دولت امارات متحده ی عربی ( State of United Arab Emirates ) واقع است در قاره ی آسیا ، منطقه ی خاورمیانه ، حاشیه ی جنوبی خلیج پارس ، جنوب شرق عربستان و شمال غرب عمان . پایتخت امارات ، شهر ابوظبی ( Abu Dhabi ) با 555 هزار نفر جمعیت می باشد . مساحت امارات 83.600 کیلومتر مربع و جمعیت آن 4 میلیون و 444 هزار نفر است . از مهمترین شهرهای امارات می توان به دوبی 1 میلیون و 172 هزار نفر ، شارجه 520 هزار نفر ، العین 350 هزار نفر ، عجمان 225 هزار نفر و راس الخیمه 102 هزار نفر می باشد . از نظر اقلیمی امارات متحده ی عربی دارای اقلیمی گرم و خشک و بیابانی می باشد ، سرتاسر این کشور را بیابان های لم یزرع شن و ماسه ای در بر گرفته است . امارات یک کشور پست و صاف می باشد ، به طوری که بلندترین نقطه این کشور " جبل یبیر " ( Jabal Yibir ) فقط 1527 متر از سطح دریا بالاتر است . این منطقه پیش از این زیستگاه و محل زندگی دریانوردان و اقوام حاشیه ی بین النهرین بوده است ، ولی اهالی این منطقه در قرن 7 میلادی اسلام آوردند . پس از آن احزاب مخالف " قرمطی ها " ( Carmathians ) در این ناحیه یک شیخ نشین قدرتمند برقرار کردند و ارتش آنها حتی مکه را نیز به تصرف درآورد . پس از اضمحلال این شیخ نشین ، بیشتر مردم آن به اعمالی نظیر دزدی دریایی و راهزنی مبادرت ورزیدند ، این کار باعث شد که تجار و بازرگانان سلطان نشین عمانی و مسقطی بارها مورد دستبرد دزدان دریایی اماراتی قرار گیرند . این شرایط باعث شد که بریتانیا برای مداخله و مقابله با ناامنی در سال 1820 وارد عمل شود . بریتانیا موفق شد تا سال 1853 کلیه ی دزدان دریایی را از منطقه بیرون براند و از آن پس به بعد امنیتی نسبی برای تجار و بازرگانان و کشتی هایشان فراهم شد . پس از آن امارات به صورت تحت الحمایه ی بریتانیا درآمد و توسط این کشور به صورت 9 منطقه ی مجزا با نام ، تروشل استیتز ( Trucial States ) درآمد . سرانجام در 2 دسامبر 1971 این منطقه ی تروشل استیتز و 9 منطقه ی آن با نام فدراسیون ( امیر نشینان متحد عرب ) ، امارات متحده ی عربی ( United Arab Emirates ) از بریتانیا اعلام استقلال کردند . دو کشور بحرین و عمان نیز که از دو منطقه ی دیگر تروشل استیتز بودند حاضر به پیوستن به این فدراسیون نشدند و تعداد امیر نشینان متحد به 7 کاهش یافت ، این دو کشور چند سال بعد مستقلا از بریتانیا اعلام استقلال کردند . امارات در سال 1994 یک پیمان دفاعی با آمریکا و در سال 1995 پیمان دفاعی دیگری با فرانسه به امضا رساند . پس از حوادث تروریستی 11 سپتامبر 2001 امارات یکی از مهمترین مراکز مالی گروه تروریستی القاعده را که برای انتقال پول به هواپیما ربا ها از آن استفاده شد ، شناسایی کرد ( دو تن از هواپیما ربا ها تبعه ی امارات بودند ) امارات ضمن همکاری با آمریکا در این زمینه کلیه این حساب ها را مسدود نمود . در نوامبر 2004 بنیان گذار امارات متحده ی عربی ، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان درگذشت و در 3 نوامبر 2004 ، پسرش حاکم ابوظبی ، " شیخ خلیفه بن زاید آل نهیان " به عنوان امیر امارات جایگزین پدرش شد . در ژانویه ی 2006 نیز نخست وزیر ، شیخ مکتوم بن راشد آل مکتوم درگذشت و پسرش ، امیر دوبی ، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم در 5 ژانویه ی 2006 نخست وزیر امارات متحده ی عربی شد . نژاد 19 % اماراتی ها ، اماراتی ، 23 % سایر اعراب و ایرانی ، 50 % آسیای جنوبی ، و 8 % نیز سایر تبعیدی ها ( اعم از غربی و آسیای شرقی ) می باشند . دین 96 % مردم امارات ، مسلمان ( 80 % سنی ، 16 % شیعه ) و 4 % نیز مسیحی و هندو هستند . زبان رسمی امارات ، عربی می باشد ، پارسی ، انگلیسی ، هندی و اردو نیز رایج است . واحد پول امارات ، درهم با واحد جزء ( فلس ) نام دارد . از مهمترین صادرات امارات می توان به نفت خام که 45 % صادرات امارات را تشکیل می دهند اشاره کرد ، از دیگر صادرات امارات می توان گاز طبیعی ، صادرات مجدد * ، ماهی دودی و خرما را نام برد . امارات متحده ی عربی از اعضای کشورهای شورای همکاری خلیج پارس و اتحادیه ی عرب است .
* صادرات مجدد ( Reexports ) به این معنی است که ، یک کشور واسطه ای برای انتقال کالا به کشور ثالث باشد ، به طور مثال ایران و آمریکا با هم روابط تجاری ندارند ، کالاهای آمریکایی به امارات صادر می شود و واسطه های اماراتی با قیمت بیشتری این کالاها را به ایران می فروشند ، دلال های اماراتی از این قضیه هرساله سود سرشاری به جیب می زنند و به نوعی از آب گل آلود ماهی می گیرند .
تمام ارغام زیر مربوط به ساکنان محلی و خارجی است.
بر اساس ارقام منتشر شده در سرشماری ملی سال 2005، جمعیت امارات 4104695 نفر است. به این ترتیب، نسبت به رقم سرشماری سال 1995، که 2411041 نفر بود، 74/8 % افزایش نشان می دهد.
1/20 % جمعیت امارات بومی و 79/9 % خارجی هستند.
جمعیت دبی در مقایسه با 674101 نفر در سال 1995 و 276301 نفر در سال 1980، در پایان سال 2006، به 1422000 نفر رسیده است، این بدان معنا است که 31/8 % کل جمعیت امارات متحده عربی در دبی زندگی میکنند.
برآورد میشود که تا سال 2017 جمعیت دبی به 3 میلیون نفر خواهد رسید.
نرخ رشد سالیانه برای دبی حدودا 8% و برای امارات 7/5 % است.
در سال 2006، 292000 مقیم جدید وارد دبی شدند (800 نفر در روز)
4/73 % از جمعیت دبی مرد و 26/6% آنها زن هستند.
یک بررسی جدید شهرداری دبی نشان داد که اندازه ی متوسط خانوار محلی در دبی 7/6 نفر است، در حالی که در خارجیان 3/7 نفر است.
بر اساس برنامه توسعه ی ملل متحد (UNDP)، امارات بالاترین امید به زندگی را در جهان عرب دارد: 72/2 سال در مردان و 75/6 سال در زنان.
