Pooyajoon

عضو پيشكسوت

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

[font="tahoma"]
حكايت آن دو شتر نجيب


يكي بود يكي نبود،غير از خدا هيچكس نبود.
يك جوانمردي بود در ولايت غربت به نام خواجه الماس.اين
خواجه الماس يك برادري هم داشت كه اسمش خواجه مراد بود
ومرد خيلي خوب و با خدايي بود.يك روزي اين خواجه الماس
رفت پيش برادرش وگفت اي برادر،مي داني كه من از اين دار
دنيا فقط سه تا شتر دارم.
دوتاشان را مي سپارم به تو وخودم دارم ميروم ولايت
جابلقا از براي پيدا كردن يك لقمه نان حلال.
خواجه مراد گفت اي برادر،تو برو وخيالت راحت باشد كه من
مثل تخم چشمم از اينها مواظبت ميكنم.وقتي خواجه الماس
خيالش از بابت شترها راحت شد،راه افتاد و رفت به طرف
ولايت جابلقا.
حالا بشنو از خواجه مراد كه وقتي برادرش رفت،شترها را
برد وبست در طويله.شب كه شد،شتر اولي به شتر دومي گفت:اي
رفيق شفيق و اي يار گرامي،بدان و آگاه باش كه خواجه
الماس به سفر رفته و ما را به دست خواجه مراد سپرده و
عروسي پسر خواجه مراد نزديك است.
من در فكرم كه نكند اين خواجه مراد شير خام خورده درباره
ما خيالاتي بكند و مارا بسپرد به دست قصاب.شتر دوم
گفت:من هم در همين فكرم و مصلحت اين است كه ما كاري كنيم
كه اين بلا به سرمان نيايد.
دو شتر نشستند و نقشه كشيدند وآخر سر به اين نتيجه
رسيدند كه همان شبانه بروند پناهنده بشوند به سفارت
جابلقا.اين شد كه طنابهايشان را پاره كردند و زدند بيرون
و رفتند به طرف قنسولگري.
شتر ها را همين جا داشته باشيدتا ببينيم خواجه مراد چه
كرد.خواجه مراد كه صبح از خواب پا شد،رفت به طرف طويله
كه آنها را بردارد ببرد به طرف بازار و برايشان دمپايي
ابري و سينه ريز طلا بخرد.
وقتي وارد شد،ديد اي دل غافل،جا تر است و شتر ها
نيستند.اين شد كه از ناراحتي پا شد رفت در خانه و
رختخوابش را پهن كرد وافتاد در بستر بيماري.
اما بشنويد از شترها كه همينطور رفتند و رفتند تا رسيدند
به سفارت جابلقا.آنجا كه رسيدند،يك دعوتنامه از طرف
خواجه الماس جعل كردند و ويزا گرفتند و رفتند به جابلقا.
در ولايت جابلقا براي آنكه كسي آنها را نشناسد،دو تا
عينك دودي خريدند و زدند به چشمشان و بعدش يك شركت
باربري تاسيس كردند و پس از چندي كار و بارشان سكه شد.
حالا بشنويد از خواجه الماس كه بعد از مدتي يك تلگراف
فرستاد از براي برادرش خواجه مراد كه :((سين.شتر
چطور؟))از آن طرف تلگراف به دستش آمد كه:((و عليك
سين.شتر بي شتر.)) خواجه الماس از غصه و ناراحتي نشست دم
در تلگراف خانه و بنا كرد به گريه كردن.
در همين حال دو شتر كه براي هواخوري آمده بودند بيرون،يك
دفعه صاحبشان را ديدند و شناختند.آمدند جلو و با خواجه
الماس روبوسي كردند وآنچه بر سرشان آمده بود،باز
گفتند.خواجه الماس كه از ديدار شترانش كلي خوشحال شده
بود گفت:اي شتران عزيز من،بدانيد كه من در اينجا
پول و پله اي به هم زده ام و قصد دارم برگردم به ولايت
غربت.بياييد با هم برويم.شتر ها قبول كردند وبار وبنديل
سفر بستند و با خواجه الماس برگشتند به ولايت خودشان.
اما بشنويد از خواجه مراد كه وقتي شنيد برادرش دارد مي
آيد،با همان حال زار و نزار آمد دم در دروازه شهر به
استقبال.دو برادر و دو شتر همديگر را در آغوش گرفتند
وشاديها كردند وبخصوص وقتي خواجه مراد قضيه دمپايي ابري
و سينه ريز را گفت،بكلي رفع سوء تفاهم شد و همگي شاد و
خندان با هم به خانه خواجه مراد رفتند.

