آورده اند که... صفحه 2

Mr.M.J · 18th May 2008

زاهدی از جهت قربان(برای قربانی کردن) گوسپندی خرید. در راه طراران(دزدان) بدیدند. طمع در بستند و با یکدیگر قرار دادند که او را بفریبند و گوسپند بستانند.
پس یک تن به پیش او در آمد و گفت: این سگ را کجا می بری؟
دیگری گفت: این مرد عزیمت شکار می دارد که سگ در دست گرفته است؟
سوم بدو پیوست و گفت: او در کسوت(لباس) اهل صلاح است اما زاهد نمی نماید؛ که زاهدان با سگ بازی نکنند و دست و جامه ی خود را از آسیب او صیانت(نگهداری) واجب ببینند.
از این نسق هر چیز می گفتند تا شکی در دل زاهد افتاد و خود را در آن متهم گردانید و گفت که شاید بود که فروشنده ی این ، جادوگر بوده است و چشم بندی کرده. در جمله گوسپند را بگذاشت و برفت و آن جماعت بگرفتند و ببردند!

کلیله و دمنه

Mr.M.J · 18th May 2008

یکی از شاعران پیش امیر دزدان رفت و ثنایی بر او بگفت. فرمود تا جامه از بر کنند و از ده بیرون کنند. مسکین برهنه به سرما همی رفت. سگان به دنبال وی افتادند. خواست تا سنگی بردارد و سگان را رفع کند. زمین یخ گرفته بود. عاجز شد و گفت: «این چه حرام زاده مردمان اند؛ سنگ را بسته اند و سگ را گشاده! »
امیر از دور بدید و بشنید و بخندید و گفت: «ای حکیم ، از من چیزی بخواه»
گفت جامه ی خد می خواهم اگر انعام می فرمایی.

امیدوار بود آدمی به خیر کسان........مرا به خیر تو امید نیست ، شر مرسان

گلستان سعدی

Mr.M.J · 18th May 2008

درویشی مجرد گوشه ی صحرایی نشسته بود. پادشاهی بر او بگذشت؛ درویش ـ از آنجا که فراغ ملک قناعت است ـ سر بر نیاورد و التفات نکرد. سلطان ـ از آن جا که سطوت سلطنت است ـ برنجید و گفت: این طایفه ی خرقه پوشان امثال حیوان اند و اهلیت و آدمیت ندارند. وزیر نزدیکش آمد و گفت: ای جوان مرد ، سلطان روی زمین بر تو گذر کرد؛ چرا خدمتی نکردی و شرط ادب به جای نیاوردی؟
گفت: سلطان را بگوی توقع خدمت از کسی دار که توقع نعمت از تو دارد و دیگر ، بدان که ملوک از بهر پاس رعیت اند نه رعیت از بهر طاعت ملوک.

پادشه پاسبان درویش است........گرچه رامش به فر دولت اوست
گوسپند از برای چوپان نیست..........بلکه چوپان برای خدمت اوست
ملک را گفت درویش استوار آمد؛ گغت: از من تمنایی بکن. گفت: آن همی خواهم که دگرباره زحمت من ندهی. گفت: مرا پندی ده؛ گفت:

دریاب کنون که نعمتت هست به دست.........کاین دولت و ملک می رود دست به دست
گلستان سعدی

Mr.M.J · 17th August 2008

مولانا شرف الدین دامغانی بر مسجدی می گذشت. خادم مسجد سگی را در مسجد بسته بود و می زد و سگ فریاد می کرد. مولانا در مسجد بگشاد، سگ بدر جست. خادم با مولانا عتاب کرد. مولانا گفت: ” ای یار معذور دار که سگ عقل ندارد، از بی عقلی در مسجد می آید. ما که عقل داریم هرگز ما را در مسجد می بینی؟”

- عبید زاکانی- دلگشا

Mr.M.J · 17th August 2008

دهقانی در اصفهان به در خانه خواجه بهاءالدین صاحب دیوان رفت. با خواجه سرا گفت که به خواجه بگوی که: خدا بیرون نشسته است با تو کاری دارد. او با خواجه بهاءالدین بگفت؛ به احضار او فرمان داد، چون درآمد، پرسید: که تو خدایی؟ گفت: آری. گفت: چگونه؟ گفت: من پیش از این “ده خدا”، ” باغ خدا”، “خانه خدا” بودم. نائبان و عاملان تو، ده و باغ و خانه از من به ظلم گرفتند، اکنون تنها “خدا” مانده.

- عبید زاکانی- دلگشا


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک