا شك حاكم است ، ايمان و هرجا يأس است ، اميد . هرجا تاريكي است ، روشنايي و هرجا غم جاري است ، شادي نثاركنم.
الهي ! توفيقم ده كه بيش از طلب همدردي ، همدردي كنم .
بيش از آنكه مرا بفهمند ، ديگران را درك كنم .
پيش از آنكه مرا دوست بدارند ، دوست بدارم ، زيرا در عطا كردن است كه
مي ستانيم و در بخشيدن است كه بخشيده ميشويم و در مردن است كه ، حيات ابدي مي يابيم.

[nemo]

اين قافله عمر عجب ميگذرد
درياب دمي را که به طرب ميگذرد
ساقي غم فرداي حريفان چه خوري
پيش آر پياله را که شب ميگذرد

[nemo]

شگفتـــــــا
وقتي کـــــه بــــود ، نمــــي ديدم
وقتي مي خــــوانــــد ، نمي شــنـــــيــــدم
وقــــتــــي ديــــــدم ... کـــه نــــــبــــــود
وقتي شنــــــــيـــدم ....که نــخــــوانـــــــد

[khazan]

اعترافهاي عاشقانه
دانه هاي درشت برف آرام و بي صدا روي زمين مي نشيند. صداي گهگاه برخورد قطرات ناشي از آب شدن برف با لبه بيروني قاب پنجره است كه سكوت را مي شكند و من را به خود مي آورد
هفت روز گذشت و گويي فضاي سياه حاكم بر اتاق كوچك من مقاوم تر از هجوم سپيدي بيرون است
هفت روز گذشت و نامه بدون نام و نشان روي ميز كه مي دانم متعلق به كيست، يك ماه است كه دست نخورده خاك مي خورد. . دقيقا سي و سه روز
هفت روز است كه اتاق را ترك نكرده ام. در اين روزهاي تنهايي كه مي دانم خواهند ماند و تمام جانم را خواهند گرفت، تاب سپيدي را ندارم. تاب روشنايي و نور و طلوع را ندارم
تاب ديدن شادي بچه هاي دبستاني در روزهاي تعطيلي مدارس بخاطر بارش برف را ندارم
تاب شادي فروش يك هفته اي آخرين كتابي كه يك سال تمام وقتم را گرفت تا بتوانم عقده هاي فروخورده ام را با عنوان «اعترافات عاشقانه» به نوعي خالي كنم و آنرا به او كه باورم نكرد تقديم كنم را ندارم
نامه بي نام و نشان روي ميز راحتم نمي گذارد. مي دانم كه طاقت نخواهم آورد. سي و سه روز لجبازي بس است
برف همچنان آرام و بي سر و صدا مي بارد
به سراغ نامه مي روم. مثل هميشه توي پاكت و اينبار لاي گزارش كذايي پروژه پايان ترم. اسم او در كنار اسمم روي جلد پروژه آرامم مي كند
پاكت را باز مي كنم. تر و تميز مثل هميشه روي يك طرف كاغد كلاسور خوش خط و خوانا و باز مثل هميشه بدون شماره صفحه
ده صفحه كلاسور جلوي رويم است. همه چيز عادي است اما
صفحه اي كه روي همه صفحات قرار دارد برخلاف هميشه با « به نام خالق عشق» آغاز شده است
نمي دانم ولي اولين بار است كه دوست دارم نوشته اي از او را تا انتها بخوانم. آن هم نه يكبار بلكه صدهزار بار. تا شايد بتوانم براي هميشه همه چيز و همه كس را فراموش كنم
پشت ميز كوچكم مي نشينم. روي ميز را مرتب مي كنم. همه چيز بايد آراسته باشد. براي خواندن و شنيدن آماده ام. او با آخرين نوشته اش رفت
به نام خالق عشق
سلام به شكيبايي و صبر
مي دانم كه برف عمرش كوتاه است و سپيدي اش جاودان
مي دانم كه با رفتن پاييز سپيدي مي آيد، ترنم دلپذير عشق مي آيد، قدم زدنهاي عاشقانه روي زمين برفي در تنهايي غريبانه سكون مي آيد، اما اين را هم مي دانم كه بهار نخواهد آمد. تا، روز آخر زمستان را نبينيم بهار را ايمان نخواهم آورد و مطمئن باش تا روز آخر زمستان فرسنگها فاصله است
مي خواهم اعتراف كنم. اعترافهاي عاشقانه ام را اعتراف كنم
حال كه ديگر نخواهمت ديد و چشمم به چشمهاي هميشه منتظرت نخواهد افتاد، توان نوشتن اعترافهاي فروخروده ام را مي يابم
به ترم آخر نرسيده رفتني شدم
يا دانشكده مرا تاب نياورد، يا من دنيا را، يا دنيا نوشته هايم را، يا نوشته هايم انتظار تو را، صبر و استقامت شش ساله تو را
با اينكه مي توانستي زودتر از اينها از اين خراب شده لعنتي بري و همه چيز را پشت سرت به خاك بسپاري، ماندي
شايد نذر و نيازها و دعاهاي من بود كه مستجاب شد تا تو يك ترم ديگر بماني و صد و خورده اي از پول فروش كتابت رو دو دستي تقديم مسئول ثبت نام بكني. و بگذار اعتراف كنم وقتي كارنامه ات رو ديدم و وقتي اونو جلوي روي من پاره كردي و با خشم و بدون خداحافظي رفتي، از خوشحالي رفتم يه كلاس خالي پيدا كردم و هزار بار روي تخته سياه نوشتم: خدايا دوستت دارم
سرزنشهاي من بخاطر افتادن واحدهايت همه اش به خاطر لجبازي بود
اما، تو جدي گرفتي
حتي آن يك هفته اي كه نمي خواستم چهره زيبايت را ببينم همه اش از خوشحالي بود. نمي خواستم ببينمت چون هيچ دلم نمي خواست كه مجبور بشم فيلم بازي كنم و علي رغم ميل باطني ام با تو رفتار كنم
نمي دانم چطور اين ترم هم گذشت و باز، تو6 واحد رو گذاشتي براي ترم دوازدهم و ماندي. ماندي تا اسمم در كنار نام زيبايت در پروژه پايان ترم هر دويمان حك شده و زركوب به يادگار بماند
وقتي هنگام ارائه پروژه در كمال خودخواهي هشتاد درصد پروژه را تحقيقات گسترده و وتلاش شبانه روزي خودم به تنهايي عنوان كردم مي خواستم براي بار آخر چهره عصباني ات را ببينم
مي خواستم براي بار آخر، دل سير خشم و نفرت را در چهره منحصر بفردت ببينم تا بتوانم فراموشت كنم... كه تو فراموشم كردي. و اينبار با جديت تمام رفتي كه رفتي
اگر نگاهت نمي كردم و يا خودم را مي زدم به اون راه كه انگار نديدمت منتظر بودم بيايي... بيايي تا
و تو ديگر نيامدي
روز امتحان آخر از اول صبح منتظرت بودم .... منتظر بودم سوالي را كه مدتها پيش از من پرسيدي و گفتم نمي دانم بگويم كه مي دانم و خوب هم مي دانم
و تو نيامدي و من سر جلسه امتحان نرفتم تا شايد تو بيايي و تو نيامدي و اولين صفر كارنامه چهارساله دوران دانشجويي ام بخاطر تو بود. فقط به خاطر تو.... و تنها صفري است كه عاشقانه دوستش دارم
آن صفر توي كارنامه را به خاطر تو دوست دارم
ديگر نمي توانم بنويسم
آخرين نوشته ام هم درباره تو بود. تويي كه طنين صدايت ونوازش دستهايت، سنگيني خاك را كنار خواهد زد و آرامش را برايم به ارمعان آورد
تحمل اين زندگي رو ندارم. از خودم بدم مي آد
بس است
شايد خاطرات بيادماندني گذشته آرامم كند
تنهايم نگذار

و آن آتش سوزي وحشتناك بود كه او را برد و او ناباورانه رفتنش را خود رقم زد و ناله و شيون بود كه سكوت را شكست
او ديگر نيست كه ببيند اعترافات عاشقانه ام با نام زيباي او آغاز شده است
او ديگر نيست كه بداند من هيچ گاه دانشگاه را تمام نخواهم كرد
او نيست كه وقتي مرا از دور مي بيند وانمود كند كه مرا نديده
و
او هيچگاه بهار را ايمان نياورد

[khazan]

هميشه برا کسي بخند که ميدوني به خاطر تو شاد ميشه واسه کسي گريه کن که مي دوني وقتي غصه داري و اشک مي ريزي برات اشک مي ريزه برا کسي غمگين باش که در غمت شريک باشه عاشق کسي باش که دوست دارهب.ظ): هيچ وقت دل به كسي نبنديد چون ،اين دنيا اينقدر كوچيكه كه توش دوتا دل كنار هم جا نمي شه... ولي اگر دل بستيد هيچ وقت ازش جدا نشيد چون، اين دنيا اينقدر بزرگه كه ديگه پيداش نمي كنيدب.ظ): يادم باشه كه يادت باشه كه يادم بياري كه يادت بدم كه ياد بگيري كه يادم بياري كه هميشه به يادتم و يادت هيچوقت از يادم نميره.

[khazan]

جلسه محاكمه عشق بود
و قاضي عقل ،
و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود
يعني فراموشي ،
قلب تقاضاي عفو عشق را داشت
ولي همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق
آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي
اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند
تنها عقل و قلب در جلسه مادند
عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !
ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟
قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند
و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .
پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم...

دل نوشت:
خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان
بايد ازجان گذرد هركه شود عاشقشان
روز اول كه سرشتند زگل پيكرشان
سنگي اندر گلشان بود همان شد دلشان

[zary]

ممنون دوستان از پست هاتون

[alireza1]

دائم براي ديدن هم دير ميكنيم
وقت قرارها همه تاخير ميكنيم
اول براي عشق همه تند ميرويم
اما اواسطش همه گير ميكنيم

[mino]

زندگی تعداد نفسهایی نیست که میکشیم
بلکه تعداد لحظات خوبی است که در ان به سر میبریم.

[khazan]

وقتي 5 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... تو از من پرسيدي "يعني چه؟"
وقتي 15 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... تو سرخ شدي... به پايين نگاه کردي و لبخند زدي...
وقتي 20 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... سرت را روي شانه هايم گذاشتي و دستانم را گرفتي... ميترسيدي من ناپديد شوم...
وقتي 25 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... تو صبحانه آماده کردي و روبروي من خوردي و پيشاني مرا بوسيدي و گفتي "بهتر است عجله کني، داره دير ميشه"
وقتي 30 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... گفتي "اگر واقعا عاشق من هستي، لطفا بعد از کار زود به خانه برگرد"
وقتي 40 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... همانطور که ميز غذاخوري را تميز ميکردي گفتي "باشه عزيزم اما الان وقت کمک کردنت به بچه مان با نظر خودش است"
وقتي 50 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... تو صورتت را در هم کشيدي و به من خنديدي...
وقتي 60 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... تو به من لبخند زدي...
وقتي *0 ساله بودي، گفتم دوستت دارم... با گيلاسهاي پرمان روي صندلي گهواره اي نشستيم... من نامه هاي عاشقانه تو را که 50 سال پيش براي من فرستادي ميخوانم...
با دستهاي در دست هم...
وقتي 80 ساله بودي، گفتي دوستم داري...
من به جز گريه چيزي نگفتم...
آن روز بايد شادترين روز زندگي من باشد! چون تو به من گفتي که دوستم داري...!!!
لطفاً از کساني که دوستشان داريد قدرداني کنيد... حالا که اين شانس را داريد به آنها بگوييد که دوستشان داريد...