با اکتشاف نفت در سال 1958در منطقه ابوظبی، اين کشور به يکی از ثروتمندتين کشورهای منطقه تبديل شد. در سال 1966 در دبی نيز نفت کشف شد. اکتشاف نفت به پيشرفت و توسعه زيربناهای اقتصادی و اجتماعی که از اصول اوليه جوامع مدرن می باشد، کمک بسياری نمود... دبی در سال 1830 يک آبادی کوچک بود با ساکنينی که از راه ماهيگيری، استخراج مرواريد و کشاورزی در مقياسی کوچک امرار معاش می کردند. در آن زمان، دبی توسط شاخه ای از قبيله بنی ياس از وادی ليوا در جنوب، جايی که هم اکنون شهر ابوظبی قرار دارد، اداره می شد. خانواده آل مکتوم که اکنون نوادگان آنها کشور را اداره می کنند، رهبری اين قبيله را به عهده داشتند. تا سال 1800 تغيير خاصی در دبی بوجود نيامد تا اينکه شيخ مکتوم بن حشر آل مکتوم، حاکم وقت، معافيتهای مالياتی را برای تجار خارجی وضع نمود و اين باعث گرديد تا تجار زيادی محل تجارت خود را از ايران و منطقه شارجه به دبی منتقل نمايند. بعدها انگليس يک خط کشتيرانی بين دبی و هند و ساير بنادر مهم منطقه برقرار نمود. دورنگری و روشنفکری حاکمان وقت باعث گرديد تا تجار ايرانی و هندی زير بنای توسعه دبی را بعنوان مهمترين بازار تجاری منطقه فراهم نمايند. شيخ راشد بن سعيد آل مکتوم، پدر حاکم فعلی دبی، کمک شايانی به رشد اين شهر نمود و زمينه را برای جذب هر چه بيشتر تجار فراهم نمود. دبی به صورت يک مرکز تجاری مهم بخصوص در زمينه صادرات مجدد در آمد. دبی و ساير امارتها در سال 1892 در قيموميت انگليس قرار گرفتند. انگليس اين منطقه را بسيار مهم می دانست و تلاش می نمود تا جلو نفوذ ساير قدرت های وقت مانند روسيه و فرانسه را در اين نقطه از جهان بگيرد. بالاخره در سال 1968، انگليس خروج خود را از اين منطقه آغاز نمود و سعی نمود تا يک کشور واحد شامل بحرين، قطر و ساير قبايل منطقه تشکيل دهد اما اين طرح با جدا شدن بحرين و قطر و تشکيل اين دو کشور منتفی شد. ولی ساير امارتها در سال 1971 به يکديگر ملحق شده و کشور امارات متحده عربی را بوجود آوردند. اين کشور از پيوستن امارتهای ابوظبی، دبی، عجمان، فجيره، شارجه و اُم القوين و راس الخيمه تشکيل گرديد. با توافق حکام، هر امارت قسمتی از قدرت خود را برای اداره آن امارت حفظ می نمود. شيخ زايد بن سلطان آل نهيان بعنوان رهبر اين کشور برگزيده شد که هنوز نيز اداره کشور را به عهده دارد. ابوظبی نيز بعنوان پايتخت برگزيده شد. با اکتشاف نفت در سال 1958در منطقه ابوظبی، اين کشور به يکی از ثروتمندتين کشورهای منطقه تبديل شد. در سال 1966 در دبی نيز نفت کشف شد. اکتشاف نفت به پيشرفت و توسعه زيربناهای اقتصادی و اجتماعی که از اصول اوليه جوامع مدرن می باشد، کمک بسياری نمود. آموزش، بهداشت، توسعه جاده ها، خانه سازی و رفاه اجتماعی در تقدم قرار گرفتند. امتياز و اعتبار اين پيشرفتها را می توان تا حد زيادی به حکام پيشين و فعلی دبی نسبت داد.
کشور امارات متحده عربی که حدود 10% ذخایر ثابت شده ی نفت جهان و چهارمین ذخیره بزرگ گاز دنیا را دارا است.
بر اساس درآمد سرانه، پس از قطر، دومین کشور ثروتمند عربی به شمار می رود . بر اساس اطلاعات بانک جهانی در سال 2006 ، در آمد سالانه ناخالص ملی امارات، 23،950 دلار بود. افزایش قیمت نفت نیز به رشد میران تولید ناخالص ملی در این کشور به میزان 8% در سال کمک کرده است.
تولید ناخالص داخلی سال 2006، 599 میلیارد درهم بوده و برای سال 2007 ، رقم 697 میلیارد درهم پیش بینی شده است. در سال 2006، دبی بیش از 40% درآمد غیر نفتی امارات را به خود اختصاص داد. ثروت امارات صرفا متکی به درآمدهای نفتی نیست، و در سال 2005، نفت فقط 35،7% کل درآمد ناخالص داخلی را به خود اختصاص می داد.
تجارت، تولید، گردشگری و ساخت و ساز نقش مهم و روزافزونی در اقتصاد ملی ایفا می کنند. شرکای صادراتی اصلی این کشور، عربستان سعودی، ایران، ژاپن، هندوستان، سنگاپور، کره جنوبی، و عمان بوده و شرکای وارداتی اصلی آن ژاپن، آمریکا، انگلستان، ایتالیا، آلمان، و کره جنوبی می باشند.
