آورده اند که...

Mr.M.J · 18th May 2008

اولش که همیشه سلام بوده ، اما برای اینکه سنت شکنی کنم ایندفه رو ، اولش میگم خدافظ تا ببینم آخرش چی میشه!
خدایی چی شد؟!
ناتینگ!
خب اول خواهش می کنم که جون ارواح خاک مرده هاتون اینارو پاک نکنین چون خودم نوشتم و کلی هم روشون زحمت کشیدم و حیفه که نخونیدش!
شاید بپرسین چی هست یا اصلا این تاپیک واسه چیه!
گود کوئسشن!
خب همه ی اونایی که دبیرستانو تموم کردن یا حتی وسطاش هستن ، تو کتاب ادبیات فارسیشون یه سری مطالب باحال و خوشگل هست که خیلی هاشون با مزه و طنزآمیز هستن!
درسته!
همون مطالبی که تحت عنوان "آورده اند که" در کتاب آورده شده...
خب من می خوام اونارو بنویسم اینجا دیگه ،‌ و خودم هم نمی دونم اینهمه مقدمه چی بود که اولش نوشتم!
پس آخرش یا شایدم وسطش یا حتی دومش ، از جماعت و ملت بزرگ جی تی پوزش طلبکارم یا یه چیزی تو همین مایه ها!!!
راستی داشت یادم می رفت :
خدافظ!!!!

Mr.M.J · 18th May 2008

هم از بزرگان عصر یکی با غلام خود گفت که از مال خود پاره ی گوشت بستان و از آن طعامی بساز تا بخورم و تو را آزاد کنم. غلام شاد شد ، بریانی ساخت و پیش او آورد. خواجه بخورد و گوشت به غلام سپرد.
دیگر روز گفت: بدان گوشت نخود آبی مزعفر(زعفرانی) بساز تا بخورم و تورا آزاد کنم. غلام فرمان برد و بساخت و پیش آورد. خواجه زهرمار کرد و گوشت به غلام سپرد.
روز دیگر گوشت مضحمل شده بود و از کار افتاده ، گفت: این گوشت بفروش و پاره ای روغن بستان و از آن طعامی بساز تا بخورم و تو را آزاد کنم.
گفت: ای خواجه ‍‍»حسبه لله» بگذار تا من به گردن خود همچنان غلام تو باشم. اگر هر آینه خیری در خاطر مبارک میگذرد به نیت خدا این گوشت پاره را آزاد کن!

عبید زاکانی

Mr.M.J · 18th May 2008

فتحعلی شاه قاجار گه گاه شعر می سرود و روزی شاعر دربار را به داوری گرفت. شاعر هم که شعر را نپسندیده بود ، بی پروا نظر خود بازگفت. فتحعلی شاه فرمان داد او را به طویله برند و در ردیف چهارپایان به آخور بندند.
شاعر ساعتی چند آن جل بود تا آن که شاه دوباره او را خواست و از نو شعر را برایش خواند.
سپس پرسید: «حالا چطور است؟»
شاعر هم بی آنکه پاسخی بدهد ، راه خروج پیش گرفت. شاه پرسید: کجا می روی؟ گفت: به طویله!

از سعدی تا آراگون ، دکتر جواد حدیدی

Mr.M.J · 18th May 2008

روزی صحبت از پیری بود. نورالدین جهاگیر ، چهارمین پادشاه گورکانی هندی ، فی البداهه گفت: چرا خم گشته می گردند پیران جهان دیده؟
«نورجهان» فوری گفت: به زیر خاک می جویند ایام جوانی را!

Mr.M.J · 18th May 2008

یکی از معاریف ، گوسپندان داشت و هر روز شیر آن گوسپندان بدوشیدی و آب بسیار بر آن ریختی.
]شبان[ گفتی ای خواجه خیانت مکن که عاقبت آن وخیم است. خواجه بدان التفات نکردی.
روزی گوسپندان در دامن کوهی بودند. ناگاه در آن کوه بارانی عظیم آمد و سیل روان شد و جمله ی گوسپندان را ببرد.
شبان به نزدیک خواجه آمد ، خواجه گفت: چرا گوسپندان را نیاوردی؟ شبان گفت: آن آب ها که با شیر می آمیختی جمله جمع گشت و سیل شد ، بیامد و گوسپندان را برد تا عاقلان را معلوم شود در خیانت برکت نیست!