[khazan]

آنان که بيد مجنون هستند در سخت ترين بادهاي روزگار همچون عمارتي مستحکم و پا برجا در برابر شلاقهاي آسماني تواني خارج از حد تصور خواهند داشت وضربه هاي آذرخش جان سوز را به آساني تحمل خواهند کرد چرا که افتاده ترينند و بس

[khazan]

جدايي رو دوست داشتم وقتي رفتي و تنهام گذاشتي دلتنگي رو دوست داشتم وقتي بهت فكر ميكردم گريه كردن رو دوست داشتم وقتي فراموشم كردي وقتي مرگ رو با تمام وجودم حس كردم وقتي حس كردي بي تفاوتي تو رو دوست داشتم زمين خوردنم رو دوست داشتم وقتي تو يادم مي افتادي بي تو بودن رو دوست داشتم مثل طعم نون گرم مثل آب منتظر صدات بودم زير نور آفتاب داغ تابستان مثل بارون غروب دوست داشتنت رو مثل تاريكي روزگارم دوست داشتم من تو رو دوست نداشتم

[khazan]

راز دل
می پرسی تو را دوست دارم؟
حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم
مگر می شود با کلمات ، احساس دستها را بیان کرد؟
مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با دیدگان پر اندیشه و روشن بین به من می نگری چه نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟
می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟
مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟
مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟
راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمی گوید ؟
عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟
همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش است
قطعه ای از "راز دل " آلفیری

[khazan]

غريبه
صداي پايت را در كوچه پس كوچه هاي باريك دلم مي شنوم گويي صداي پاي فرشتگان است
غريبه, مي داني تو همچون فرشته اي هستي كه من تو را در لابه لاي آرزوهاي بي حاصلم, پر بار مي بينم
عطري به مشامم مي رسد. اين عطر توست. عطري كه هميشه تو را به من نزديكتر مي كند
عطر تو عطري است كه هميشه عشق و مهرباني مي آورد
غريبه تو كيستي كه اينگونه مهربانيت را نثار كسي مي كني كه حتي نامت را هم نمي داند
تو مهربان و خوبي,آنقدر كه كبوتران قلب پر مهرت را در آسمان سوت و كور قلبم پرواز دادي
آخر اي الهه تمام خوبي ها با من بگو, بگو كه از قبيله بهاري هستي
كه اينگونه مهرباني را بدون كم وكاست آموخته اي

[Fgh]

شاید یه کسی شبا برای اینکه خواب تورو ببینه به خدا التماس می کنه !! شاید یه کسی به محض دیدن تو دستاش یخ می کنه و تپش قلبش مرتب بیشتر می شه !!! مطمین باش یه کسی شبا به خاطر تو ؛ تو دریایی از اشک می خوابه !!!! ولی تو اونو نمی بینی .... بگرد پیداش کن

[Fgh]

يادت باشه : كسي رو براي دوستي انتخاب كني كه دلش اونقدر بزرگ باشه كه براي جا شدن توش ، مجبور نشي خودتو كوچيك كني

[Mojgan]

ناداني در نداستن نيست . در مطلق كردن دانسته هاست

[1TA]

مكتب عشق

سيه چشمي به كار عشق استاد
درس محبت ياد مي داد
مرا از ياد برد آخر ولي من
بجز او عالمي را بردم از ياد

استاد مشيري

[1TA]

آب دريايي كه نشد قطره اي از وجود تو
دُ رّ خوشابي كه نشد طرّه اي از وجود تو
خواسته اي از وجود تو جان حقيرشد ولي
تمام هستي كه نشد ذرّه اي ازوجود تو

[gomkardeh]

عاشق کسی بشو که دلش اونقدر بزرگ باشه که واسه ی جا شدن توی دلش لازم نباشه خودتو کوچیک کنی.....!!

[khazan]

هر چه دل تنگت خواست بگو!!!! 85/1/23 ساعت: 13:30
ديگري را دوست مي داشت. بارها گفتم : دوست داري مرا ؟ گفت: آري ! تا آن موقع خاموش بودم


ولي آخر از پاي شکيب افتادم و گفتم:راستش را بگو تو را خواهم بخشيد ! آيا دل به ديگري بسته اي گفت : نه ! فرياد زدم بگو راستش را هر چه هست ! تو را خواهم بخشيد! از گناهت هر چه سنگين باشد خواهم گذشت عاقبت با اميد و آرزوي فراوان پيش آمد و گفت : مرا ببخش ديگري را دوست دارم ! گفتم مدتها تو به من دروغ گفتي اين بار من به تو دروغ گفتم (( هرگز تو را نخواهم بخشيد

[نیما مقصودی]

عالی بود

[chamonix]

خنده خدا :

بر روي ما نگاه خدا خنده ميزند .............هر چند که ره به ساحل لطفش نبرده ايم...
زيرا که چون زاهدان سيه کار خرقه پوش ....پنهان ز ديدگان خدا مي نخورده ايم ..
.
پيشاني ار ز داغ گناهي سيه شود ....بهتر ز داغ مهر نماز از سر ريا ...
نام خدا نبردن از آن به که زير لب .......بهر فريب خلق بگويي خدا خدا ...
.
ما را چه غم که شيخ شبي در ميان جمع .... بر رويمان ببست به شادي در بهشت ...
او که به لطف و صفاي خويش....او ميگشايد .... گويي که خاک طينت ما را ز غم سرشت ...
.
طوفان طعنه خنده ما را ز لب نشست ..... کوهيم و در ميانه دريا نشسته ايم.....
چون سينه جاي گوهر يکتاي راستيست ... زين رو به موج حادثه تنها نشسته ايم ...
.
آن آتشي که در دل ما شعله مي کشد ..... گر در ميان دامن شيخ اوفتاده بود ....
ديگر به ما که سوخته ايم از شرار عشق ...نام گنا هکاره ي رسوا نداده بود ...
.
بگذار تا به طعنه بگوييند مردمان .... در گوش هم حکايت عشق مدام ما ....
.
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
... ثبت است در جریده عالم دوام ما
... ... فروغ ... ...

[chamonix]

دوستان سلام
...من بچه استان گلستان هستم .
یکی از دوستانم رو موبایلم ای سایت رو فرستاد .من هم مطلب ارسال کردم ..
حالا اینجا چه خبره نمی دونم . فقط کلی مدیر و ...دیدم ....
....برام راهنمایی بفرستین .
..
قربان شما ...
محسن..

[khazan]

بار ديگر دلم مي خواهد مثل همان پرنده كوچك خودم را به آغوش آسمان پرتاب كنم بي خيال و فارغ از اينكه آيا كسي هست كه مواظب باشد من نيفتم ! ...پرواز موج دار پرنده چقدر بي خيال است و بي غم انگار او هم مي داند كه بهار چقدر آدمها را مست و بي هوش مي كند ... راستي چقدر آزادي خوب است ... حس دوست نداشتن و داشتن همه و هيچ كس .... رها ... فارغ .... آزاد از بند انتظار كسي ... پرنده عزيزم هيچ غصه نخور كه همه از اينجا سفر كرده اند ... سفر قانون زندگي است و مهاجرت تنها راه گريز از خودباختگيست

[khazan]

دور زمانيست که خود را از ياد برده ايم . عادت کرده ايم خود را پشت نقاب خود خواهي مان پنهان کنيم. آري آنقدر از خود دور شديم که به ياد نداريم روزي توان پريدن داشته ايم . در روزمره گي چنان غرق شده ايم که به ياد نداريم سکوت را.....يا آنقدر در خود فرو رفته ايم که صداي ترنم باران را به روي گل سرخ نشنيده ايم....چه
روزها که مانديم و رفتن را ز خاطر برديم. حتي ز ياد برديم کوچيدن از خودمان را. دل تنگي مان را فرياد مي زنيم . اما !.. گويي همه کر شده اند گويي در دنيايي دگر هستيم ............... نمي دانم از پس فردا هست فردايي !...... شايد !!!.......نمي دانم !...
و گاه از خود مي پرسم....
چه غمگين است روزي که بيدار شوم .....آن روز حتي خورشيد هم يخ باورم را آب نمي کند

[khazan]

باورم كم كرده اند اي بهترينم اما تو باور كن مرا زورقي در موج دريا باشو ناگه يارو ياور كن مرا سر بلند كن ماه من شو غرق حيرت كن مرا عاشقم من پيش چشم مردم غرق حيرت كن مرا دو چشم عاشقت درديست كه بر جان من افتاده بنازم اين قلندر كه هنوز از پاي نيافتاده اگر عاشق كشي رسم مرام خوب رويان است بكش مرا بكش مرا كه دائم عيد قربان است پريشان خاطران اواره در صحراي گيسويت هزاران شب خراب افتاده در كنج سر مويت من از سمت سپاه عشق بازان امدم سويت كه دنديسم خجالت مي كشد ماه از گل رويت

[khazan]

دوباره مجنون ،‌دوباره بيقرار ، مثل گردباد وحشي بيابانگرد چرخ مي زنم و به گرد و خاك ، پيراهن خود را مي سايم و مي روم و مي آيم ... ميان مروه و صفاي اين بيابان بي انتها هروله مي كنم و « عشق » تنها تنديس يك شعار كودكانه است كه از ذهن جستجوگر من آويزان شده است !

كاش دنيا رنگش مثل قلب من سفيد بود يا كه سبز ! من همان مسافر اعتدال ربيعي ترديد و هجوم هستم ... و امروز فاتح از نبرد خويشتن با خويشتن به سوي تو دست دارز كرده ام .... ببين مرا ! به خاطر ديدنت تمام لحظه هاي سوختن درآتش خشم و بيداد تو را به جان خريده ام ! عشق در خانه چشمان من مثل يك اشك حلقه زده است و من پيوسته مي پرسم : « خانه دوست كجاست ؟ ... »

[khazan]

چه آماده باشي چه نباشي روزي همه چيزبه پايان ميرسد.
ذيگر خورشيدي طلوع نخواهد کرد و روزها ساعات و دقايقي وجود نخواهد داشت.
همه چيزهايي را که جمع کرده اي خواه ارزشمند باشد يا فراموش شده به ديگري منتقل خواهد شد.
ثروت شهرت و پيروزي موقتي تو محو خواهد گرديد.آنچه تصاحب کرده اي ديگر اهميت نخواهد داشت.
کينه ها خشم ها شکستها حسادتهاي تو سرانجام ناپديد خواهد شد.
اميدها روياها ونقشه ها و فهرست برنامه هايت جملگي تمام خواهد شد.پيروزيها و شکستهايي که روزگاري بسيار مهم به نظر ميرسيدند رنگ خواهند باخت و بتدريج محو خواهد شد.
اهميت نخواهد داشت که از کدام مکان امده اي يا در کدام سمت جاده زندگي ميکردي .
آنچه اهميت دارد چيزي نيست که آنرا خريداري کني ،بلکه چيزي است که خودت بنيان مينهي.
چيزي نيست که بدست مي آوري، بلکه چيزي است که به ديگران مي بخشي.
آنچه اهميت خواهد داشت موفقيت تونيست، بلکه اهميت و معناي وجودي توست.
آنچه اهميت خواهد داشت چيزي نيست که تو آموخته اي، بلکه چيزي است که به ديگران آموزش داده اي.
آنچه مهم خواهد بود لياقت و توانايي ظاهري تو نيست ،بلکه شخصيت و ماهيت دروني توست.
آنچه اهميت خواهد داشت تعداد افرادي نيست که تو ميشناسي، بلکه به همان تعداد افرادي است که وقتي از ميان ،نها رفتي کمبود وجودت را حس کنند.
آنچه اهميت خواهد داشت خاطرات تو نيست ،بلکه خاطرات آناني است که به وجودت عشق مي ورزيدند.
انچه اهميت خواهد داشت اين است که در چه مدتي ،توسط چه کسي و براي چه چيزي در ياد و خاطره ها زنده خواهي شد.../

[khazan]

کاش زمان بودن کم نبود.....

[khazan]

تير را به كجا پرتاب كردي ؟ هرگز انديشيدي تير عشق تو قلب مرا مجروح خواهد كرد؟
هنگامي كه كمان بدست گرفتي لحظه اي انديشيدي كه ممكن است تير تو قلب هزار تكه اي را نشانه رود كه از تمام دلخوشيهاي دنيا به نام تو مينازد؟
هنگامي كه در عمق يك وجود تار و پود گسسته خانه كردي لحظه اي انديشيدي كه حضور سنگينت خانه ي دل او را ويران خواهد كرد؟
هنگامي كه شبانه بر عمق احساس نفوذ كردي و تا انتهاي انديشه ي فرو رفتي لحظه اي انديشيدي كه احساسي را جريحه دار خواهي كرد ؟

چه كسي انديشيد در عمق قلب و فكر ما چه ميگذرد ؟ كدام رهگذر ايستاد تا چند قدمي تكيه گاه قامت شكسته مان باشد؟ چه كسي در سحرگاه سردي نان خويش را با ما تقسيم كرد؟ كدام رونده اي دست مهري بر گيسوان بافته شده مان كشيد؟ كدام رهگذر در گوشمان اواي عشق را زمزمه كرد ؟

گاهي ميانديشم تو چه هستي و با قلبها چه ميكني؟ دير به خشم ميايي و هيچ تحفه اي موردپسندت واقع نمي شود

روزي كه امدي به خود گفتم من يك گذشته خواهم ساخت و يك اينده ، كه هر دو مملو از ياداوباشد با خود گفتم نامش را گردنبندي خواهم كرد و بر گردن خواهم اويخت تا زينت جسم و روحم تنها او باشد

يك سبد از گلهاي سرخ را سنگفرش قدمگاهت كردم تا گامهايت را نه بر روي سنگها كه بر روي گلبرگها بگذاري و ذره ذره ي احساسم را به ريسه اي كشيدم تا شبهاي تاريك بي تودن را روشن كنم