مروری بر اقتصاد دوبی :
در حالی که 20 سال پیش، نفت حدود نیمی از درآمد دبی را تشکیل می داد، اما در سال 2006 فقط 5/5% آن را تشکیل داده و پیش بینی می شود که تا سال 2010 به کمتر از 1% برسد .
امروزه تجارت، تولید، حمل و نقل، ساخت و ساز و املاک مهمترین سهم را در اقتصاد قوی و رو به رشد دبی ایفا می کنندو در واقع، جدیدترین ارقام نشان میدهند که ساخت و ساز و املاک حدود یک چهارم تولید ناخالص داخلی دبی را تشکیل می دهند. در سال 2006، تولید ناخالص داخلی دبی متجاوز از 167 میلیارد درهم بود ، که نسبت به رقم سال قبل 19% افزایش نشان می داد.
بر اساس گزارش صندوق بین المللی پول، تورم در امارات متحده عربی حدود 8% بر آورده می شود، اما عواملی مانند افزایش اجاره ها، خصوصا در دبی، هزینه ی زندگی را با سرعت بیشتری برای ساکنان این شهر افزایش می دهندو در واقع، تورم در سال 2006، 9/3% بود که بالاترین رقم در طی دو دهه گذشته است.
تجارت :
دبی از دیرباز به تجارت مشغول بوده و حتی با نام شهر تجارت شناخته می شده است و هم اکنون نیز گزینه ی مهمی برای شرکت های خارجی است که به دنبال فرصت های اقتصادی در این منطقه می باشند. آشنایی جامعه ی تجاری محلی با روشهای تجاری بین المللی و سبک زندگی جهانشمولی این شهر نیز در آن نقش دارد.
دبی موقعیت سوق الجیشی بین اروپا و خاوردور دارد و شرکتهای چند ملیتی و خصوصی که به دنبال دستیابی به بازارهای خاورمیانه ، هندوستان و آفریقا – مجموعا با جمعیتی بیش از 2 میلیارد نفر نفر – می باشند به اینجا جلب می شوند. واردات داخلی سالیانه بالغ بر 17 میلیارد دلار است و دبی دروازه ای برای 150 میلیارد دلار تجارت در سال است.
شورای عالی حکام (تشکيل شده از حکام هفت امارت کشور) در امارت بالاترين مرجع قدرت می باشد.
کشور دارای سيستم انتقال قدرت بصورت موروثی می باشد. با اين حال تفاوت اندکی بين خانواده سلطنتی و دولت وجود دارد.
شورای عالي حکام مسئوليت تايين خط مشی در امور عمومی کشور از جمله آموزش، امور دفاعی، روابط خارجه، ارتباطات، توسعه و تصويب قوانين فدرال را به عهده دارد.
شورا چهار بار در سال تشکيل می شود و حکام دبی و ابوظبی قدرت و نفوذ موثری در وتوی تصميمات آن دارند. هفت عضو شورای عالی، حاکم کشور (رئيس جمهور) را از ميان اعضا انتخاب می کنند. حاکم فعلی دبی "شيخ زايد بن سلطان آل نهيان" می باشد که در ضمن حاکم ابوظبی نيز می باشد.
ايشان از زمان استقلال کشور در سال 1971، در اين سمت می باشند.
شورای حکام همچنين نايب رئيس را نيز مشخص می نمايند که در حال حاضر "شيخ مکتوم بن راشد آل مکتوم" حاکم دبی اين سمت را به عهده دارند.
حاکم کشور و نايب رئيس برای مدت پنج سال انتخاب می شوند. حاکم وقت، نخست وزير (شيخ مکتوم بن راشد آل مکتوم) و قائم مقام او را منصوب می نمايد. هر کدام از امارت ها تا اندازه ای خودمختار هستند. از اين رو، قوانين مصوب هر امارت ( قوانينی که زندگی روزمره مردم را تحت تاثير قرار می دهد) با ساير امارت ها متفاوت می باشد.
بعنوان مثال چنانچه شما بخواهيد خودروی خريداری شده در يکی از امارتها را در امارتی ديگر شماره گذاری و ثبت نماييد، ابتدا می بايست خودرو را صادر نماييد و سپس در امارت جديد مجددا وارد نماييد.