خواجه مراد گفت اي برادر،حالا كه آمده اي بيا به خاطر
بازگشت تو و ازدواج پسرم يك جشن مفصلي بگيريم.اين شد كه
شهر را هفت روز و هفت شب چراغان كردند وشترها را به خوشي
و خرمي خوردند.

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه شتر حيوان نجيبي
است.
[font\]

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

نخودي!كجا ميروي؟


يكي بود يكي نبود ،غيراز خدا هيچ كس نبود.
يك زن ومردي بودند در ولايت غربت كه بچه شان نمي شد.يك
روزمرد رفته بود سركار و زن داشت آش رشته مي پخت.
زن زير لب گفت:اي خدا،چي مي شد اگر من يك بچه داشتم.
ناگهان يك نخود از توي ديگ پريد بيرون وگفت:سلام مادر
جان!
زن گفت:تو ديگه كي هستي؟ نخود گفت:من نخودي هستم،پسرت.
زن خدارا شكر كرد وديگ آش را داد به دست نخودي وگفت:پسرم
اين را ببر براي پدرت كه رفته سر جاليز.
نخودي ديگ آش را به سر گرفت ورفت سر جاليز.
مرد وقتي نخودي را ديد وفهميد نخودي پسري است كه خدا به
او داده ،آهي كشيد وگفت:اي خدا چي مي شد اگر اين پسر يك
جوان گردن كلفتي بود كه ميفرستادمش برود قصر پادشاه
،كاسه مسي ام را پس بگيرد وبياورد.
نخودي گفت:اي پدرجان!غصه نخور كه من خودم ميروم حقت را
از پادشاه ميستانم وبرمي گردم.
پدر وپسر خداحافظي كردند ونخودي به راه افتاد.نخودي رفت
ورفت تا رسيد به يك دندان مصنوعي.دندان مصنوعي از او
پرسيد:نخودي كجا مي روي؟
نخودي گفت: مي روم قصرپادشاه كاسه مسي پدرم را پس
بگيرم.دندان مصنوعي گفت مرا هم ببر.نخودي گفت باشد .بعد
دندان را قورت داد وبه راه افتاد.
رفت ورفت ورفت تا رسيد به يك بسته ماكاروني،ماكاروني
گفت:نخودي كجا ميروي؟گفت:ميروم قصر پادشاه كاسه مسي پدرم
را پس بگيرم.ماكاروني گفت مرا هم ببر.
نخودي گفت باشد.بعد بسته ماكارون راقورت داد وراه افتاد.
رفت ورفت ورفت تارسيد به يك وكيل پايه يك دادگستري.وكيل
گفت نخودي كجا ميروي؟
گفت مي روم قصر پادشاه.گفت مرا هم با خودت ببر.نخودي گفت
باشد.بعد وكيل پايه يك دادگستري را قورت داد وبه راه
افتاد.
رفت ورفت و رفت تا رسيد به يك آدم صاف وساده اي.آدم صاف
ساده گفت كجا ميروي؟
گفت مي روم قصر پادشاه.گفت مرا هم ببر.نخودي او را هم
قورت داد ورفت ورفت ورفت تا رسيد به قصر پادشاه.
وقتي وارد شد،سلام كرد وگفت:اي پادشاه!من آمده ام كاسه
مسي پدرم را پس بگيرم.
پادشاه گفت اين پدر سوخته را بگيريد،بيندازيد در قفس
شير.
نخودي را در قفس شير انداختند.شير گفت اي نخودي مرا
ببخش.چون دندان ندارم مجبورم قورتت بدم.نخودي گفت: اي