و منتظر ماندم تا بيايي و تيررا از قلب من در اوري ................
ساعتها گذشت . روزها سپري شد . زمان بسياري بر اين پيكره ي شكسته گذشت و تو نيامدي تو نيامدي تا ببيني هنوز از درد تير تو نالانم و هنوز در انتظار امدنت ستاره هاي اسمان را ميشمارم ، تو نيامدي تا صداي شكستنم را در عمق تنهاييها بشنوي و نيامدي تا پر پر شدن گلهاي وجودم را نظاره كني ، تو نيامدي تا در تو شادي كنم تو نيامدي تا دوباره در تو اواز بودن را زمزمه كنم تو نيامدي تا دوباره مفهوم هست بودن را درك كنم تو نيامدي.............. ايستادم در مسير تيرها تا شايد عشق تو را فراموش كنم و تير ديگري بر قلبم فرو رود

اما زخم عشق تو ريشه دار تر از ان بود كه تيري قادر به برابري با ان باشد
اي عشق ، گمان ميكني من از چه ساخته شده ام ؟ كه اين چنين بر من هجوم مياوري گمان ميكني من چه قدر ميتوانم دوام بياورم ؟ فكر ميكني روزهاي باقي مانده از عمرم بيشتر از روزهاي گذشته است كه اين چنين صبور بر درد كشيدن بر من نظاره گر هستي؟ گمان ميكني چگونه خواهم رفت؟ راه را نگاه كن مسير طولاني است و من طاقت از دست داده ام نگاه كن من تا كي دست خويش را روي زخم قلبم فشار دهم تا كي ميتوانم در عمق وجودم تكرارهاي بي جواب خواندنهايم را داشته باشم؟

تا كي ميتوانم ؟ اي عشق زمان رسيدن به تو چه هنگام است ؟ اگر در اين مسير فرسوده شوم كه ديگر مورد پسند تو نخواهم بود نگاه كن گمان ميكني هنوز به درستي تاديب نشده ام كه از من روي برميگرداني ؟

ميبيني چه زود رنج شده ام ميبيني با من چه كردي ؟ تو كه عشق را براي من تعريف كردي چطور شد خود رسم عاشقي را فراموش كردي ؟ تو كه خود وفا را به من اموختي چطور شد كه نسبت به من بي وفا شدي ؟ اي عشق خرده بر تو نيست كه هر چه هست از ناخالصي قلب من است.................

[khazan]

كاش زماني كه عشق زاده ميشد اهريمن، در پشت در خانه ي عشق به كمين ننشسته بود تا نوزاد تازه زاده شده مان را بربايد

كاش درها را محكم بسته بوديم و قفلي سنگين از صميميت قلبهايمان به ان اويخته بوديم تا اهريمن به راحتي بر پيكر سفيد و كوچك عشقمان حمله ور نميشد .

كاش در كلبه ي ما چوبي نبود كاش از سبزه هاي كنار كلبه مان سايباني ساخته بوديم تا محافظ كلبه ي مان باشد

كاش انروزكه دستم را در ميان دستان هميشه مهربانت ميگذاشتم انها در هم يكي ميشدند تا ديگر اهريمن دستان ما را از هم جدا نميكرد

كاش انروز كه برايت سنگ مياوردم تا سدي در برابر طغيان اهريمن بسازي ، زود خسته نميشدم تا تو سد را تمام ميكردي

اما همه ي اينها اتفاق افتادند و اهريمن نوزادمان را ربود....... من دلتنگ او شده ام، ميخواهم دوباره او را برايم پيدا كني، ميخواهم دوباره اورا در اغوش بگيرم و در شبهاي سرد و بيروح زندگي برايش لالايي بخوانم

ميخواهم دوباره كلبه ي چوبيمان پر از عطر انروزها شود، ميخواهم با او بازگردي تا دوباره دور سوسوي فانوسمان، سر بر زانوي تو بگذارم و بگويم از تمام انچيزهايي كه در اين مدت گذشت
ميخواهم انقدر سنگ جمع كنم تا سدي بزرگ بسازي كه ديگر اهريمن برخانه ي ما هجوم نياورد
ميخواهم انقدر در اينه نگاه كنم تا تصوير خويش را به خوبي بخاطر بسپارم تا ديگر اهريمن هزار چهره از من نسازد

اهورامزدا ، ميخواهم دوباره بودن تو را حس كنم تو او را مياوري و با او وارد كلبه ميشوي نميدانم كي؟ اما ميدانم كه ميايي

تو منتظري تا من خود را براي امدنت اراسته كنم نميدانم ايا ميتوانم به زيبايي انچيز كه تو ميخواهي باشم يا نه ولي انقدر سبز خواهم شد كه سبزه ها از ديدنم شرم كنند
تو منتظري تا من قلب خويش را با زلالي اب عشق شستشو دهم تاوقتي نوزادمان سر بر سينه ميگذارد از صداي تپش ان ارام گيرد

تو منتظري ومن تو را بيش از اين منتظر نخواهم گذاشت من خود را خواهم اراست و خود را شستشو خواهم داد ، زمان زيادي نميخواهد

فقط قول بده ديگر مرا منتظر نگذاري قول بده بازگردي ، قول بده تارهاي عنكبوت را مهمان تاج سرم نكني و سكوت را مهمان كلبه ي خاموشم

قول بده كه بازگردي من از انتظار طولاني خسته شده ام . اهورامزدا قول بده كه بازمي گردي.........

[khazan]

ما نمي تونيم به دلمون ياد بديم كه نشكنه ولي ميتونيم به دلمون ياد بديم كه اگه شكست لبه هاي تيزش دست اوني رو كه شكستش نبره .

[khazan]

همان چند کلمه موزون و زيبا که سرشار از عاطفه اي محبت آلود و سرکش بود چند بار با اشتياقي جنون آسا خواندم.

خواندم و به ياد تو...

با خاطره هاي دلپذير تو در دژ سکوت و درون اتاق تنهايي مدتها به سر بردم.

عزيز من...

اي عزيز مقدسي که شراره هاي عشق سوزانت در اعماق قلب من هميشه شعله ميکشد.

شهر بي وجود تو براي من چون گورستان خاموش و اندوه آفريني است که در آن جز نعش هاي بيجان ...و جز اموات سرد نميبينم.

پيش از آنکه تو را بشناسم.

قبل از آنکه نگاه تو از روزنه ديدگانت که چون ابديت پرشکوه و آسماني بود بر نگاه من قلاب شود و قلبم را در همان دقايق نخستين تسخير نمايد.اينجا اين شهر پر تب و تاب

و ناآرام برايم شهر جلال آميزي بود که من آنرا چون بهشت ملکوت گرامي مي شمردم ولي اکنون همان بهشت ملکوتي برايم به صورت صحراي بي سامان...

بياباني بي رهگذر و نفرين شده و پر از فراق و تنهايي و غم در آمده است.

اين شهر بي تو به صفحه ساعتي شبيه است که عقربه هاي آنرا کنده و گردونه اش را از حرکت و از تکاپو و هياهو باز داشته باشند.

تمام تصاويري که پيش از ديدن تو بر لوحه خاطرم ميدرخشيد اکنون در برابر اشعه تابان دقايق و ساعات عزيزي که با يکديگر گذرانيده ايم رنگ و روي خود را از دست داده اند و در اين لحظات پر خاطره ماتم پرور من...مني که نيمي از زندگي ام ...نيمي از قلبم تو بودي .احساس ميکنم بطرز غير قابل انکاري به وجودت در کنار خود نيازمندم.

سخن تو...

گفتار جادويي و لحن سحر آميز تو حتي اگر با کلماتي تلخ و نيشدار...با مفاهيمي تند و عصباني همراه باشند ميتوانند تمام غم هاي مرا ... حزن جانکاه و اندوه بي پايانم را از من گرفته و جانم را...قلب و وجودم را در شکوفه هاي شادماني و سرور غرق نمايند.

هنر من...

اين هنري که ديگران شيفته آنند از سينه سخن تو سيراب ميشود و در گاهواره عشق مقدس تو اي عزيز مقدس من پرورش مي يابد.

من به اين دو...

به سخن و به عشق فروزان تو چون پرتو خورشيد و هوا براي بقاي زندگي احتياج دارم.

من گرسنه گفتار شور انگيز تو هستم همانطور که براي غذا در ساعات گوناگون شبانه روز احساس بيقراري ميکنم.

من تشنه چشمه گواراي سخنان تو هستم و اين عطش ...اين عطش بي پايان تحمل پذير نيست.

سخن تو حرف تو معشوق پرستيدني ام غذاي من . و نفس تو نگاه تو شراب سکرپرور و روح انگيز جان من ...و وجود تو عشق گرمي بخش تو همه چيز من است.

[khazan]

لحظه هاي بيکسي
مي‌تونم تو لحظه‌هاي بي‌كسيت، واسه تو مرحم تنهايي باشم
مي‌تونم با يه بغل ياس سفيد، تو شبات عطر ترانه بپاشم
مي‌تونم از آسمون قصه‌ها، واسه تو صد تا ستاره بچينم
مي‌تونم حتي اگه دلت نخواد، واسه تو روزي هزار بار بميرم
مي‌تونم با يه سلام گرم تو، تا ابد زندگي‌مو آبي كنم
مي‌تونم رو شونه‌هاي مردونت، دردامو با هق‌هقم خالي كنم
مي‌تونم با تو به هر جا برسم، توي خواب اسمتو فرياد بزنم
مي‌تونم قصه‌ي ديوونگيمو، توي كوچه‌هاي شهر داد بزنم
مي‌تونم تا به هميشه پا به پات، توي هر قصه كنارت بمونم
مي‌تونم زير پر ستاره‌ها، واست از ليلي ومجنون بخونم
مي‌تونه نگاه مهربون تو، منو تا مرز شقايق ببره
مي‌تونه قشنگي برق چشات، منو از ياد حقايق ببره
مي‌تونه دستاي تو رو شونه‌هام، خبر از يك شب يلدا رو بده
مي‌تونه بوسه‌ي تو رو گونه‌هام، واسه من نويد فردا روبده
مي‌تونه صداي گرم خنده‌هات، همه قصه‌هامو رؤيايي كنه
مي‌تونه گرماي مهربونيهات، همه زندگيمومهتابي كنه
مي‌تونه وجود سرد و خستمو، شوق ديدار تو مبتلا كنه
مي‌تونه حس غريب بودنت، درداي زندگيمو دوا كنه
مي‌توني توخستگي‌هاي تنت، به من و شونه‌ي من تكيه كني
مي‌توني با يه نگاه زير چشم، دل كوچيكمو ديوونه كني
مي‌تونن رازقي‌ياي باغچه‌مون، تا هميشه بوي دستاتو بدن
مي‌تونن حتي اگه خودت نگي، واسه من از عشق تو خبربدن
مي‌تونن همه تو اين شهر بزرگ، منو ديوونه‌ي عشقت بدونن
بذار از اينجا به بعد مردم ما منو مجنون تو شعرا بدونن

[mohammad.h]

ما چه دیر میفهمیم که زندگی همان روزهایی بود که زود سپری شدنش را آرزو میکردیم ;sadsmiley;

[khazan]

بدترين درد اين نيست که عشقت بميره
بدترين درد اين نيست که به اوني که دوسش داري نرسي
بدترين درد اين نيست که عشقت بهت نارو بزن
بدترين درد اين نيست که عاشق يکي باشي و اون ندونه
بدترين درد اينه که يکي بميره، اون وقت بفهمي دوست داشته

[shkofe_20]

من غروبي زرد و خستم كه زتو خاليه دستم
عاشق پائيزي از درد دل به امواج تو بستم
تو يه عمره تب عشقو تو نگاه من ميبيني
ولي با سخره و ساحل باز به گفتگو ميشيني
خورشيد طلائي من تو دلت همش ميميره
تن سرد آبيه تو منو از خودم ميگيره
كاش رو خاكستر قلبم ،تو يه روزي پا بزاري
اين تن سوخته از عشقو با خودش تنها نزاري
من ميخوام قصه عشقوتوي گوش تو بخونم
توي اعماق وجودت غرق بشم پيشت بمونم
تو به ژرفاي زميني،من تو قلب آسمونم
ولي من فاصله ها رو ميشكنم با دل و جونم
دل تو آبه اما دل من رنگ خزونه
لحظه به تو رسيدن خط آخر جنونه
كاش رو خاكستر قلبم ،تو يه روزي پا بزاري
اين تن سوخته از عشقو با خودش تنها نزاري

[نیما مقصودی]

در لحظه خوش باش

[khazan]

مني که ساده به پات افتادم بايدم ساده بدي بربادم
راستي لعنت به منه ديوونه که به توقلبموچه آسون دادم
توچطورميگي که من براي توکم بودم مني که عاشقترين عاشق عالم بودم

[khazan]

وقتي كه گريه كرديم گفتند بچه اي وقتي خنديديم گفتند ديوونه اي وقتي جدي بوديم گفتند مغروري وقتي شوخي كرديم گفتند سنگين باش وقتي سنگين بوديم گفتند افسرده اي وقتي حرف زديم گفتند پرحرفي وقتي ساكت شديم گفتن عاشقي حالا كه عاشقيم ميگن اشتباهه!!

