ماهرو
11th December 2010, 11:43 PM
استاد شهریار شاعر علی ای همای رحمت رو همه میشناسن.چیزی که میخونید قسمتی از زندگی استاد شهریاره.نه قصه ست نه خیال پردازی.
استاد شهریار زمانی که دانشجوی پزشکی بوده تصویر یک دختر رو در ذهنش تصور میکنه و کم کم عاشق اون دختر خیالی میشه 7سال با تصورش از اون دختر زندگی میکنه تا اینکه اون دختر رو که تصور کرده بود رو در واقعیت میبینه و ادرس منزلش رو تو زنبیل اون دختر میندازه به امید اینکه یه روزی اون دختر به دیدنش بره. 16سال بعد وقتی شهریار از منزلش به یه جای دیگه نقل مکان میکنه و ادرس جدید رو به سرایدار اونجا میده و بهش میگه یک خانومی میاد اینجا و سراغ منو میگیره این ادرس رو حتما به اون خانم بده.19سال بعد اون خانم به منزل قدیمی شهریار میره ادرس جدید شهریار رو میگیره و به دیدن استاد میره ولی زمانی میرسه که استاد در بستر بیماری بوده و اونجاست که شهریار این شعر رو میگه:
آمـدي، جـانـم بـه قـربـانـت ولــي حـالا چـرا
بي وفـا حـالا کــه من افـتــاده ام از پـا چـرا
نوشـدارويي و بعـد از مرگ سهـراب آمدي
سنگدل اين زودتر مي خــواستي، حالا چـرا
عـمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست
من که يک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا
نـازنـيـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــي داده ايــم
ديگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا
وه کـه بـا ايـن عـمرهـاي کـوتـه بي اعـتبار
اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چـرا
شورفرهادم به پرسش سر بزير افکنده بود
اي لـب شـيـرين جـواب تـلخ سربالا چـــرا
اي شب هجران که يکدم در تو چشم من نخفت
اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا
آسمان چـون جمع مشتاقان پريشان مي کند
در شگـفـتم من نمي پاشد ز هـم دنــيـا چـرا
در خـزان هـجر گـل اي بلبل طبع حــزين
خامُـشي شـرط وفـاداري بـود، غـوغـا چـرا
شهـريارا بي حبـيب خود نمي کردي سفر
اين سفـر راه قـيامت مي روي، تـنهـا چـرا
بزرگان تاریخ به جز اراده پشتکار و استعداد ایمان محکمی هم داشتند که اونا رو به چیز یا جایی که میخواستند رسونده هر چند دیر ولی رسونده.
کاش بجای اینکه زندگینامه شون رو بخونیم و حسرت داشته های اونا و نداشته های خودمونو بخوریم ازشون چیز یاد بگیریم کاش.
استاد شهریار زمانی که دانشجوی پزشکی بوده تصویر یک دختر رو در ذهنش تصور میکنه و کم کم عاشق اون دختر خیالی میشه 7سال با تصورش از اون دختر زندگی میکنه تا اینکه اون دختر رو که تصور کرده بود رو در واقعیت میبینه و ادرس منزلش رو تو زنبیل اون دختر میندازه به امید اینکه یه روزی اون دختر به دیدنش بره. 16سال بعد وقتی شهریار از منزلش به یه جای دیگه نقل مکان میکنه و ادرس جدید رو به سرایدار اونجا میده و بهش میگه یک خانومی میاد اینجا و سراغ منو میگیره این ادرس رو حتما به اون خانم بده.19سال بعد اون خانم به منزل قدیمی شهریار میره ادرس جدید شهریار رو میگیره و به دیدن استاد میره ولی زمانی میرسه که استاد در بستر بیماری بوده و اونجاست که شهریار این شعر رو میگه:
آمـدي، جـانـم بـه قـربـانـت ولــي حـالا چـرا
بي وفـا حـالا کــه من افـتــاده ام از پـا چـرا
نوشـدارويي و بعـد از مرگ سهـراب آمدي
سنگدل اين زودتر مي خــواستي، حالا چـرا
عـمر ما را مهلت امروز و فرداي تو نيست
من که يک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا
نـازنـيـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــي داده ايــم
ديگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا
وه کـه بـا ايـن عـمرهـاي کـوتـه بي اعـتبار
اين همه غافل شدن از چون مني شيدا چـرا
شورفرهادم به پرسش سر بزير افکنده بود
اي لـب شـيـرين جـواب تـلخ سربالا چـــرا
اي شب هجران که يکدم در تو چشم من نخفت
اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا
آسمان چـون جمع مشتاقان پريشان مي کند
در شگـفـتم من نمي پاشد ز هـم دنــيـا چـرا
در خـزان هـجر گـل اي بلبل طبع حــزين
خامُـشي شـرط وفـاداري بـود، غـوغـا چـرا
شهـريارا بي حبـيب خود نمي کردي سفر
اين سفـر راه قـيامت مي روي، تـنهـا چـرا
بزرگان تاریخ به جز اراده پشتکار و استعداد ایمان محکمی هم داشتند که اونا رو به چیز یا جایی که میخواستند رسونده هر چند دیر ولی رسونده.
کاش بجای اینکه زندگینامه شون رو بخونیم و حسرت داشته های اونا و نداشته های خودمونو بخوریم ازشون چیز یاد بگیریم کاش.