شير زبان بسته! دواي درد تو پيش من است.
منتها قدري خرج دارد.شير گفت:خرجش مسئله اي نيست.نخودي
گفت:اول اينكه نبايد مرا بخوري.دوم اينكه يك دندان
مصنوعي برايت ميگذارم كه با تخفيف سر راست ميشود پانصد
هزار تومان.شير قبول كرد ونخودي دندان مصنوعي رادر آورد
وداد به شير.
صبح كه شاه رفت دم قفس شير،ديد نخودي دارد پول ميشمرد
وشير دارد دندان هايش را مسواك ميزند.شاه گفت اي نخودي
!حالا كه اين طور است امروز بايد بروي به مطبخ براي ما
غذا درست كني.اگر غذايي باشد كه ما ميل نداشته باشيم،تو
را درسته قورت ميدهيم.
نخودي رفت به مطبخ.ماكاروني را درآورد ودرست كرد.بعد آمد
پيش شاه ودرباريان وگفت :بفرماييد چي ميل داريد؟ شاه كه
آگهي هاي تبليغاتي تلويزيون را زياد تماشا مي
كرد،ناخودآگاه گفت:ما ماكاروني! نخودي ديس ماكاروني را
گذاشت جلو شاه!
شاه بعد از خوردن غذا گفت:حالا كه اينطور شد بايد بروي
به انبار جو و تا فردا همه جو ها را به گندم تبديل
كني.نخودي را انداختند توي انبار جو.صبح كه شاه آمد به
انبار جو،ديد جوها هيچ تغييري نكرده.
گفت :اي نخودي! خونت هدر است!چرا اين جوها را گندم
نكردي؟
نخودي وكيل پايه يك دادگستري رااز دهانش بيرون آورد.
وكيل گفت:قربان! با اجازه از محضر عالي بايد عرض كنم كه
اينها با استناد به تبصره‌‌ي الحاقي بند 12از ماده هشتصد
وسي وشش قانون زراعي مصوب شوراي عالي قانونگذاري، گندم
است.
ريز موارد قانوني اين مورد تماما در صفحه هزار وپانصد
وچهل وسه اساسنامه زراعت بهينه به شماره 56789/1234
مندرج وتمامي اسناد آن موجود است.
شاه ديد كه اي دل غافل،اين جوها قانونا گندم است.به
ناچار گفت نخودي را ببريد به خزانه تا كاسه مسي پدرش را
بردارد و شرش را از سر ما كم كند.
نخودي رفت به خزانه ،كاسه مسي پدرش را برداشت وهر چي
جواهرات هم در خزانه بود قورت داد وآمد بيرون. وسط راه
براي استراحت قدري خوابيد وبعد به راه افتاد ورفت به
خانه.
وقتي به خانه رسيد،گفت:اي مادر جان برايت سورپريز
دارم.دامنت را بگير جلو من وچشمت را ببند.بعد نخودي
دهانش را باز كرد تا جواهرات را بريزد توي دامن مادرش
ولي هر چه تقلا كرد چيزي بيرون نيامد.حتي از آدم صاف و
ساده كه وسط رفتن قورت داده بود، خبري نبود.
معلوم شد كه وقتي نخودي بين راه خوابش برده ،آن آدم صاف
وساده فرصت را غنيمت شمرده وجواهرات را برداشته و زده به
چاك!

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه آدم هيچ وقت نبايد
يك آدم صاف وساده اي را قورت بدهد.

قصه ما به سر رسيد غلاغه به خونه اش نرسيد.