[mino]

هر احمقی میتواند قانونی وضع کند که احمق دیگری به ان اهمییت دهد

[ramin_cy]

Derakt   az Barg  Kastas   paiiz   Bahunast[size=large][color=blue]

[cheshme]

بدترين شكل دلتنگي براي كسي است كه در كنار او باشي ولي بداني هرگز به او نخواهي رسيد .

[cheshme]

بعضي وقتها چقدر زود دير مي شود!!

[khazan]

هرکه مارا ياد کرد ايزد مراورا يار باد

                            هرکه مارا خوار کرد از عمر برخوردار باد

هرکسي در راه ما خاري فکند از دشمني

                                        هرگلي که از خاک وصلش برود بي خار باد

      

[zary]

با تشکر از همه ی دوستان مخصوصا خزان جان

[cheshme]

وقتی باشم و باشم ..

اما تو نباشی

بازهم نباشی و هنوز رفته ای که رفته باشی !

هنوز تنها راه به تو خاموشه

هنوز من هستم و تو نیستی

هنوز زندگی هست ، برای من که هستم .

ببین بهاره ...

من اینجام

تو اونور دنیا .... هنوز دلتنگم نشدی؟ ... هنوز خاموشی .... خاموش خاموش

[khazan]

به سلامتي درخت، نه به خاطر ميوه‌اش، به خاطر سايه‌اش. به سلامتي كرم خاكي، نه به خاطر كرمش، به خاطر خاكي بودنش. به سلامتي ديوار، كه هر مرد و نامردي بهش تكيه ميكنه. به سلامتي مورچه، كه تا حالا هيچكس اشكش رو نديده. به سلامتي خيار، نه به خاطر خ اش، بلكه به خاطر يارش. به سلامتي گاو، چون نگفت من، گفت ما. به سلامتي شلغم، نه به خاطر شلش، به خاطر غمش. به سلامتي كلاغ، نه به خاطر سياهيش، به خاطر يه رنگيش. به سلامتي سگ، نه به خاطر پارسش،؛ به خاطر وفاش

[mohammad_mouzic]

سلام عزیزم حالت خوب است خیلی دوستت دارم

[khazan]

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد
و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و
به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داري
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش
همه وجودت له شده....
چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني
اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي....
چه قدر سخته وقتي
پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي
تا نفهمه هنوزم دوسش داري.......
چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگري ببيني
و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب
بگي : گل من باغچه نو مبارک

[khazan]

من غرور به باد دادم تا تو را به دست آرم

نتوانستم و اکنون غم بي حساب دارم

غم بي حساب من را تو چگونه تاب داري

تو به قلبت ديگري را به چه جرمم راه دادي؟

من غريب و خسته وسرد

تو کني هر دم مرا طرد؟

به کدام سو روم من

من شوريده من خرد

رفتي از شهر من اما نروم من به سراغ گذر عشق دگر

بي تو و ياد تو هر گز
...
گذر از آن گذر تاريک هرگز

[cheshme]

كوهها با هماند و تنهايند همچو ما .با هم و تنها
از كوه منها كنيد سنگ را از آن كوه چه مي ماند؟
هيچ!!
من كوهي بودم منها كرد از من ....

[cheshme]

امشبم میون این خاطره های سردم

بی رمق دنبال اون حادثه ای میگردم

که نفهمیدم کی کجا تو رو ازم گرفت

دست تو جدا شد و نگاه تو گم کردم

چرا باید وقتی خونه دلت متروکه

واسه در زدن بازم

دنبال یک بهونه گشت

وقتی راه نداره چشمام

به حریم قلب تو

چه جوری میشه پی

یه فرصت دوباره گشت؟!!

[cheshme]

خداوندا!

اگر روزی تو از عرشت به زير آيی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای نان به زير پای نامردان بياندازی

و شب آهسته و خسته

تهيدست و زبان بسته

به سوی خانه باز آيی

زمين و آسمان را کفر می گويی نمی گويی؟؟؟؟؟؟؟؟

[cheshme]

بزرگ شدن هم مثل ِ سرطان ميمونه...هم درد داره و هم هزينه...

[cheshme]

عاشق تن می دهد به خواستِ عشقش،بی مدعا و بی گلايه... هر چه که باشد... تو بگو حتی رای بدهد به جدايی،به دوری،به مرگ حتی... حرفی نيست... هرچه که او بخواهد...

[cheshme]

تو هنوز نفس می کشی... راه می روی... می خندی... تو هنوز مهربانی... تو هنوز پرنده ای و همين کافيست تا من هم نفس بکشم،من هم راه بروم،من هم بخندم،من هم مهربان باشم... اما پرنده شدن... ...
تا دستت را نگذاری در دستم و چشم ندوزی در چشمم و نگويی پرواز کن... از من پرنده شدن بر نمی آيد... بيا ديگر...

[cheshme]

دلم گريه می خواهد... نه بغضِ فرو خورده... نه هق هقِ آرام... نه اشکِ بی صدا... گريه ای از ته دل... دلم فرياد می خواهد... دلم می خواهد با صدای بلند گريه کنم... زار بزنم... دلم می خواهد هر چه بغض و ناله و درد مانده در دلم از اين روزهای بی ستارهء بی آسمان را بی دريغ ببارم... شايد که سبک شود دلم... شايد که بتوانم يک لحظه بی حضور اين بغض سنگين و درد آلود نفس بکشم... شايد...

[cheshme]

کاش می توانستم نشنوم... کاش می توانستم گوش هايم را ببندم به روی هر چه صدا که صدای تو نيست... همان طور که چشمانم را بستم به روی هر چشمی که چشم تو نبود... هر نگاهی که به رنگ نگاه تو نبود...

[cheshme]

يادش به خير فيلم گلنار... اونجا که خاله قورباغه گم شده بود تو جنگل و داد ميزد: آهای من گم شدم...يکی بياد منو پيدا کنه...

يه دفعه يادش افتادم...

[cheshme]

خبر به دورترين نقطه‌ی جهان برسد
نخواست او به من خسته -بی‌گمان- برسد

شکنجه بيشتر از اين؟ که پيش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به ديگران برسد

چه می‌کنی؟ اگر او را که خواستی يک عمر
به‌راحتی کسی از راه ناگهان برسد، ...

رها کنی برود از دل‌ت جدا باشد
به آن‌که دوست‌ترَش داشته به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترين نقطه‌ی جهان برسد

گلايه‌ای نکنی، بغض خويش را بخوری
که هق‌‌هق ِ... تو مبادا به گوش‌شان برسد

خدا کند که ... نه! نفرين نمی‌کنم ... نکند
به او -که عاشق او بوده‌ام- زيان برسد

خدا کند که فقط عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

....

[cheshme]

چه شيرين، دل به دريا زده ام!

چه تنها، عشقِ به رويا داده ام!



چه غمگين، دل به سودا زده ام!

چه رنجورم، من اينجا وامانده ام!

[shkofe_20]

غمی غمناک

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند زمن آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

با احترام شکوفه

[khazan]

از دستهايمان که خسته شديم

مي اندازيمشان دور

و اما ،

هنگاميکه طنابي از آسمان براي رهايي ما آمد ،

دست نداريم ،

تنها فرياد مي کشيم .

[khazan]

شب و ديوانه

من هم مانند تو ام، اي شب، تاريک و برهنه ; بر جاده فروزاني که بر فراز روياهاي من است، راه مي روم، و هر گاه پايم به زمين مي خورد يک درخت بلوط تناور پديد مي آيد
نه تو مانند من نيستي، اي ديوانه، زيرا تو هنوز به پشت سر نگاه مي کني تا ببيني که جاي پايت بر روي ريگ به چه بزرگي ست

من مانند تو ام ، اي شب، خاموش و عميق; و در دل تنهايي من الاهه اي ست در بستر زايمان و در وجود آن که زاييده مي شود آسمان به زمين مي رسد
نه تو مانند من نيستي، اي ديوانه، زيرا که تو هنوز در برابر درد مي لرزي، و از صداي سرود مغاک به وحشت مي افتي

من مانند توام، اي شب، وحشي و وحشتناک، زيرا گوش هاي من پر است از فرياد ملت هاي مسخر و آه زمين هاي فراموش شده
نه تو مانند من نيستي، اي ديوانه، زيرا که تو هنوز آن خويشتن حقيرت را به رفاقت مي گيري، و با آن خويشتن غول آسايت رفيق نمي شوي

من مانند تو ام ، اي شب ، بي رحم و هولناک، زيرا که آغوشم از سوختن کشتي ها در دريا روشن مي شود، و از لب هايم خون جنگيان به خون غلتيده مي چکد
نه تو مانند من نيستي ، اي ديوانه ، زيرا که هنوز آرزوي يک روح ديگر در دل داري و به قانوني از براي خود مبدل نشده اي

من مانند تو ام ، اي شب، شاد و سر خوش، زيرا آن مردي که در سايه من آرميده اکنون از باده ناب سر مست است، و آن زني که در پي من افتاده سرگرم گناه لذت ناک است
نه، تو مانند من نيستي، اي ديوانه، زيرا که روح تو در هفت لفاف پيچيده ست و دلت را در کف دست نگرفته اي

من مانند تو ام، اي شب، شکيبا و پر شور، زيرا که در سينه من هزار عاشق در کفن بوسه هاي پژمرده مد فون اند
آري، ديوانه، آيا تو مانند مني؟ آيا تو مي تواني بر طوفان سوار شوي، چنان که بر اسبي، و آذرخش را به دست بگيري، به سان شمشيري؟
مانند تو ، اي شب، مانند تو، بزرگ و بلند، و تخت مرا بر توده خدايان فرو افتاده ساخته اند، و روزها نيز از برابر من مي گذرند تا دامن پيراهنم را ببوسند ولي هرگز بر رويم نگاهي نيندازند
آيا تو مانند من، اي زاده تاريک ترين قلب من؟ آيا تو انديشه هاي رام نگشته مرا مي انديشي و به زبان بي کران من سخن مي گويي؟
آري، ما برادران همزاديم، اي شب، زيرا که تو فضا را آشکار مي کني و من روح خود را

[khazan]

هرگز تو را فراموش نخواهم کرد حتي اگر مرا از ياد ببري و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا که تورا دوست دارم.ذيوانه وار عاشقت شدم چرا که مهرباني را در وجودت ديدم.با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي و اگر تو نبودي هرگز عاشق نميشدم.نه تو از عشقه دست ميکشي و نه قلب من از عشقه تو روي گردان مي شود.سوگند که که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر بامژگانت اشاره اي کني فرسنگ ها راه خواهم پيمود چرا که شب عشق بسيار طولاني است و قلبم در آرزوي تو ميسوزد آنگاه که از برابر ديدگانم دور شوي خورشيد وجودت پنهان ميگردد وابرهاي غم و اندوه مرا در بر ميگيرد و به دنياي غريبي مي برد هميشه در قلبم حضور داري و عشقت زندگي ام را گل باران کرده است.تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي کردم محبوبم هميشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند

[sina_khatare007]

شبها چشمانم ميعادگاه اشک ميشوند و غم همنشين قلبم . دوباره بغضهاي خسته و کهنه اسير گلوي سردم ميشوند . اي کسي که در حکايت شب پنهان شده اي به عظمت آبي دلم نظري کن و ببين که اين دل چه عاشقانه مي تپد فقط در انتظار آمدن تو!

[zary]

من دلی بی قرار تو دارم           روز و شب انتظار تو دارم

بی تو باغم خزان زده است بیا       چشم سوی بهار تو دارم

.................................................. ..................................

مثل دریا بیکرانی نازنین          مثل ماهی مهربانی نازنین

در دل شعر شقایق گون من       تا همیشه جاودانی نازنین

[zary]

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره اب میشود.

چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست افتاب میشود.

[bahareh]

وای باران.باران
شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
اسمانها ابی
نفس مرغ صداقت ابیست
دیده در اینه صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پرو بال
تو گل سرخ منی
توگل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری؟
نه. از ان پاک تری
تو بهاری؟ نه. بهاران از توست
از تو میگیرد وام. هر بهار این همه زیبایی را
هوس باغ وبهارانم تو...
دوستت دارم...

[bahareh]

شوکران بنفش خورشید را در جام سپید بیابانها لحظه لحظه نوشیدم
و در ایینهی نفس کشندهی سراب تصویر ترا در هر گام زنده تر یافتم.

[bahareh]

من فقط ان مصرع شعر تو را می خوانم که در ان نامم را بین گل سرخ و پرواز پرستو به زبان اوردی.