هر امارت نيروی پليس متعلق به خود را با لباس و ماشينهای متفاوت از ساير امارت ها داراست. در حاليکه خريد مشروبات الکلی در دبی امکان پذير مي باشد، در شارجه، شهری در فاصله بسيار نزديک به دبی، خريد و فروش آن ممنوع می باشد. با همه اين تفاوتها، حرکت کشور در جهت هر چه بيشتر کردن اتحاد، همبستگی و يکپارچگی امارت ها می باشد.
حکومت قطر و دبی: بر خلاف اکثر امارتهای امارات، حکومت این شهر با حکومت قطر در سال ۱۹۶۶ میلادی سکهای مشترک زدند که بنام « مجلس نقد قطر و دبی» معروف بود، این «سکه» تا قبل از قیام دولت اتحاد امارات در این دوکشور رایج بودهاست.
دبی بندری گردشی با جاذبههای مدرن و بعضا تاریخی طبیعی است. رئیس این امارت، شیخ محمد بن راشد المکتوم است و نایب رئیس آن شیخ حمدان بن راشد است.
شاید شهر دبی مهمترین شهر امارات باشد بعد از امارت ابوظبی پایتخت سیاسی دولت امارات متحده عربی، دبی بایتخت تجارتی امارات به شمار میآید.
از جاذبههای این شهر: بازار طلا و جزاير مصنوعي و... مي باشد
دبی آب و هوايی خشک و شبه استوايی دارد و تقريبا آسمان در تمام طول سال آفتابی است. هوا تقريبا گرم می باشد و در تابستان به 48 درجه سانتيگراد (118 درجه فارنهايت) می رسد. در زمستان نيز درجه حرارت به 10 درجه سانتيگراد (50 درجه فارنهايت) بالای صفر میرسد. در طول زمستان گاه و بي گاه طوفان شن را مشاهده می کنيم و برخی صبح ها هوايي مه آلود را شاهد هستيم. ميزان بارندگی در سال در حدود 13 سانتيمتر می باشد. بهترين زمان برای مسافرت به دبی، ماه های خنک زمستان می باشد از آنجا که در ساير ماه های سال، هوا بسيار گرم و مرطوب می باشد. رطوبت هوا در تابستان به 100% نيز می رسد و شما خيس از عرق خواهيد شد.
فرهنگ دبی بصورت جدی ريشه در عقايد مذهبی اسلام دارد. اسلام تنها يک مذهب نيست، بلکه يک روش زندگی است که در تمامی زوايای زندگی نقش اساسی دارد حتی در پوشيدن، خوردن و نوشيدن. از اين رو، فرهنگ و سنن امارات با اسلام گره خورده است. بر خلاف برخی از نقاط دنيا که تصويری تند و افراطی از اسلام به جهانيان نشان داده اند، امارات بسيار معتدل و ميانه رو می باشد. خارجی ها می توانند با آزادی کامل مراسم مذهبی خود را انجام دهند. مشروبات الکلی در هتل ها سرو می شود و انتخاب پوشش مناسب، آزاد می باشد. تقوا، تواضع و مهمان نوازی مردم، توجه هر مسافری را جلب می نمايد. دولت امارات در جهت حفظ سنت ها در بين مردم، اقدام به برگزاری رويدادهای ورزشی که جنبه تاريخی دارند مانند شترسواری، شکار با پرندگان شکاری و دريانوردی با لنج های سنتی می نمايد. نمودی ديگر از آداب و سنن مردم در لباس ملی مردم قابل مشاهده است. توسعه فرهنگ عربی در شعر، رقص، آواز و هنرهای سنتی تشويق می شود و هنوز مراسم های ازدواج و جشن ها، فرصت هايی مناسب برای شادی و اجرای موسيقی سنتی هستند. زبان رسمی کشور امارات، عربی می باشد. با اين حال، انگليسی نيز بسيار رايج است. بسياری از علائم رانندگی و تابلوهای فروشگاه ها به زبان انگليسی می باشند. منو رستوران ها نيز به هر دو زبان عربی و انگليسی می باشد. چنانچه سعی کنيد چند کلمه ای از محاورات روزمره را به عربی بيان کنيد، برخورد گرمتری از طرف مقابل خود مشاهده خواهيد نمود. در اينجا شما را با چند عبارت عربی که می تواند برايتان سودمند باشد، آشنا می نماييم. نام های عربی اسم های عربی يک ساختار رسمی و سنتی دارد که نشان دهنده خانواده و قبيله شخص می باشد. اسم ها معمولا با نامی بر گرفته از قرآن کريم و يا افراد معروف قبيله شروع می شوند مانند محمد، ابراهيم و فاطمه. پس از آن، کلمه "بن" برای آقايان (به معنای فرزند ...) و "بنت" برای زنان استفاده می شود. سپس نام پدر آورده می شود. آخرين اسم نشان دهنده خانواده و يا قبيله خواهد بود. برای خانواده های سرشناس معمولا کلمه "آل" قبل ار آخرين اسم آورده می شود. برای نمونه: "محمد بن ابراهيم آل سلطان". لازم به يادآوری است که در نامه ها و مدارک رسمی مانند ويزا، کلمه بن يا بنت ذکر نمی گردد ولی قاعده کلی رعايت می شود. برای مثال چنانچه اسم شما علی و اسم فاميلی شما مرادی و نام پدرتان بهروز باشد، نام شما در ويزا بصورت "علی بهروز مرادی" درج خواهد شد.