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

اُخيك


يكي بود يكي نبود،غير از خدا هيچ كس نبود.روزي
روزگاري،يك مرد خاركني بود
در ((پرت آباد)) (توضيح مصحح:پايتخت ولايت غربت) .
يك روز كه رفته بود براي خاركني ،خسته شد ورفت كنار چشمه
وقدري آب خورد وگفت :((اُخي!)) ناگهان اُخيك (سلطان هفت
دريا)سر از چشمه در آورد وگفت:سلام بابا خاركن ،چه
فرمايشي داري؟
بابا خاركن آهي كشيد وگفت :اي برادر،دست به دلم نگذار كه
دلم خون است.صبح تا شب كار ميكنم.كم كم دارم چهل ساله مي
شوم وهنوز زن ندارم.اخيك گفت :اين كه مشكلي نيست.بعد به
يك چشم بر هم زدن ،دختري مثل پنجه آفتاب ،لب چشمه پيدا
شد.اخيك گفت:بفرما،اين هم زني كه ميخواستي.بعد از اين
حرف اخيك ناپديد شد.دختر به خاركن گفت :اي خاركن بدان
وآگاه باش كه من دختر شاه پريان هستم وعقد من وتو را در
آسمانها بسته اند.
بابا خاركن خوشحال شد وبا زنش راه افتاد كه برود به
خانه.يك دفعه با خودش فكر كرد كه اي دل غافل!من كه اصلا
خانه ندارم ،اين شد كه دوباره برگشت سرچشمه وقدري آب
خورد وگفت:اخي دوباره اخيك از آب بيرون امد وگفت:سلام
بابا خاركن چه خواسته اي داري؟بابا خاركن گفت:اي
برادر،من خانه ندارم.اگر التفاتي بكني ويك غاري براي
زندگي در اختيارمان بگذاري،منت پذيرت مي شويم.اخيك
گفت:پدرآمرزيده،اين روزها با ايران رادياتور كي ميره تو
غار؟يك ساختمان ويلايي دوبلكس مبله،با استخر وسونا
وجكوزي وپاركينگ وانبار با تمام وسايل منزل ،حوالي تجريش
ونياوران برايت سراغ دارم.چطور است؟خاركن گفت :بد نيست.
به يك چشم بر هم زدن،سند منگوله دار يك ساختمان
ويلايي،از آسمان افتاد پيش پاي بابا خاركن واخيك ناپديد
شد.
بابا خاركن سند را برداشت ودست زنش را گرفت وراه افتاد
كه برود به طرف نياوران.دختر شاه پريان گفت:اي خاركن،مي
داني از اينجا تا نياوران چند فرسخ راه است؟تو كه از
اخيك اين همه چيز گرفتي،يك چهارپايي هم ميگرفتي كه
دوتايي تركش بنشينيم وبرويم.
خاركن دوباره آمد لب چشمه وقدري اب خورد
وگفت:((اخِي))دوباره اخِيك پيدا شد وگفت:با عرض سلام
مجدد!ديگر چه ميخواهي بابا خاركن؟بابا خاركن گفت:اي
برادر ،هيچ فكر نكردي كه من وعيالم اين همه راه را چطور
بايد برويم؟ يك اسبي،(بلانسبت خوانندگان محترم اين
افسانه)قاطري،چيزي...اخيك خنده اي كرد وگفت:آخر بابا
خاركن آدم با اين همه دارايي كه دوتركه سوار الاغ
نميشود... يك بنز شش در مشكي با راننده اختصاصي براي
خودت بخواه،يك ليموزين آلبالويي هم براي عيالت.
بابا خاركن گفت:حالا كه چاره اي نيست باشد!!! به يك چشم
بر هم زدن دوتا ماشين كنار دست بابا خاركن وعيالش سبز شد
واخيك ناپديد شد.
وقتي بابا خاركن روي صندلي گرم ونرم وچرمي بنز نشست وتا
كمر توي آن فرو رفت،خوش خوشانش شد و زير لب گفت
((اُخي!))دوباره اخيك ،سر از آب در آورد وگفت:بابا خاركن
اين دفعه ديگه خودم مي دانم چه مي خواهي .بيا.اين يك
دفترچه دويست برگي حساب در گردش كه هرچه ازش خرج كني
،تمام نميشود.اين هم يك دفترچه پس انداز چندميليون دلاري
در بانكهاي سوئيس ،اين هم يك تعداد سند وبنچاق كه به درد
روز مبادايت مي خورد.
اخيك اينها را داد به دست بابا خاركن وناپديد شد.
بعد از اين واقعه بابا خاركن و دختر شاه پريان رفتند كه
با هم زندگي خوبي داشته باشند.