[bahareh]

من نگفتم که کسی جای تو خواهد امد
من نگفتم که کسی یاد تو را خواهد برد ز سر
من نگفتم اما عاقبت کسی خواهد به این دشت شوریده و زار

[zary]

من اهنگ غریب روزگارم غمی در انتهای سینه دارم

تمام هستیم یک قلب پاک است که ان را زیر پایت میگذارم

[cheshme]

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود كوچ تو از لحظه هام

ساده نبود قصه ي بي تو بودن

ساده نبود هق هق شب گريه هام

چه ساده دل بريدي اشك منو نديدي

خطي رو خاطرات قشنگمون كشيدي

اما به انتظار برگشتنت مي مونم

شب تا سحر به يادت غزل غزل مي خونم

چه عاشقونه خوندم چه بي بهونه رفتي

ناباورانه موندم كه بي نشونه رفتي

من بي تو باز تنهام از تو چي مونده برجا

از تو چي مونده برجا جز مشتي خاطرات

اما به انتظار برگشتنت مي مونم

شب تا سحر به يادت غزل غزل مي خونم

[cheshme]

ارزش عمیق هر کس در



حرفهایی است که برای



نگفتن دارد!



استاد دکتر علی شریعتی

[cheshme]

همه زندگی آدم ها مسئله کوه ها و غار هاست.کوههايی که بايد از آنها بالا برويم و غار هايی که وقتی نميتوانيم با کوههايمان مواجه شويم٬در آنها پنهان ميشويم.

[cheshme]

در نهايت بيهودگی اش بود که ناگاه به سراغش آمد تا به او بگويد که هنوز هم برای بودنش بهانه ای باقيست؛ و او تازه سرمست بهانه ای که برای بودن خود يافته بود بود که او رفت.

رفت تا به او بگويد که بيهوده بودنش حقيقی بود...

[cheshme]

یک عده نکوشیده رسیدند به مقصد

یک قوم دویدند وبه مقصد نرسیدند

[cheshme]

روزي مردي خواب عجيبي ديد او ديد که پيش فرشته هاست و به کارهاي آن ها نگاه مي کند. هنگام ورود، دسته بزرگي از فرشتگان را ديد که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هايي را که توسط پيک ها از زمين مي رسند، باز مي کنند و آن ها را داخل جعبه مي گذارند. مرد از فرشته اي پرسيد، شما چه کار مي کنيد؟ فرشته در حالي که داشت نامه اي را باز مي کرد، گفت: اين جا بخش دريافت است و دعاها و تقاضاهاي مردم از خداوند را تحويل مي گيريم. مرد کمي جلوتر رفت، باز تعدادي از فرشتگان را ديد که کاغذهايي را داخل پاکت مي گذارند و آن ها را توسط پيک ها يي به زمين مي فرستند. مرد پرسيد شماها چکار مي کنيد؟ يکي از فرشتگان با عجله گفت: اين جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت هاي خداوندي را براي بندگان مي فرستيم. مرد کمي جلوتر رفت و ديد يک فرشته بيکار نشسته است. مرد با تعجب از فرشته پرسيد: شما چرا بيکاريد؟ فرشته جواب داد: اين جا بخش تصديق جواب است. مردمي که دعاهايشان مستجاب شده، بايد جواب بفرستند ولي عده بسيار کمي جواب مي دهند. مرد از فرشته پرسيد: مردم چگونه مي توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسيار ساده، فقط کافي است بگويند: خدايا شکر!

[bahareh]

برای زیستن دو قلب لازم است
قلبی که دوست بدارد
قلبی که دوستش بدارند
قلبی که هدیه کند
قلبی که بپذیرد
قلبی که بگوید
قلبی که جواب بگوید
قلبی برای من قلبی برای انسانی که من میخواهم
تا انسان را در کنر خود حس کنم

[bahareh]

همه بت هایم را می شکنم
تا فرش کنم بر راهی که تو بگذری
برای شنیدن ساز و سرود من.

همه بت هایم را میشکنم
ای میهمان یک شب اثیری ی زود گذر!
تا راه بی پایان غزلم
از سنگ فرش بت هایی که در معبد ستایش هایشان چو عودی در اتش سوخته ام
تو را به نهان گاه درد من می آویزد.

[bahareh]

اگر می توانستی بیایی تو را با خود می بردم.
تو نیز ابری می شدی و هنگام دیدار ما از قلب ما اتش می جست
و دریا و اسمان را روشن می کرد...
در فریادهای طوفانیی خود سرود می خواندیم در اشوب امواج کف کردهی دور گریز خود اسایش می یافتیم و در لهیب اتش سرد روح پر خروش خود
می زیستیم...
اما تو نمی توانی بیائی نمی توانی
تو نمی توانی قدمی از جای خود فرا تر بگذاری!

[bahareh]

تو سخن می گوئی من نمی شنوم
تو سکوت می کنی من فریاد میزنم
با منی با خود نیستم
و بی تو خود را در نمی یابم

دیگر هیچ چیز نمی خواهم نمی تواند تسکین ام بدهد.

[bahareh]

دستت را به من بده
دست های تو با من اشناست
ای دیر یافته با تو سخن می گویم
بسان ابر که با طوفان
بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من
ریشه های تو را دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو اشناست.

[bahareh]

همه ی هستی من آیه ی تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در آیه تو را آه کشیدم آه
من در این آیه ترا
به درخت و آب وآتش پیوند زدم.

[bahareh]

-پنجره!
دانم که آخر چون یکی لبخند
خواهی کشت این روح مصیبت را که ماسیده است
در هزاران گوشه ی تاریک و کور این شبستان سیاه وهم...

[bahareh]

صدا یت می زنم گوش بده قلبم صدایت می زند.
شب گرداگردم حصار کشیده است
و من به تو نگاه میکنم
از پنجره های دلم به ستاره هایت نگاه می کنم
چرا که هر ستاره آفتابیست
من آفتاب را باور دارم
من دریا را باور دارم
و چشم های تو سرچشمه ی دریا هاست

[bahareh]

کوه باید شود و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه اندوه ز چیست؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه؟
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دم سردی پاییز که چه؟
حرف را باید زد!
درد را باید گفت!
سخن از مهر منو جور تو نیست
یا که از جور منو مهر تو نیست
سخن از متلاشی شدن دوستی است.

[bahareh]

وقتی که تنها باشی
وقتی که هیچ کس منتظرت نباشه
وقتی که هیچ جایی رو نداشته باشی که بهش پناه ببری
وقتی زیر تیغی
وقتی همه پنجره های امید بسته است
نا امید نشو دنبال یه پنجره ی باز بگرد!
ببین پیداش می کنی!

[bahareh]

چشمان تو شب چراغ سیاه من بود
مرثیه ی دردناک من بود چشمان تو
مرثیه ی دردناک و وحشت تدفین زنده به گوری که من ام من..

[bahareh]

به یاد آر که زندگی من باد آست
و چشمانم دیگر نیکو یی را نخواهد دید
چشم کسی که مرا میبیند
دیگر به من نخواهد گریست
وچشمانت
برای من نگاه خواهد کرد
و من نخواهم بود..

[bahareh]

حق با شماست
من هیچگاه پس از مرگم
جرات نکرده ام که در آینه بنگرم
و آنقدر مرده ام
که هیچ چیز مرگ مرا
دیگر ثابت نمی کند.

[nar]

تا وقتی باکسی بودی واقعا باش

[nar]

سعی گن به دوستت هدیه دهی هرچند یک شاخه گل باشد

[bahareh]

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم دیری ست که مرده ام
چرا که لبان خود را از پیشانیی خاطره ی تو سرد تر می یابم
از پیشانیی خاطره ی تو
ای یار!
ای شاخه ی جدا مانده ی من!

[bahareh]

بگذار سنگینیی امواج دیر گذر دریای شب چراغیی خاطره ی تو را در کوفته گیی روح خود احساس کنم.
بگذار آتشکده ی بزرگ خاموشی ی بی ایمان تو مرا در حریق فریادهایم
مرا خاکستر کند.
خار بوته ی کنار کویر جست و جو باش
تا سایه ی من
زخم دار و خون آلود
به هزاران تیغ نگاه آفتاب بار تو در آویزد...

[bahareh]

در انتهای اندوهناک دهلیز بی منفذ
چشمان تو شب چراغ تاریک من است.

[bahareh]

چشمان سیاه تو فریب ات می دهند ای جوینده ی بی گناه!
تو مرا هیچ گاه در ظلمات پیرامون من باز نتوانی یافت:
چرا که در نگاه تو آتش اشتیاقی نیست.
مرا روشن تر می خواهی
از اشتیاق به من در برابر من پر شعله تر بسوز
ورنه مرا در این ظلمات باز نتوانی یافت
ورنه هزاران چشم تو را فریب ات خواهد داد
ای جوینده ی بی گناه!
بایست و چراغ اشتیاق ات را شعله ور تر کن.

[bahareh]

هرگز چشمی آرزومند به سر گشته گی تان نخواهد گریست
در این آسمان محصور ستاره ئی جلوه نخواهد کرد و خدایان بیگانه
شما را هرگز به پناه خود پذیره نخواهند آمد.
چرا که قلب ها دیگر جز فریبی آشکاره نیست.

[bahareh]

و ستاره ی پر شتاب
در
گذر گاهی مایوس
بر
مداری جاودانه می گردد.

[bahareh]

من و تو یکی دهان ایم
که با همه آوازش
به زیباتر سرودی خواناست.

من و تو یکی دیدگان ایم
که دنیا را هر دم
در منظر خویش
تازه تر می سازد.

من و تو یکی شوریم
از هر شعله ئی برتر
که هیچ گاه شکست را بر ما چیره گی نیست
چرا که از عشق
روئینه تن ایم.

[bahareh]

تو باعث شده ای که آدمی از آدمی بهراسد.
تراشنده ی آن گنده بتی تو
که مرا به وهن در برابرش به زانو می افکنند.

تو جان مرا از تلخی و درد آکنده ای
و من تو را دوست داشته ام
با بازوهایم و در سروده هایم.

تو مهیب ترین دشمنی مرا
وتو را من ستوده ام:
رنج برده ام ای دریغ
و تو را
ستوده ام.

[bahareh]

آن گاه که شماطه ی مقدر به صدا در آید
شیون مکن
سوگندت می دهم
شیون مکن
که شیونت به تردیدم می افکند.

[bahareh]

چه لازم است بگویم
که چه مایه می خواهمت؟
چشمانت ستاره است و
دلت شک.

[bahareh]

تو می باید به کلبه ی چوبین ساحلی باز گردی و تا روزی که آفتاب مرا
و تو را بی ثمر نکرده است:کنار دریا از عشق من
تنها از عشق من روزی بگیر...

[bahareh]

شاید بتوانی تا روزی که هنوز آخرین نشانه های زنده گی را از تو باز
نستانده اند چونان قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب پایه ی ساحل بگسلد بر دریای دل من عشق من زنده گی من بی وقفه گردی کنی..
با آرامش من آرامش یابی در طوفان من بغریوی که به دریا می گراید شوراب اشک را از چهره ات بشوید.

تا اگر روزی
آفتابی که باید بر چمن ها و جنگل ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند و مرا گودالی بی آب و بی ثمر کرد تو نیز بسان قایقی بر خاک افتاده بی ثمر گردی
و بدین گونه میان تو ومن آشنائی ی نزدیک تری پدید آید.

اما اگر
اندیشه کنی کنی که هم اکنون می توانی به من که روح دریا روح عشق
و روح زنده گی هستم بازرسی:
نمی توانی نمی توانی!

[bahareh]

اما نیمه شبی من خواهم رفت:از دنیائی که مال من نیست:از زمینی که به بیهوده مرا بدان بسته اند.
و تو آنگاه خواهی دانست:خون سبز من!
خواهی دانست که جای چیزی در وجود تو خالیست.
وتو آنگاه خواهی دانست:پرنده کوچک قفس خالی و منتظر من!
خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت
و بی کسی ی خودت را دردناک تر خواهی چشید زیر دندان غم ات:
غمی که من میبرم
غمی که من می کشم...

[bahareh]

اندوه اش
غروبی دل گیر است
در غربت و تنهائی.

هم چنان که شادی اش
طلوع همه آفتاب هاست.

[bahareh]

خود نه از امید رستم
نی از غم:
وین میان
خوش
دست و پائی
میزنم...

[bahareh]

و شب از راه می رسد
بی ستاره ترین شب ها!
چرا که در زمین پاکی نیست.
زمین از خوبی و راستی بی بهره است
و آسمان زمین
بی ستاره ترین آسمان هاست!

[cheshme]

نمی دانم کدامين بت را شکسته ام که اينچنين ،

هم آتش شدی برايم ،

هم گلستان !

[cheshme]

ا یک نگاه آغاز شد



آمدی و رنگ شدی ،

در سیاه و سفیدِ زندگی ام

و حالا تمامِ لحظه ها بویِ تو را می دهد



گاهی کابوسِ این شب ها را

به چشم می بینم

... دیگر تو را نخواهم دید ! ...



چیزی درونِ من می ترکد

چیزی شبیهِ بغض

تمامِ تنم درد می گیرد

و خستگیِ هزاران سال ،

ناگهان در من رسوب می کند



چقدر سنگین شده ام !

و چه بی رنگ !

حالا دوباره این رنگ های خاکستری ،

از گوشه های اتاقم سرک می کشند !



چیزی از درون به من می خندد

و صدای این ریشخندِ زجرآور

در گوشِ دلم می پیچد

... دیگر تو را نخواهم دید ! ...

... دیگر تو را نخواهم دید ! ...



نه !

باور نمی کنم !

چشم های تو افسانه نبود !





دلم می لرزد ...

از من نخواه تا از نگاهِ تو بُگذرم

تا حالا شنیده ای

در میانه ی کویر ،

آخرین جرعه ی آبی را دور ریزند ؟

این مسافرِ خسته هنوز سیراب نیست



می دانم که خو می کنی با نبودنم

اما باز می ترسم



کاش نمی دانستی

که بویِ نگاهِ تو

دلم را می لرزاند

شاید اکنون به جای غزل های خداحافظی ،

پُرَم می کردی از ترانه های عاشقانه



هزاران رازِ جاودانه هنوز ،

در نگاهِ تو موج می زند

و هزاران ترانه در سرِ من.

هزاران بهانه برای ماندن

و هزاران وعده ی خشکیده !



پس از رفتن نخوان

که افسانه ی من و تو

هنوز پابرجاست





فریاد کردم تو را

و تو را نفس کشیدم

تا تمامِ شُش هایم ، از هوای تو پُر شد



پس لبخند کن مرا

شاید اینگونه

لحظه ای بر لبانت نشستم !

[cheshme]

می­خواستم چشم های تو را ببوسم

تو نبودی ، باران بود ،

رو به آسمانِ بلندِ پر گفت و گو گفتم :

- تو ندیدیش ... ؟!



و چیزی ، صدایی ...

صدایی شبیهِ صدای آدمی آمد ،

گفت : نامش را بگو تا جست و جو کنیم

نفهمیدم چه شد که باز

یکهو و بی هوا ، هوای تو کردم ،

دیدم دارد ترانه­ای به یادم می­آید.

گفتم : شوخی کردم به خدا !

می­خواستم صورتم از لمسِ لذیذِ باران

فقط خیسِ گریه شود ،

ورنه کدام چشم

کدام بوسه

کدام گفت و گو ... ؟!

من هرگز هیچ میلی

به پنهان کردنِ کلماتِ بی رویا نداشته­ام !

[cheshme]

ای " پری وار در قالبِ آدمی "،

تا کنون ،

هرگز ،

این گونه از تو دور

و این گونه به تو نزدیک

نبوده ام !

[cheshme]

تحقیر می شدم که تو قدِ جهان شدی

با روحِ بغض کرده ی من ، مهربان شدی

سرما گرفته بود دو دست مرا که تو،

در این دو قطبِ یخ زده، آتش فشان شدی

روحِ مرا سکونِ غریبی گرفته بود

دریا شدی و باد شدی ، بادبان شدی

تسخیر کرده بود مرا دستهای خاک

تو آمدی و بالِ مرا آسمان شدی

چیزی نداشتم ، همه از دست رفته بود

اما برای من ، تو زمین و زمان شدی

پس من تمامِ وسعتِ خود را دعا شدم

شاید تو مستجاب شوی....ناگهان شدی !

فرقی نمیکند که به هم می رسیم یا ....

در سینه ام برای ابد ، جاودان شدی

[cheshme]

تنها کسی که غرق می­شود

به درستی می­داند

آب چیست



پس در تو غرق می­شوم

می­دانم که در تو ،

به جاودانه­ترین رازها دست خواهم یافت

[cheshme]

بازی جدیدی یاد گرفتم

خواستم ثابت کنم می توان به تو فکر نکرد



کاغذی سفید برداشتم

قرار شد هر بار که به تو فکر میکنم ،

علامتی به رنگ آبی روی کاغذ نشانم

و هر بار که فکر تو مرا رها میکند ،

علامتی به رنگ قرمز



حالا

تمام خودکارهای آبی ام تمام شد

و خودکار قرمزم بی استفاده ماند



من ماندم و طوماری از رنگ های آبی

من ماندم و تنهایی های من ،

اما تمام تنهایی هایم ،

آبی ِ آبی است

[cheshme]

هر شب تکه تکه ترانه های کهنه را کنار هم میچینم و باز به همین حقیقت تلخ میرسم که : تو هم با من نبودی !

[cheshme]

او گفت:" بیایید تا نزدیک لبه "

آنها گفتند:"ما میترسیم "

او گفت:" بیایید تا نزدیک لبه "

آنها آمدند

او آنها را هل داد ...

و آنها پرواز کردند



© ...

[cheshme]

آموخته ام که ؛ باد با چراغ خاموش کاری ندارد .

[cheshme]

می دانستم می روی

دير يا زود

فرقی نداشت!

از همان اول

باور داشتم!

اما تو می گفتی: می مانم! شرط می بندم!

بيا ببين!

باختی

و اکنون تمام شهر

برای بُرد ِ من

جشن گرفته اند!

[cheshme]

ماهيگيري هستم

ايستاده در حال

با طعمه اي از گذشته در قلاب

به صيد از آب آينده مشغول

[cheshme]

نا اميد نباش. اغلب آخرين كليد است كه در را باز مي كند.

[eh3]

برای عشق تمنا كن ولي خار نشو. براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده . براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو. براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه. براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن . براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير . براي عشق وصال كن ولي فرار نكن . براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن . براي عشق بمير ولي كسي رو نكش . براي عشق خودت باش ولي خوب

[bahareh]

ای ره گشوده در دل دروازه های ماه!
با توسن گسسته عنان
از هزار راه
رفتن به اوج قله ی مریخ و زهره را
تدبیر می کنی.
آخر به ما بگو
کی قله ی بلند (محبت)را
تسخیر می کنی؟

[bahareh]

به جست و جوی تو
بر درگاه کوه میگریم
در آستانه ی دریا و علف.

به جست و جوی تو
در معبر بادها می گریم
در چار راه فصول
در چار چوب شکسته ی پنجره ئی
که آسمان ابر آلود را
قابی کهنه می گیرد.

[bahareh]

به انتظار تصویر تو
این دفتر خالی
تا چند
تاچند
ورق خواهد خورد؟

[bahareh]

نامت سپیده دمی ست که بر پیشانی آسمان می گذرد
متبرک باد نام تو!
و ما همچنان
دوره می کنیم
شب را و روز را
هنوز را...

[bahareh]

ای کاش می توانستم
یک لحظه می توانستم ای کاش
بر شانه های خود بنشانم
این خلق بی شمار را
گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خویش ببینند که خورشید شان کجاست
و باورم کنند
ای کاش می توانستم!

[bahareh]

که گفته است
من آخرین بازمانده ی فرزانگان زمینم؟
من آن غول زیبایم که در استوای شب ایستاده است
غریق زلالی همه آب های جهان
و چشم انداز شیطنتش
خاستگاه ستاره ئی ست.

[khazan]

bahareh و cheshme از متن ها و مطالب بسیار زیباتون ممنونم

[mahrsad10]

چشم براه آرزوئج است مرا در دل كه روان سوزد و جان كاهد هر دم آن مرد هوسران را با غم و اشك و فغان خواهد بخدا در دل و جانم نيست هيچ جز حسرت ديدارش سوختم از غم و كج باشد غم من مايه آزارش شب در اعماق سياهج ها مه چو در هاله راز آيد نگران ديده به ره دارم شايد آن گمشده باز آيد سايه اج تا كه بدر افتد من هراسان بدوم بر در چون شتابان گذرد سايه خيره گردم به در ديگر همه شب در دل اين بستر جانم آن گمشده را جويد زينهمه كوشش بج حاصل عقل سرگشته به من گويد زن بدبخت دل افسرده ببر از ياد دمج او را اين خطا بود كه ره دادج به دل آن عاشق بد خو را آن كسج را كه تو مج جوئج كج خيال تو بسر دارد بس كن اين ناله و زارج را بس كن او يار دگر دارد ليكن اين قصه كه مج گويد كج به نرمج رودم در گوش نشود هيچ ز افسونش آتش حسرت من خاموش مج روم تا كه عيان سازم راز اين خواهش سوزان را نتوانم كه برم از ياد هرگز آن مرد هوسران را شمع اج شمع چه مج خندج؟ به شب تيره خاموشم به خدا مردم از اين حسرت كه چرا نيست در آغوشم

[zary]

اگر میخواهی صد سال زندگی کنی من میخواهم یه روز کمتر از صد سال زندگی کنم چون من هر گز نمیتونم بدون تو زندگی کنم

[bahareh]

من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی
برای من ای مهربان چراغی بیاور
و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچ خوشبخت بنگرم.

[bahareh]

به او جزء از هوس چیزی نگفتند
در او جزء جلوه ظاهر ندیدند
به هر جا رفت در گوشش سرودند
که زن را بهر عشرت آفریدند

[bahareh]

می بندم این دو چشم پر آتش را
تا ننگرد درون دو چشمانش
تا داغ و پر تپش نشود قلبم
از شعله ی نگاه پریشانش

[bahareh]

این چه عشقی است که در دل دارم
می گریزی ز من و در طلبت
من از این عشق چه حاصل دارم
باز هم کوشش باطل دارم

[bahareh]

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش

[bahareh]

رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید عکس تنهایی خود در آب
آب در حوض نبود.

[bahareh]

می تراوید آفتاب از بوته ها
دیدمش در دشت های نم زده
مست اندوه تماشا
یاد باد:
مویش افشان کونه اش شبنم زده

[bahareh]

می آیی: شب از چهره ها بر می خیزد راز از هستی می پرد.
می روی: چمن تاریک می شود جوشش چشمه می شکند.
چشمانت را می بندی: ابهام به علف می پیچد.
سیمای تو می وزد: و آب بیدار می شود.
می گذری:و آینه نفس می کشد.
جاده تهی است تو باز نخواهی گشت: و چشمم به را توست.

[bahareh]

در نسیم لغزشی رفتم به راه
راه: نقش پای من از یاد برد.
سرگذشت من به لبها ره نیافت:
ریگ باد آوده ای را باد برد.

[bahareh]

در باز شد و او با فانوسش به درون وزید
زیبای رها شده ای بود
و من دیده براهش:
رویای بی شکل زندگی ام بود.
رگ هایم از تپش افتاد.

[bahareh]

صدا کن مرا
صدای تو خوب است.
صدای تو سبزینه آن گیاه
عجیبی است که در انتهای
صمیمیت خون می روید.

[bahareh]

مثل این است که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است.

[zary]

یه دوست فردی هست که اهنگ قلبت رو میدونه و میتونه وقتی تو کلمات رو فراموش کردی اونارو واست بخونه

[zary]

یک دوست واقعی رو دو دستی بچسب

[zary]

من به تو تکیه میکنم و تو به من
و انوقت همه چیزمون مرتبه

[parmida]

;wubsmiley;آن کسی دوست تو است که همه چیز را درباره ی تو می داند ولی باز هم تو را دوست دارد.
دوستی همان عشق است بدون بال پروازش;[color=black][size=medium]santa;

[bahareh]

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم
خانه اش ویران باد
من اگر ما نشوم تنهایم
تو اگر ما نشوی خویشتنی

[bahareh]

من نمی دانم
و همین درد مرا سخت می اذارد
که چرا انسان
این دانا این پیغمبر
در تکاپوهایش
چیزی از معجزه آن سو تر!
ره نبردست به اعجاز محبت؟
چه دلیلی دارد؟
چه دلیلی دارد
که هنوز مهربانی را نشناخته است!
و نمی دانم در یک لبخند
چه شگفتی ها ئی پنهان است.
من بر آنم که در این دنیا
(خوب بودن) به خدا سهل ترین کارست
و نمی دانم
که چرا انسان تا این حد با خوبی بیگانه ست!
و همین درد مرا سخت می آذارد.

[bahareh]

دانی از زندگی چه می خواهم؟
من تو باشم پای تا سر تو
زندگی گر هزار پاره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحرا ها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

[bahareh]

(افسوس
من مرده ام
و شب هنوز هم
گویی ادامه ی همان شب بیهوده ست)
خاموش شد
و پهنه ی وسیع دو چشمش را
احساس گریه
تلخ و کدر کرد
(آیا شما که صورتتان را
در سایه ی نقاب غم انگیز زندگی
مخفی نموده اید
گاهی به این حقیقت یاس آور
اندیشه می کنید
که زنده های امروزی
چیزی به جزء تفاله ی یک زنده نیستند؟)
گویی که کودکی
در اولین تبسم خود پیر گشته است
و قلب_این کتیبه ی مخدوش
که در خطوط اصلی آن دست برده اند_
به اعتبار سنگی خود دیگر
احساس اعتماد نخواهد کرد.

[bahareh]

هر دم از آینه می پرسم ملول
چیستم آخر به چشمت چیستم؟
لیک در آینه می بینم که وای
سایه ای هم ز آنچه بودم نیستم.

[bahareh]

بعد از او بردم هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه می گشتم به دنبالش
وای بر من نقش خوابی بود
بعد از او دیگر چه می جویم
بعد از او دیگر چه می یابم
اشک سردی تا بیفشانم
گور گرمی تا بیاسایم

[parmida]

عشق میوه ی همه ی فصل هاست و دست همه به آن می رسد . هر کسی می تواند آن را بچیند و محدودیتی در کار نیست

[parmida]

هر چه که به نتیجه برسد شادی بخش است.

[parmida]

شاد باش"بیش از همیشه و شادمانی ات را با طلا بر ستون های جاودان حک کن.

[parmida]

یک شادی صد غم را ااز بیین می برد .

جنگل های سر سبز با صدایی شاد می خندند.

از خداوند شادی بخواه. شاد باش همچون پرندگان بهشتی.

[parmida]

لبخند بزن دوست پیدا کن.
اخم کن و چروک پیدا کن.

[parmida]

;shades;دوست آن است کهگذشته ات را درک کرده "به آینده ات ایمان دارد و تو را امروز همین طوری که هستی قبول می کند.

A friend is someone who understands your past'believes in your future and accepts you today just the way you are

[bahareh]

کاش چون پائیز بودم... کاش چون پائیز بودم
کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزویم یکایک زرد می شد
آفتاب دیدگانم سرد می شد
آسمان سینه ام سرد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه.. چه زیبا بود اگر پائیز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می زد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه ی من...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم:
چهره ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر
آشوب تابستان عشق ناگهانی
سینه ام:
منزلگه اندوه و درد و بد گمانی
کاش چون پائیز بودم... کاش چون پائیز بودم.

[bahareh]

تو به من خندیدی وندانستی من
به چه ترس سیب را
از باغچه ی همسایه دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
خش خش پای تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من در این پندارم
که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت

[parmida]

بهاره جووون مثله اینکه خیلی شعر دوس داری نه؟

[parmida]

با ارزش ترین دارایی یک دوست واقعی است.

[parmida]

دوست یعنی یک روح در دو بدن.

[parmida]

در مسیر بین خانه های دو دوست چمن نمی روید.

ضرب المثل نروژی

[parmida]

دوستی درختی است که زیر آن پناه می گیریم.

[parmida]

درست همان چیزی را گفتی که آرزو می کردم بگویی و باعث شدی باور کنم که آن را از ته دل میگویی.

[parmida]

آنکه از تو می خواهد سکوت کنی یا حق تو را برای پیشرفت انکار می کندفدوست تو نیست.

[parmida]

با محبت های کوچک می توان دوستی ها را جاودان کرد.

[parmida]

تنها شرطی که در دوستی می توان گذاشت شرط برابری است.

[parmida]

رسیدن به دوستی حقیقی شاید یک عمر طول بکشد.

[parmida]

دوست واقعی مانند خمیر دندان است،تحت فشار خود را نشان میدهد.

[parmida]

با از دست ندادن دوستانت می توانی آن ها را نگه داری.

[parmida]

دوستی را به من نشان بده که در غم هایم با من گریه کند،آن هایی را که در شادی هایم می خندند خود می توانم بیابم.

[parmida]

دوستی حقیقی هرگز ساکت و بی سر و صدا نیست.

[parmida]

شادی بخشیدن کار مقدسی است، شاید به این خاطر که کار فرشتگان است.

[parmida]

دو نفر بهتر از یک نفرند. اگر یکی بیفتد،دیگری کمکش می کند که برخیزد.

[parmida]

با حرف زدن با تو احساس پناه می کنم.

.دوستت دارم.

[parmida]

تو را دوست دارم ،برای قلب مهربانت.

[parmida]

اگر به گل سرخ ایمان بیاورید،خواهد شکفت.

[bahareh]

مثل اینکه نه
من عاشق شعرم.خودمم شعر میگم البته اگه بهش بشه گفت شعر.
اگه اذیت میکنه میتونم ننویسم.

[دم دوراه]

شیشه وسنگ

او مظهر عشق بود مت مظهر ننگ

وقتی که فشردمش به آغوشم تنگ

لرزید دلش شکست ونالید که آخ

ای شیشه چه می کنی تو در بستر سنگ

[دم دوراه]

روزی به در میکده دیدم مستی

گفتم زچه رو با الکل ومی پیوستی

گفت زعقل وارهم خر نشوم

گفتم بخدا غصه مخور خر هستی

[parmida]

نه نه کلن گفتم می خواستم ببینم دوس داری یانه

[دم دوراه]

پروانه صفت چشم بر او دوخته بودم

آنگه که خبر دار شدم سوخته بودم

خاکستر جسمم بسر شمع فرو ریخت

این بود وفایی که من آموخته بودم

[دم دوراه]

در یاب که از روح جدا خواهی رفت

در پرده اسرار فنا خواهی رفت

می نوش ندانی ز کجا آمد ه ای

خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

[دم دوراه]

آن یکی سجده کند آذر آتشکده ها

آن ره کعبه رود واند گری بتکده ها

من بنوشم ز می عشق و کنم عربده ها

سر تسلیم من و خاک در میکده ها

[bahareh]

خاتون شبای شعرم
چشات اغاز شکفتن
مخمل شب رنگ موهات جای امنی واسه خفتن...
خاطرت خیلی عزیزه واسه این همیشه تنها
هرم آغوش بزرگت مثل خورشیدی تو شبها
تو غنیمت بزرگی توی این قحطی عاشق
تویی داغ عاشقونه رو تن سرخ شقایق
اگه عشق باشکوهم واسه قلب تو حقیره
بگو تا هر چی دارمیشای تو بمیره
بگو تا برات بیارم هر چی که تودنیاست
بگو تا برات بمیرم مثل تشنه که تو دریاست

[bahareh]

هرگز متنفر نشو حتی از اون کسی که زمانی دوسش داشتی و حالا دوسش نداری!بسیار بخند حتی برای کسی که در بغلش گریه کردی!نگران نباش حتی اگه دیدی دست رفیقت تو دست دیگریه!همش لبخند بزن حتی به کسی که ازش متنفری!از دیگران کم انتظار داشته باش!ساده زندگی کن!دوست خوبی داشته باش چون تنها دوسته که برات می مونه!!

[iiilllsousoullliii]

می گویند بهار وقتی می آید که بنفشه سر از بستر خاک بردارد
و عطر آن کوچه باغهای شعر را پر کند ، اما من می گویم
بهار وقتی می آید که هیچ چشمی بارانی نباشد
و هیچ لبی از غم دوری لرزان نگردد
بهاران وقتی می آید که خزان گلبوته های مهر را به یغما و تاراج نبرده باشد
آری … در آن زمان است که لبها لبریز از عشق و صفا و عاطفه می گردند
بهار در راه است پس بیائید زندگی را از بهار لبریز کنیم
و همدیگر را تا سرحد مرگ دوست داشته باشیم

[iiilllsousoullliii]

آنتوان برت : اولين طليعه عشق آخرين تابش عقل است .

لرد بايرون : عشق مرد قسمتی از زندگی او و عشق زن همه زندگی اوست .

ديز رانيلی : همه به خاطر عشق زاده شده ايم ... عشق پايه و اساس هستی و تنها پايان آن است .

فرانکلين : اگر می خواهيد دوستتان بدارند دوست بداريد و دوست داشتنی باشيد .

[iiilllsousoullliii]

روزی که تو به دنيا اومدی ٬ بارون می اومد
اما اون روز آسمون ابری نبود !
اين فرشته ها بودن که گريه می کردن
چون يکی ازشون کم شده بود

[iiilllsousoullliii]

انگار تا هميشه بايد

در پی چشمهای تو ستاره های جاده را سوا کنم

و چه طولانی است

اين شبهای بی ستاره جاده ...

[iiilllsousoullliii]

اگه کسی ديوونت بود ... عاشقش باش

اگه عاشقت بود ... دوستش داشته باش

اگه دوستت داشت ... بهش علاقه نشون بده

اگه بهت علاقه نشون داد ... فقط يه لبخند بزن

اينطوری وقتی هميشه ازش يه پله عقب تر باشی

اگه يه وقت خسته شد و يه پله جا موند

تازه می شيد مثل هم

[iiilllsousoullliii]

اگر کسی را دوست داری آزادش بگذار

اگر به سوی تو بازگشت ، مال توست

در غير اين صورت

هيچگاه معنی بودن را نمی دهد

[iiilllsousoullliii]

تو برام عزيز و پاکی مثل ياسای تو باغچه
مثل اون ديوان حافظ که می مونه لب طاقچه
هميشه ساده و پاک بمون
مواظب باش که آلوده نشی
مواظب باش که سنگ نشی
دل من گوش می کنی ؟
دل مهربونم ... من هميشه پيشت می مونم

[iiilllsousoullliii]

هميشه اتفاقهای عجيب وقتی می افته که انتظارشو نداری
درست همون وقتی که يه دنيا گل خوشبو برای خودت چيدی و می خوای لذت ببری
درست همون وقتی که انتظار هر اتفاقی رو داری جز اينکه مهمون ناخوانده سر برسه
و گلهای خوشبويی رو که برای خودت چيدی رو بخواد پرپرش کنه
اون وقت نه تو می تونی چيزی بگی ، نه هيچ کس ديگه
چرا ؟
چون مهمونه
مهمونی که نه حق داری بگی بياد ، نه حق داری بگی نياد
تو اين مهمونی فقط بايد يه عروسک حرف گوش کن باشی ...

[iiilllsousoullliii]

اشتباه نکنيد حقيقت با واقعيت خيلی فرق داره !
حقيقت چيزيه که بايد وجود داشته باشه ولی واقعيت اون چيزيه که وجود داره
عشق ٬ دوست داشتن ، خوبی ، بدی ، سلامتی ، بيماری ، قانون ، احترام ،
سعادت ، رضايت ، خوشبختی ... همه اينا حقيقت دارن چون بايد باشن ولی
همه شون واقعيت ندارن چون ممکنه وجود نداشته باشن .
سلامتی برای يه آدم زمين گير واقعيت نداره چون تو زندگيش وجود نداشته ولی
براش حقيقت داره چون می دونه که هست .
اين مقدمه چينی برای اين بود که بگم انقدر جمله های قشنگ و رنگی تحويل هم
ندين، انقدر عشق و دوست دارم های الکی رو چاشنی لحظه های با هم بودنتون
نکنيد .
اگه نسبت به کسی هيچ حسی نداری و فقط ازش بدت نمی ياد بهش نگو که ازت
خوشم می ياد .
اگه از کسی فقط خوشت می ياد بهش نگو که بهت علاقه دارم .
اگه به کسی فقط علاقه داری بهش نگو که دوست دارم .
اگه کسی رو فقط دوست داری بهش نگو که عاشقتم .
اگه فقط عاشق کسی هستی بهش نگو که ديوونتم .
انقدر دنبال حقيقت نباشيد و به هم دروغ نگيد
فقط حرفهای واقعی تحويل هم بدين ...

[iiilllsousoullliii]

می گویند بهار وقتی می آید که بنفشه سر از بستر خاک بردارد
و عطر آن کوچه باغهای شعر را پر کند ، اما من می گویم
بهار وقتی می آید که هیچ چشمی بارانی نباشد
و هیچ لبی از غم دوری لرزان نگردد
بهاران وقتی می آید که خزان گلبوته های مهر را به یغما و تاراج نبرده باشد
آری … در آن زمان است که لبها لبریز از عشق و صفا و عاطفه می گردند
بهار در راه است پس بیائید زندگی را از بهار لبریز کنیم
و همدیگر را تا سرحد مرگ دوست داشته باشیم .

[iiilllsousoullliii]

عجب تجارت خطرناکی!!!
با تو همه چیز دارم بی تو چیزی ندارم...

[iiilllsousoullliii]

من را ستون ستون این عشق می دانی و
من می گویم تو زمین عشق هستی و
قلب سرزمین عشق.....
ستونی که روی زمین نباشد همان قدر معلق است
که من بی تو

[iiilllsousoullliii]

کسي را که خيلي دوست داري، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني. پيش از آنکه تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به او نشان بدهي مثل پروانه اي زيبا، بال ميگيرد و دور مي شود ، فکر مي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين به دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي

[iiilllsousoullliii]

اسمتو گذاشتم گل ترسيدم پژمرده بشی گذاشتم خورشيد ترسيدم غروب کنی گذاشتم جونم که اگه خدايی نکرده رفتی منم برم

[iiilllsousoullliii]

دست هايم بوي گل مي داد،مرا به جرم چيدن گل گرفتند.اما هيچ کس نپرسيد شايد من گل کاشته باشم

[iiilllsousoullliii]

عشق نمی پرسه تو کی هستي؟ عشق فقط ميگه: تو ماله منی . عشق نمی پرسه اهل کجايي؟ فقط ميگه: توی قلب من زندگی می کنی .عشق نمی پرسه چه کار می کني؟ فقط ميگه: باعث می شی قلب من به ضربان بيفته . عشق نمی پرسه چرا دور هستي؟ فقط ميگه: هميشه با منی . عشق نمی پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

[iiilllsousoullliii]

آنقدر از راه رفتن با تو در جاده لذت می برم که می خوام به جای خونه واسه عشقمون يه عالمه جاده بسازم ....

[دم دوراه]

دگر به کعبه و بتخانه کی کند رو را

کسیکه دید به چشم آن دو طاق ابرو را

دو صد تهمتن دستم ببندد اندر بتد

اگر که بار کند آن کمند گیسو را

[iiilllsousoullliii]

روزی به او گفتم: در چشمانم نگاه کن و بگو دوستت دارم.روشو برگردوند و گفت:خيلی دوستت دارم چند وقت گذشت و به من ثابت شد که اون روز به من دروغ گفت.او برای هميشه رفت و من فهميدم که زبان عضو دروغگوئيست ولی چشمها هيچ وقت دوروغ نميگويند

[iiilllsousoullliii]

توی دنيا اگه قرار بود جای چيزی باشم . دوست داشتم جای اشک رو

صورت تو باشم تو چشمات متولد شم . رو پلکات جون بگيرم رو

گونه ات جاری شم . رو لبات بميرم .

[iiilllsousoullliii]

قصه من و غم تو
قصه گل و تگرگه
ترس بی تو زنده بودن
ترس لحظه های مرگه
ای برای با تو بودن
باید از بودن گذشتن
سر به بیداری گرفته
ذهن خواب آلوده من

[iiilllsousoullliii]

چه زود گذشت . چه زود گذشت روزگار من و تو . فکر اين چنين روزی رو اصلا نمی کردم . يادته بهم گفتی هنوزم دوستم داری ؟ گفتم خوب معلومه انداره جونم دوست دارم . و وقتی ازت پرسيدم چرا اين سوال و می کنی ؟ گفتی واسه اين که ميخوام ببينم عشقمون تا چه حد دوام مياره . حالا ميفهمم معنی حرفتو . فکر نمی کردم اينجوری منو از ياد ببری . فکر نميکردم که با داشتن تو باز هم تنها بمونم اما همش فکر بود و خوش خيالی . نميدونی که چقدر از شنيدن صدای قشنگت خوشحال می شدم . من فدای اون خندهات . دلم واسه ی خنده هات يه ذره شده . دوست دارم واسه يک بار ديگه توی چشمام نگاه کنی . ميخوام اين آخرين نگاهت و برای هميشه به خاطر بسپرم . چون که احتمال اينکه نه ديگه نبينمت زياده . البته شايد هم از شر من راحت ميشی . اما تو بگو که چه طوری اون لحظه رو فراموش کنم ؟ وقتی که دستمو گرفتی . وقتی اون اول با نگاهت بهم گفتی دوستت دارم

[iiilllsousoullliii]

چه سخت است !!!
چه سخت است عاشقی ...
چه سخت است تنهايی ...
چه سخت است ديدن گذران عمر را که بدون او سپری می شود ...
چه سخت است اينکه بدانی او را تا آخر عمر خواهی ديد اما هرگز به او نخواهی
رسيد .

[iiilllsousoullliii]

ای پرستوی پر حرف :

خود انتخاب کن که از چه راهی عذابت دهم ؟!
با قيچی پرو بالت را بچينم ؟‌ و يا زبانت را با انگشت بر کشم ! تا وادار به خاموشی جاودانه ات کرده باشم . آخر چه حقی داشتی با چهچهه بيوقت خود خواب مرا بر هم زنی و هنوز سپيده ی بامدادان سر بر نزده رويای مرا پريشان کنی و از آغوش گرم بيرونم کشی

[iiilllsousoullliii]

تو یعنی وسعت دریای آبی

تو یعنی آسمانی آفتابی

تو زیبا سیرتی حوری سرشتی

تو نبض یاسمنهای بهشتی

تو یعنی یک بغل احساس بودن

تو یعنی قبله گاه یاس بودن

و من یعنی عطش یعنی شقایق

تو معشوقی و من تنهای عاشق

[iiilllsousoullliii]

شب فراق، که داند که تا سحر چند است؟
مگر کسی که به زندان عشق، دربند است

[iiilllsousoullliii]

اگر تو باز نگردی ،

نهال های جوان اسير گلدان را

كدام دست نوازشگر آب خواهد داد ؟

چه كس به جای تو، آن پرده های توری را

به پشت پنجره ها پيچ و تاب خواهد داد ؟

اگر تو باز نگردی ،

اميد آمدنت را به گور خواهم برد !

و كس نمی داند كه در فراق تو ديگر

چگونه خواهم زيست ؟

چگونه خواهم مرد ؟ ....

[iiilllsousoullliii]

مرا دردیست اندر دل اگر گویم زبان سوزد

وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد ....

[iiilllsousoullliii]

عاقلان نقطهء پرگار وجودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند

[iiilllsousoullliii]

یه روز کسل کننده و بی روح است ! همهء روزها همین طور شده دقت کردید؟

علیرغم اینکه میگن : ما زنده از آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست ، این روزها ، روزگار اکثر ما مثل مرداب راکد و ساکن شده و این خیلی بده ، من یکی نمی دونم چکار کنم که زندگی ام از این حالت درآید شما نظری ندارید؟

[iiilllsousoullliii]

پناه، سپر است وعشق، جنگی ست بی سپر... عاشق، سپر انداخته می جنگد

[iiilllsousoullliii]

عشق، محصول ترس از تنها ماندن نیست ... عشق، فرزند اضطراب نیست ... عشق، آویختن بارانی به نخستین میخی که دستمان به آن می رسد نیست... عشق، یک توهم بازیگوشانهء تن گرایانه نیست

[iiilllsousoullliii]

عاشق خودنمائی نمی کند، عشق را فریاد نمی زند، عمل می کند به مهربان بودن، به آرام بودن، آرامش دادن، خودخواه نبودن، به عاشق بودن. عاشقی تمام کردن رفاقت است در حق معشوق حتی بی هیچ نصیبی

[iiilllsousoullliii]

دوست داشتن نم نم باران است ، که کم کم می آید و به درازا می بارد.
چه زیباست اگر همواره اینگونه بباریم و ابر همیشه بهار آسمان محبت باشیم ....

[iiilllsousoullliii]

زیباترین جمله در تمام زبانهای دنیا " دوستت دارم " است

[iiilllsousoullliii]

عشق تنها چیزی است که هیچ قدرتی نمی تواند به آن فرمان دهد و با پول هم نمی توان آن را خرید.

[iiilllsousoullliii]

هرکس گناه دیگری را ببخشد ، به مشاجرات لفظی خاتمه می دهد.

بخشیدن خوب است ولی از یاد بردن دلخوری ها بهتر است.

عشق بر دل ها سلطه نمی کند ، عشق با دل ها رشد می کند.

در دنیا هیچ چیز به اندازه دوستی های عمیق و حقیقی ارزش ندارد

[iiilllsousoullliii]

چه باشکوه است این عشق ... نیرو میدهد، زندگی می دهد، شهامت و قدرت می بخشد، عشق بزرگترین ودیعه خداوند است که در نهاد بشر به امانت گذاشته .... عشق آبی ترین دریاست ...
کسی که عاشق می شود باید خود را برای پرداخت تاوان آن آماده سازد، که عشق همانطور که لذت و شادکامی در پی دارد غم و سردرگمی هم به دنبال خواهد داشت . اما غم عشق چه غم شیرینی است و چه گوارا به کام دل عاشق می ریزد ، حتی اگر دل عاشق را بشکند ! زیرا هر چیز شکسته اش بی خریدار است مگر دل که شکسته اش قیمتی تر است و خدایش دوست تر دارد ...

[iiilllsousoullliii]

زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت ....

[iiilllsousoullliii]

یک روز ربودم ز لب یار بوسی!

گفت:هم بی ادب...هم لوسی!

گفتم: که گناهم چیست؟..کردم بوسی؟؟

گفتش: لبو ول کردی...لپو می بوسی؟؟؟

[iiilllsousoullliii]

امشب براي تو مي نويسم

براي تو كه نيستي

حتي در لحظه هايم حضور نداري

فقط هميشه در ذهنم آرام آرام پرسه مي زني

هنوز از ياد نبرده ام كه ساعتها با هم به تماشاي اشكهاي مرغ عشق تنها مي نشستيم

هميشه مي ترسيدم تنها شوم

مثل همان مرغ عشق تنها

و تو رفتي و من تنها شدم


و حالا كسي حتي اشكهاي مرا به تماشا نمي نشيند

تو نگاهت را از من دريغ كردي

همان برايم بس بود كه زنده بمانم“;sadsmiley;

[iiilllsousoullliii]

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم ... چه بگويم که غم از دل برود چون تو بيايي

[iiilllsousoullliii]

براش بنويس دوستت دارم







آخه مي دوني





آدما گاهي اوقات خيلي زود حرفاشونو از ياد مي برن
ولي يه نوشته به اين سادگيا پاك شدني نيست

[iiilllsousoullliii]

به اشتياق نگاهش ز خود گسستم و رفتم
كنار خاطره هايم كمي نشستم و رفتم
كسي به لهجه عشق نخواند شعر سكوتم
و چشم بر همه بدها دوباره بستم و رفتم
براي آن كه دلم را به جنس عشق بسازم
ميان آينه ها در خودم شكستم و رفتم
و ردپاي نگاهش نماند در غم جاده
به سمت و سوي حضورش ز بند رستم و رفتم
ز راه اشك گذشتم به چشم عشق رسيدم
و بر ضريح نگاهش دخيل بستم و ر

[iiilllsousoullliii]

يكي از ما داره باز به اون يكي دروغ مي گه

يكي از ما رفته باز سراغ يك يار ديگه

يكي از ما داره باز تو عشق، خيانت مي كنه

داره دستهاش به يه دست ديگه عادت مي كنه

اون تويي كه دست تو ، تو دست ديگري ديدند

اون تويي كه آدمها با دست به هم نشون مي دهند

اوني كه سادگي رفته از نگاش فقط تويي

اوني كه عشق و گذاشته زير پاش فقط تويي

برو از تو قلب من كه قلب من جاي تو نيست

ديگه دل عاشق اون دستهاي تو نيست

واسه برگشتن و موندن ديگه خيلي دير شده

[iiilllsousoullliii]

بعد از آن عشق به هر عشق جهان مي خندم... .

[iiilllsousoullliii]

آمدم تا مست و مدهوشت كنم اما نشد

عاشقانه تكيه بر دوشت كنم اما نشد

آمدم تا از سر دلتنگي و دلواپسي

گريه تلخي در آغوشت كنم اما نشد

آرزو كردم كه يك شب در سراب زندگي

چون شراب كهنه اي نوشت كنم اما نشد

نازنينم، نازنينم يا تو هرگز نرفت از خاطرم

آمدم تا اين سخن آويزه گوشت كنم اما نشد

شعله شد تا به دل خاكستر احساس تو

لحظه اي رفتم كه خاموشت كنم اما نشد

بعد از آن نامهربانيهاي بي حد و فزون

سعي كردم تا فراموشت كنم اما نشد

[iiilllsousoullliii]

چه زود گذشت با هم بودن
چه زود گذشت .................

[iiilllsousoullliii]

به گل گفتم: عشق چیست؟

گفت: از من خوشگل تر پروانه است

به پروانه گفتم عشق چیست ؟

گفت : از من زیبا تر شمع است

به شمع گفتم : عشق چیست ؟

گفت : از من سوزان تر عشق است


به عشق گفتم : آخر تو چیستی ؟

گفت نگاهی بیش نیستم!!

[iiilllsousoullliii]

بيا درسراسر زندگي در كنار هم گام برداريم

بيا تا ابد در هرقدم از اين سفر يكديگر را عاشقانه در آغوش گيريم

[iiilllsousoullliii]

به من از آن بگو كه توان گفتنتش را به ديگري نداري

بامن بخند حتي آنگاه كه احساس حماقت ميكني

بامن گريه كن آنگاه كه در اوج پريشاني هستي

تمام زيباييهاي زندگي را بامن شريك باش

با من روياهايي را بيافرين تا به دنبال آنها برويم
در شاديِ هرچه ميكنم شريك باش
براي رسيدن به آرزوهامان ياري ام كن
با آهنگ عشقمان با من برقص;rolleyessmileyanim;

[parmida]

iiilllsousoullliiiجون نیمده خوب فعال شدیا!

[iiilllsousoullliii]

بيا تا با بوسه ات همه دردها ، از زانوي خراشيده گرفته تا قلب شکسته ام ، درمان شود

[iiilllsousoullliii]

بحر عشق بحريست بي پايان                          درد عشق درديست بي رمان
خواهم يك بوسه از لعل لبش                           وام عشق واميسـت بي تاوان

[iiilllsousoullliii]

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

[iiilllsousoullliii]

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه گفتن عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون چه کسی وارثه شه