راهنمای شهر دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] دولت الکترونیک دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] شهرداری دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره مهاجرت و اقامت دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] دادستانی کل دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] دادگاهای دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] شرکت بنادر، گمرکات و مناطق آزاد دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره توسعه اقتصادی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره جهانگردی و بازاریابی تجاری [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره دفاع غیر نظامی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اتاق صنایع و بازرگانی دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] پلیس دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] راهنمایی و رانندگی دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره هوانوردی دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره آب و برق دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره دارائی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره بهداشت و خدمات درمانی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] شرکت حمل و نقل دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] کارگاه دولت دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره منطقه آزاد فرودگاه دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] جداف نگهداری کشتی های دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] هیئت توسعه دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] اداره املاک و اراضی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ] پلیس دوبی [فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]
غذا و نوشیدنی در دبی تعداد قابل توجه ای رستوران وجود دارد که انواع غذاهای رايج در کشورهای مختلف را طبخ می نمايند. تعداد زيادی از اين رستورانها در هتلها واقعند و مابقی نيز در گوشه و کنار شهر پراکنده اند. فروشگاه ها و سوپرمارکت های بسياری نيز مواد غذايی مورد نياز ملل مختلف ساکن دردبی را تامين می کنند. مواد غذايي از جمله ميوه و سبزيجات تازه از سراسر دنيا به دبی وارد می شود. بازار ماهی نيز در دبی از رونق خاصی برخوردار است. (ديدار از بازار ماهی دبی در کنار خور دبی خالی از لطف نيست). در اين بازار انواع ماهی بصورت تازه به مشتريان عرضه می شود. آب مورد نياز شهر دبی توسط تصفيه خانه ها تامين می شود. اين آب کاملا بهداشتی و سالم می باشد ولی اغلب مردم ترجيع می دهند از آب معدنی برای شرب استفاده نمايند. نوشيدنی های الکلی نيز تنها در هتل ها موجود می باشد و رستورانهای بيرون اجازه سرو اين نوشيدنيها را ندارند. گوشت خوک نيز به دليل حرام بودن (به جز در مکان هايی محدود و خاص) در منوی غذاها ديده نمی شود. غذای عربی غذاهای عربی در اصل تشکيل شده از غذاهای مراکشی، تونسی، ايرانی، مصری يا افغانی. اما امروزه بيشتر، غذاهای لبنانی به عنوان غذاهای عربی شناخته می شوند. در کنار اکثر خيابانهای دبی، "شاوارمه" (تکه هايي از گوشت بره يا مرغ که بصورت ورقه ورقه به سيخ کشيده شده اند) و "فلافل" (گلوله کوچک خوشمزه ای که از سرخ کردن نخودلپه، تخم مرغ و چند ماده ديگر درست می شود) فروخته می شود. قلیان قليان کشيدن در دبی نيز مانند ساير نقاط خاورميانه بسيار محبوب و متداول است. مکان هايی خاص برای قليان کشيدن در همه جای دبی وجود دارد. مکان هايی زيبا که در آنجا می توانيد قليان بکشيد آنهم با طعم های متفاوت مانند طعم سيب، انگور يا توت فرنگی و در همان حال با دوستان خود به گپ زدن مشغول شويد.