* * * * *

# خلاصه پرونده اتهامي:

نام: بابا
شهرت: خاركن
شغل: خاركني

# موارد اتهام:

1.كسب درآمد هاي باد آورده
2.داشتن روابط نا مشروع با خانم ((دال.شين.پ))معروف
به دختر شاه پريون
3.جعل اسناد دولتي
4.و غيره!!!

# راي دادگاه:

متهم به هزار بار حبس ابد محكوم شد.

* * * * *

اما بشنويد از بابا خاركن كه همان روز اول داشت توي
زندان آب خنك مي خورد،طبق عادت زير لب گفت:((اُخي)).
اخيك (سلطان هفت دريا) از توي ليوان آب بيرون آمد و وقتي
حال و روز بابا خاركن را ديد ،ترتيب آزادي اش را داد.
بابا خاركن الان دارد با دختر شاه پريان به خوشي وخرمي
زندگي مي كند.

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه آدم بايد بعد از آب
خوردن ((اُخي))بگويد.
قصه ما به سر رسيد،غلاغه به خونه اش نرسيد

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

حكايت چهار درويش


يكي بوديكي نبودغيرازخداهيچ كس نبود
يك پادشاهي بود در ولايت غربت كه بسيار با مروت و رعيت
پذيربود.اين پادشاه،هرشب
يك لباس شندر پندر پاره پوره درويشي را مي پوشيد وكشكول
به دست وتبرزين بردوش،
مي رفت دركوچه هاي شهرو سرك مي كشيد تا ببيند حال
وروزمردم چطوراست.
يك شب كه با لباس درويشي رفته بودبه سركشي،همين طوررفت
تا رسيد به يك كلبه
خرابه اي.ازپشت شيشه سرك كشيد وديد كه سه تا درويش
دورآتش نشسته اند ودارند دردودل
مي كنند.پادشاه كه خودش را دروغكي شكل درويش ها كرده
بود،آمد دم در وگفت: ياهو! سه درويش كه توي كلبه نشسته
بود،گفتند:وعليك ياهو! بفرمادرويش.
پادشاه وارد كلبه كه شد و بعدازسلام وعليك،نشستند وگرم
صحبت شدند.درويش اول گفت:اي برادر بدان كه ما سه درويشيم
ازسه ولايت مختلف وامشب خلوت انسي دست داده
است تا گردهم بنشينيم وآرزوهايمان رابراي هم تعريف كنيم.
پادشاه گفت:بسيارپسنديده است،تعريف كنيد تا ماهم
بشنويم.درويش اول گفت:من دلم ميخواهد كه هروقت ميگويم
((ياهو))يك قاب چلوخورشت پيش رويم حاضرشود.
درويش دوم گفت:من دلم ميخواهد كه چهار تا زن داشته
باشم.بايكي شان زندگي كنم،
سه تاشان هم باشند براي زاپاس.
درويش سوم گفت:من دلم ميخواهد كه بتوانم درگوشي با
پادشاه يك ولايتي صحبت كنم.
پادشاه گفت:من دلم ميخواهد كه خداهرچي دلتان ميخواهد،به
