گفتارهای کوتاه از "ویلیام شکسپیر"

[هستی]

در سینه ی خود شراره ی آسمانی ای دارم که نامش وجدان است.

[هستی]

برای گذراندن زمان، هم از عقل خویش استفاده نمایید و هم از فرصت ها.

[هستی]

عشق غالباً یک نوع عذاب است؛ اما محروم بودن از آن مرگ است.

[هستی]

تلاش لازمه ی زندگی نیست، بلکه خود زندگی است.

[هستی]

اگر دوازده پسر داشتم و همه ی آنها را به یک اندازه دوست می داشتم، در راه میهن کشته می دادم، خوش تر بودم تا یکی یکی در رختخواب بمیرند.

[هستی]

اگر از بهار لذت نبرید، دچار خزان خواهید شد.

[هستی]

تنها آن کس که جرات انجام کارهای شایسته را دارد، انسان است.

[هستی]

این جهان یک مسافرخانه است.

[هستی]

شادمانی در خانه ای یافت می شود که مهر و محبت در آن مسکن دارد.

[هستی]

مانند آسمان باش، یا با خورشید و روز، یا با ماه و شب. با هر دو نمی توان بود.

[هستی]

من از خوشی های زندگی بهره مند گردیده ام؛ چرا که طعم عشق را چشیده ام.

[هستی]

زخم ها التیام می یابند، اما به چه قیمتی؟

[هستی]

سخن وقتی شیرین باشد «تعریف» است؛ اما وقتی که خیلی شیرین شد تبدیل به «تملق» می گردد.

[هستی]

اشتباه را محکوم کن؛ نه آن کس را که اشتباه از او سر زده.

[هستی]

اگر می خواهی از بهار لذت ببری، مانند بهار باش.

[هستی]

دو کس، برای دو کس صبر ندارند، عاشق برای معشوق و مادر برای فرزند.

[هستی]

گریه ی ما وقت تولد از آن است که به صحنه ی بزرگ جنون و حماقت وارد می شویم.

[هستی]

هیچ گونه افتخاری بدون سعی تلاش به دست نمی آید.

[هستی]

زیبایی حقیقی را فقط در طبیعت می توان یافت و بس.

[هستی]

بزرگ ترین قربانی بشر از دست دادن معشوق است.

[هستی]

عشق از کوری تغذیه می کند و از بینایی می میرد.

[هستی]

عشقی که با اشک های چشم شست و شو شود، همیشه پاک و زیبا خواهد ماند.

[هستی]

عصاره ی تمام مهربانی ها را گرفتند و از آن مادر ساختند.

[هستی]

یک لبخند می تواند جراحت اخمی را التیام بخشد.

[هستی]

سخن گفتن کافی نیست، بلکه باید راست گفت.

[هستی]

می دانیم که چیستیم، اما نمی دانیم که چه می شویم.

[هستی]

کتاب بزرگ ترین اختراع بشر است.

[هستی]

عشق آرامش بخش است، به سان آفتاب پس از باران.