روزنامه ها و مجله ها Golf News, Khaleej Times و Golf Today روزنامه های انگليسی زبان دبی و برخی ديگر از امارت ها می باشند. اَلبيان، اَلاتحاد و اَلخليج نيز به زبان عربی منتشر می شوند. روزنامه های خارجی بويژه روزنامه های فرانسوی، آلمانی، انگليسی و برخی از روزنامه های آسيايی را می توان در کتاب فروشی ها، هتل ها و سوپرمارکت ها خريداری نمود اگر چه با قيمتی بالاتر از قيمت محل چاپ آن. از تاريخ چاپ اين روزنامه ها نيز معمولا چند روزی گذشته است. تنوع گسترده ای از مجله های خارجی مانند مجله های کامپيوتری، عکاسی، ورزشی و مجله های مخصوص خانمها در دبی يافت می شوند. اين مجله های معمولا به دو يا سه برابر قيمت اصلی فروخته می شوند. Empost (پست امارات) تنها ارائه کننده خدمات پستی دولتی در امارات می باشد. علاوه بر آن، تعدادی از شرکتهای داخلی و بين المللی معروف مانند: Aramex, DHL, TNT , Federal Express و غيره نيز کار جابجايی مرسولات و کالا ها را انجام می دهند. وصول نامه ها در داخل امارات بين 2 تا 3 روز طول می کشد. ارسال نامه ها به مقصد آمريکا و اروپا 7 تا 10 روز، به مقصد استراليا 8 تا 10 روز و به مقصد هند بين 5 تا 10 روز طول مي کشد. در امارات افراد بومی و مقيم می بايست دارای صندوق پستی باشند زيرا سيستم تحويل نامه در درب منزل وجود ندارد و نامه های وارده، به صندوق های پستی مراکز پستی انداخته می شوند و افراد می بايست نامه های خود را از آنجا دريافت نمايند. امارات متحده عربی دارای تعدادی ايستگاه راديويی تجاری می باشد که برنامه های خود را به زبان های عربی، انگليسی، فرانسوی و برخی زبان های آسيايی پخش می کنند. جدول برنامه های اين راديوها در روزنامه های محلی چاپ می شود. 24 ساعت شبانه روز و هر روز هفته، ايستگاه های انگليسی زبان دبی بر روی موج FM شامل دبی اف ام (92 مگاهرتز)، اف ام آزاد (7/96 مگاهرتز) و کانال 4 اف ام عجمان (8/104 مگاهرتز) موسيقی روز (انگليسی) را پخش می کنند. در کل کشور امارات نيز، شبکه امارات اف ام 1 (3/99 و 5/100 مگاهرتز) موسيقی روز را برای شنوندگان جوانتر پخش می کند و برنامه های شبکه امارات اف ام 2 (5/90 و 5/98 مگاهرتز) شامل اخبار، گفتگوها و موسيقی روز می باشد. علاقه مندان به شنيدن موسيقی عربی می توانند راديوی خود را بر روی موج اف ام (9/93 مگاهرتز) تنظيم نمايند. تلويزيون محلی در دبی شامل چهار کانال دبی 2، دبی 10، 41 و 33 می باشد که سه شبکه اول به عربی و ديگر کانال به زبان انگليسی می باشد. چندين کانال متفاوت نيز به زبان عربی يا انگليسی از ماهواره های مختلف برنامه های خود را پخش می کنند. در دبی تقريبا همه هتلها برنامه های ماهواره ای را در دسترس مسافران خود قرار می دهند.
روش خرید: برای خرید پس از کلیک روی
دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش، ابتدا محصول مورد نظر را درب منزل یا
محل کار تحویل بگیرید، سپس وجه کالا و هزینه ارسال را به مامور پست
بپردازید. جهت مشاهده فرم خرید، روی دکمه زیر کلیک کنید.
دانلود تولبار جی تاک