شما بدهد.
حوالي صبح كه شد،پادشاه ازدرويشهاخداحافظي كردومخفيانه
برگشت به قصرپادشاهي خودش.صبح كه شد،چند تا از مامورهاي
خودش را فرستاد به نشاني همان كلبه وگفت:ميرويد به اين
نشاني،سه تا درويش توي كلبه نشسته اند،برشان ميداريد،مي
آوريدشان به حضور ما.ماموران رفتند و بعد از يك ساعت،سه
درويش را آوردند به خدمت پادشاه در قصر.
سه درويش وقتي چشمشان به شاه افتاد،فهميدند كه اي دل
غافل،اين پادشاه ،همان درويش ديشبي است.پادشاه گفت كه
درويش اولي را ببرند به مطبخ شاهي.
به نوكرها هم گفت كه هر وقت اين درويش،بگويد ياهو يك قاب
چلو خورشت بگذارند جلوش.درويش اولي رفت به مطبخ.هر از
چند دقيقه اي،يك صداي ياهو از مطبخ مي آمد.بعد از سه
ساعت،يكي از نوكرها آمد وگفت:قربان درويش اولي تركيد.
دودرويش،آب دهانشان را از ترس قورت دادند.شاه به درويش
دوم گفت:چند تا زن ميخواستي پدر جان؟
درويش دوم گفت:چهار تا.پادشاه او را در بغل گرفت و قدري
اشك حسرت ريخت
وگفت چهار تا زن به عقد او در آورند وراهيش كردند.
بعد از سه ساعت،نگهبانهاي قصر آمدند وگفتند:قربان درويش
دوم،همان دم در قصر،از خوشحالي دق كرد ورفت به رحمت خدا.
پادشاه به درويش سوم گفت:حالا نوبت توست.بيا با من در
گوشي صحبت كن.
درويش سوم جلو رفت ودهانش را گذاشت در گوش پادشاه و
گفت:اي پادشاه،بدان وآگاه باش كه من خودم پادشاه ولايت
جابلقا هستم و ديشب آمده بودم با لباس درويشي در ولايت
غربت تا ببينم وضع رعيت شما چطور است و بدان كه من هم
قصه هاي شاه عباس را خوانده ام.آن درويش اولي پادشاه
ولايت جابلسا بود ودومي پادشاه ولايت كابلسا .
خدا رو شكر كه در ولايت شما هيچ ادم فقيري پيدا
نميشود.پادشاه از خوشحالي درويش سوم را در آغوش كشيد
وگفت:اي برادر،فقير ودرويش،نمك مملكت است.
حالا كه هيچ فقيري در اين مملكت نيست،بيا تا من وتو براي
خالي نبودم عريضه با هم برويم به گدايي.
پادشاه جابلقا قبول كرد و اين دو با هم رفتند به گدايي.

ما از اين داستان نتيجه مي گيريم كه هر جا گدايي
ديديم،اول تحقيق كنيم،ببينيم نكند براي خودش پادشاه يك
ولايتي باشد.

قصه ما به سر رسيد غلاغه به خونه اش نرسيد

Pooyajoon

عضو پيشكسوت

حكايت پادشاه ومادر بزرگش!



يكي بود يكي نبود،غيرازخدا هيچ كس نبود.
اي برادر،يك پسرپادشاهي بود در ولايت غربت.
يك روز كه داشت ازكنگره قصر،بيرون راتماشا مي كرد،كنار
يك جوي آب، دختري را ديد مثل پنجه آفتاب كه داشت رخت
ميشست.
پسر پادشاه يك دل نه صد دل عاشق او شد.با خود گفت:چه
بكنم، چه نكنم.
آخر سر يك لباس كهنه پيدا كرد وپوشيد و آمد بيرون لب جوي
آب.
دخترهم كه پسر را ديد ، يك دل نه، صد دل عاشق او شد.
پسر پادشاه گفت:اي دختر، بدان كه من يك آدم رهگذري هستم
وپدرم يك گدايي است در ولايت جابلقا وحالا من برتوعاشق
شده ام.بيا برويم عروسي كنيم.دخترگفت:شرط دارد وآن اينكه
مرا ببري درخيابان ولي‌عصروهفت دست لباس وهفت دست
چاقچور وهفت دست دامن وهفت سرويس لوازم آرايش وهفت رقم
ادكلن برايم بخري ،با مرغ سوخاري و پيتزا وسيب زميني سرخ
كرده با سالاد و نوشابه وشيريني ونان
خامه اي!
پسرپادشاه گفت: باشد،پس قرار ما فردا همين ساعت،همين جا!
صبح فردا پسرپادشاه دزدانه هرچه طلا و نقره درخزانه پدرش
بود،برداشت وبار شتر كرد وآمد بيرون لب جوي آب.
دختر را هم نشاند ترك شتر و رفتند در خيابان ولي عصر.
آنجاكه رفتند هر چه كه دخترخواسته بودخريدند.دست آخرهم
شتر را فروختند و پولش رابرداشتند ورفتنددرپيتزافروشي.
امابشنويدازپادشاه كه وقتي پا شد وديد پسرش گمشده
وطلاوجواهرات
خزانه هم به سرقت رفته از زور ناراحتي ديوانه شد وسر به
كوه وبيابان گذاشت ورفت درولايت جابلقا و گدا شد.پادشاه
راهمين جا در ولايت جابلقا داشته باشيد تا ببينيم قضيه
پسر پادشاه ودختربه كجا رسيد.
پسرپادشاه و دختر كه غذاوشيريني شان راخوردند وآمدند
بيرون،يك مامور آمد وگفت:برادر،اين خانم،خواهرشماست؟گفت:
نه
گفت:همسرشماست؟گفت: نه. گفت: دخترخاله اي،دخترعمه
اي...؟گفت:نه. گفت:پس بيخوددرخيابان چرا با هم ميرويد؟
پسرگفت:اي برادر،بدان كه اين خواهر،همكلاس بنده است در
دانشگاه وما باهم شيريني خورده ايم .آن مرد عذر خواست
ورفت.دخترگفت:
اي پسر،اين ولايت جاي ماندن نيست. بيا تا برويم به همان
جابلقا.
اين دوتا رفتند و رفتند تا رسيدند در ولايت جابلقا.آنجا
رفتند به محضر و صيغه عقد جاري كردند و آمدند بيرون.
دم در محضر يك گدايي آمد وگفت:به شكرانه عروسي،به من بد
بخت درمانده كمك كنيد .پسر،خوب كه دقت كرد،فهميد اين گدا
همان پدر خودش است.
پادشاه هم پسرش را شناخت.دست در گردن هم انداختند وبنا
كردند به هاي هاي گريه كردن.
گريه شان كه تمام شد،پادشاه چشمش افتاد به دختر.كمي
چشمهايش را ماليد وبعد با فرياد وهيجان دست انداخت در
گردن دختر وگفت:سلام مادر بزرگ!
شما كجا،ولايت جابلقا كجا. دختر هم بنا كرد به گريه كردن
و اشك شوق ريختن.
پسر گفت:اي پدر!مادر بزرگ كدام است؟ اين دختر خانم ،عيال
من است.
پادشاه گفت:خجالت بكش.دختر خانم كجا بود؟اين مادر بزرگ
من است كه ما او را در سال وبايي گم كرده بوديم.
بعد دست برد وكلاه گيس و دندان مصنوعي دختر را بيرون
آورد.آرايش صورتش را هم پاك كرد.
پسر كه چشمش به مادربزرگش افتاد،آهي كشيد ونميدانم از
ناراحتي يا خوشحالي دق كرد ومُرد.
پادشاه هم كه مادربزرگش را پيدا كرده بود،گدايي را ول
كرد ودست مادر بزرگش را گرفت ورفت به همان ولايت غربت
ومشغول پادشاهي شد.

ما از اين داستان نتيجه ميگيريم كه ازدواج فاميلي خيلي
بد است.

قصه ما به سر رسيد غلاغه به خونه اش نرسيد