محمد عوفی

Mr.M.J · 18th May 2008

به روزگار خسرو زنی پیش بزرجمهر آمد و از وی مسئله ای پرسید و در آن حال بزرجمهر سر آن سخن نداشت ، گفت: «ای زن ، این که تو همی پرسی ، من ندانم.»
این زن گفت: «پس تو که این ندانی ، این نعمت خدایگان ما ، به چه چیز می خوری؟»
بزرجمهر گفت: «بدان که دانم و بدان که ندانم ، ملک مرا چیزی نمی دهد ، ور باور نداری ، بیا و از ملک بپرس تا خود بدانچه ندانم مرا چیزی همی دهد یا نه؟»

قابوسنامه

Mr.M.J · 18th May 2008

شبی سی و چند کس از درویشان و جوانمردان نزد ابوالحسن انطاکی جمع شدند و او را گرده ای دو سه نان بودچندان که پنج مرد را دشوار بس باشد.
نان ها همه پاره کردند و چراغ بکشتند و بر سر سفره بنشستند تا نان خورند و هر یکی دهان می جنبانید تا دیگران پندارند که همی می خورد چون سفره برداشتند نان بر حال خود بود و هیچ یک نخورده بودند جهت ایثار به دیگران!

تحفة الاخوان عبدالرزاق کاشانی

Mr.M.J · 18th May 2008

استر طلخک را بدزدیدند ، یکی می گفت گناه تست که از پاسداری آن سستی نمودی ، دیگری می گفت: گناه مهتر است که در طویله را باز گذاشته.
طلخک با عصبانیت گفت: در این طورت دزد از همه بی گناه تر است!

Mr.M.J · 18th May 2008

شیخ ما گفت ـ قدس الله روحه ـ که وقتی زنبوری به موری رسید ، او را دید که دانه ی گندم می برد به خانه و آن دانه زیر و زبر می شد و آن مور با آن زیر و زبر می آمد و به جهد و حیله ی بسیار آن را می کشید و مردمان پای بر او می نهادند و او را خسته افگار می کردند.
آن زنبور آن مور را گفت که این چه سختی و مشقت است که تو از برای دانه ای بر خود نهاده ای و از برای یک دانه ی محقر چندین مذلت می کشی؟ بیا تا ببینی که من چگونه آسان می خورم و از چندین نعمت های با لذت بی این همه مشقت نصیب می گیرم و از آنچه نیکوتر است و بهتر و شایسته ، به مراد خویش به کار می برم.
پس مور را با خویشتن به دکان قصابی برد. جایی که گوشت نیکو و فربه تر بود. بنشست و از آن جایی که نازک تر بود سیر بخورد و پاره ای فراهم آورد تا ببرد. قصاب فراز آمد و کاردی بر وی زد و آن زنبور را به دو نیمه کرد و بینداخت!
آن زنبور بر زمین افتاد و آن مور آمد و پایش بگرفت و می کشید و می گفت: «هر که آنجا نشیند که خواهد و مرادش بود ، چنانش کشند که نخواهد و مرادش نبود!»

اسرارالتوحید

Mr.M.J · 18th May 2008

روزی حضرت روح الله(عیسی مسیح«ع») می گذشت. ابلهی با وی دچار شد و از حضرت عیسی سخنی پرسید. بر سبیل تلطف جوابش باز داد و آن شخص مسلم نداشت و آغاز عربده و سفاهت نهاد. چندان که او نفرین می کرد ، عیسی تحسین می نمود... عزیزی بدان جا رسید و گفت: «ای روح الله ،‌ چرا زبون این ناکس شده ای و هر چه او قهر می کند تو لطف می فرمایی و با آن که او جور و جفا پیش می برد ، تو مهر و وفا پیش می نمایی.»
عیسی گفت: «ای رفیق ،‌از کئزه همان برون تراود که در اوست؛ از اون آن صفت می زاید و از من این صورت می نماید. من از وی در غضب نمی شوم و او از من صاحب ادب می شدو. من از سخن او جاهل نمی گردم و او از خلق و خوی من عاقل می گردد.»

اخلاق محسنی


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک