عشق خوبه یا دوست داشتن ؟

samelec · 3rd September 2010

به نظر تو عشق خوبه یا دوست داشتن؟
عشق پاکه یا دوست داشتن؟
عشق دیوانگیه یا دوست داشتن؟
عشق بیماریه یا دوست داشتن؟

ღZAHRAღ · 3rd September 2010

هر دوش خوبه خودت اينقدر اذيت نكن

ملیکا71 · 3rd September 2010

عشق کجاش خوبه به دیوانگی می کشونه به نظرم بیماریه که خدا نصیب کمتر کسی کنه.

ایناز · 3rd September 2010

هر دوتاش اگر از روی علاقه و دل باشه خوبه

v@hid · 3rd September 2010

عشق و دوس داشتن خیلی فرق میکنه
اصلا بزارین ببینید دکتر شریعتی چی میگه:

v@hid · 3rd September 2010

عشق در غالب دلها،در رنگ ها وشکلهای تقریبا مشابهی متجلی می شود و داری صفات و حالات و مظاهر مشترکی است،
اما دوست داشتن در هر روحی جلوه ای خاص خویش دارد و از روح رنگ میگیرد
چون روح ها بر خلاف غریزه ها هر کدام رنگی و ارتفاعی بعد و طعم عطری ویژه خویش دارد،میتوان گفت که به شماره هر روحی دوست داشتنی هست
عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سالها بر ان اثر می گذارد
اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند و بر آشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست....

v@hid · 3rd September 2010

عشق در رهر رنگی و سطحی ،با زیبایی محسوس،در نهان یا آشکار،رابطه دارد.چنان که شوپنهاور میگوید:"شما بیست سال به سن معشوقتان بیفزایید،آنگاه تاثیر مستقیم انرا بر روی احساستان مطالعه کنید!"
اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیبایی های روح که زیبایی های محسوس را به گونه ای دیگر میبیند.
عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است،اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقارو سرشار از نجابت.
عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است.اگر دوری به طول انجامدضعیف میشود اگر تماس دوام یابد به ابتذال کشیده میشود. و تنها با بیم و امید و تزلزل و اظطراب و دیدار و پرهیز زنده و نیرومند میماند.
اما دوست داشتن با این حالات نا آشنا است.دنیایش دنیای دیگر است.
عشق جوششی یک جانبه است.به معشوق نمی اندیشد که کیست؟ یک خود جوشی ذاتی است،و از این رو همیشه اشتباه میکند و در انتخاب به سختی میلغزد و یا هموارهیکجانبه میماند و گاه میان دو بیگانه ی ناهمانند،عشق جرقه میزند و چون در تاریکی است و یکدیگر را نمیبینند.پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنایی آن چهره یکدیگر را میتوانند ببینند و اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق،عشاق و معشوق که درچهره ی هم مینگرند،احساس مسکنند که هم را نمیشناسند و بیگانگی و نا آشنایی پس از عشق- که درد کوچکی نیست- فراوان است.

اما دوست داشتن در روشنایی ریشه می بندد و در زیر نور سبز میشود و رشد میکند و از این رو است که همواره پس از آشنایی پدید می آید،و در حقیقت،در آغاز،دو روح خطوط آشنایی را در سیما و نگاه یکدیگر میخوانند،و پس از آشنا شدن است که خودمانی میشوند-دو روح ،نه دو نفر که ممکن است دو نفر در عین رودربایستیها احساس خودمانی بودن کنندو این حالت به قدری ظریف و فرار است کهبه سادگی از زیر دست احساس و فهم میگریزد...و سپس طعم خویشاوندی و بوی خویشاوندی از سخن و رفتار و آهنگ کلامیکدیگر احساس میشود و از این منزل است که ناگهان،خود به خود،دو همسفر به چشم میبینند که به پهندشتبی کرانه ی مهربانی رسیده اند و آسمان صاف و بی لک دوست داشتنبر بالای سرشان خیمه زده است ..


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک