«سعادت آباد» ساختاری مستندوار و واقع گرا دارد و بر همین اساس است که موسیقی متن فیلم بسیار کم حجم و کم رنگ و بیشتر انتخابی کار شده است!
شبکه ایران/نازنین شادپی: «سعادت آباد» سندی روشن از انبوه ایده های بکر و دست نخورده ای است که برای فیلمسازی در سینمای ایران وجود دارد، و مازیار میری از این سند به درستی در سینمای ایران بهره جسته است. به طوری که مسایل خانوادگی و ویژگی های خاص خانواده ها را نشان می دهد. در واقع روایتی ساده و زیبا از داستان سه زوج و تفاوت میان آن شخصیت ها است.
خلاقیت کریستف رضاعی، هنرمند خوش قریحه ایرانی/فرانسوی و سرپرست گروه موسیقی «نور» را این بار در موسیقی متن فیلم موفق «سعادت آباد» می شنویم. جالب این است که کار اصلی رضاعی ساخت موسیقی متن فیلم نیست! اما هوش بالا و آگاهی لازمی که رضاعی از موسیقی و نیاز مخاطب به موسیقی متن فیلم دارد، فیلمسازان را متوجه کار خاص خود می کند. رنگ آمیزی انتخاب موسیقی متناسب با رنگ آمیزی شخصیت های متنوع داستان، دلنشین از کار درآمده است. موسیقی متن، درکی واقعی از هر شخصیت و رابطه آن با دیگری را در قالبی گوش نواز پیشکش گوش و جان مخاطب کرده است.
موسیقی انتخابی و کوتاه اما مناسب رضاعی، خیلی حرفه ای مخاطب را به درک و شناخت درستی از شخصیت های متفاوت داستان می رساند. انتخاب سبک و ژانر موسیقی کاملا متناسب با ژانر فیلم می باشد. «سعادت آباد» ساختاری مستندوار و واقع گرا دارد و بر همین اساس است که موسیقی متن فیلم بسیار کم حجم و کم رنگ و بیشتر انتخابی کار شده است که این امر در بالا بردن کیفیت فیلم کمک شایانی کرده است و موسیقی مانند عنصر زائدی مخاطب را خسته نمی کند.
«سعادت آباد» با هجوم ترانه های ایرانی و خارجی و سبک و سیاق متفاوتی از هم، در ماشین «یاسی» نمایش موزیکال خود را آغاز می کند و از همان ابتدا مخاطب را آماده تماشای فیلمی خاص و متفاوت می کند. چرا که تیتراژ در دل موسیقی ضبط ماشین «یاسی» جای گرفته است. در جایی موسیقی ماشین، خارجی و در جای دیگر موسیقی رنگ ایرانی با لعاب سنتی می گیرد.
زیرکی خاص در انتخاب «هوای گریه» شجریان برای تیتراژ و آغاز فیلم به روشنی می درخشد چرا که مخاطب سریع تر با شخصیت آرام و دل شکسته «یاسی»، در همان ابتدای فیلم ارتباط احساسی بر قرار می کند. با ورود «یاسی» به منزل، موسیقی جامه دیگری به تن می کند و مخاطب را با حال و هوای دیگری در گیر می کند. نا امیدی و دل مردگی «یاسی» در بطن موسیقی هنرمندانی نظیر شهیار قنبری، رضا صادقی و فرامرز اصلانی به خوبی لمس می شود.
در کنار شنیدن موسیقی آرام «یاسی» که بر گرفته از فاصله بسیار زیاد بین او و همسرش «محسن» است، موسیقی «همه چی آرومه» حمید طالب زاده از ضبط ماشین «لاله» و «علی» بیانگر رابطه به ظاهر صادقانه و عاشقانه میان این دو است. چرا که با فاش شدن راز سقط جنین «لاله» در جشن تولد «محسن»، «علی» به سادگی خود و وجود فاصله میان رابطه با همسرش پی می برد.
لیلا حاتمی در نمایی از «سعادت آباد»
در لوکیشن خانه «یاسی» و«محسن»، در لابه لای نمای ورود مهمانها و در رد و بدل شدن نگاه ها، احساس ها و گاه دیالوگ ها، موسیقی های مختلفی از هنرمندان ایرانی و لس آنجلسی پخش می شود. موزیک هنرمندانی چون سیاوش قمیشی، فریدون آسرایی، «سیب نقره ای» کورش یغمایی و ...
در صحنه دور هم نشستن سه زوج (دوستان) به دور میز شام و صرف «راویولی» غذای چینی «یاسی» موسیقی اپرایی دهه 60-70 میلادی پخش می شود که با شکسته شدن لیوان از دست «یاسی»، صدای فیلم فید و رفته رفته کاملا گرفته می شود و صدای موسیقی اپرا بلندتر و پررنگ تر می شود.
صحنه ای که سبب ساز زیبایی دو چندان فیلم شده است، ترانه خوانی دوستان در کنار هم، قبل از فوت کردن شمع کیک تولد «محسن» می باشد. خواندن ترانه «آسمانه» آرتوش (بدون موزیک) توسط «بهرام» و یا خواندن ترانه شاد «سوسن خانم» از گروه ایرانی «بارابکس»، و یا ترانه ای از بنیامین بهادری توسط «محسن» شنیدنی و دیدنی است. اما شنیدنی تر و دیدنی تر از آن صحنه، لحظه دو صدایی خواندن «لاله» ( که دیگر رازش فاش شده و همسرش از فرط ناراحتی مجلس را ترک کرده است.) و «یاسی» با ترانه (نفس کشیدن سخته/ تو رو ندیدن سخته) می باشد.
با وجود همه ناراحتی ها، پنهان کاری ها و خیانت های همسران به یکدیگر، فیلم با دو صحنه ای زیبا و پر معنا، در صدای گیتار و آواها پایان می گیرد. گیتار و آواها در صحنه ای که «یاسی» چسب زخم انگشت دست خود را که در ابتدای فیلم هنگام خورد کردن مواد غذا بریده بود، و پرستار بچه اش (زن صیغه ای شوهرش) برایش بسته بود، باز می کند و آرام دستی بر زخم تازه اش می کشد. این صحنه بسیار واضح بیانگر زخم روحی «یاسی» و کنار آمدن (دست کشیدن بر زخم) با آن است.
و همچنین در صحنه آب دادن «یاسی» به گلدان، گیتار و آواها در انتقال سریع پیام درونی صحنه که زندگی کردن و ادامه دادن زندگی «یاسی» با همسرش است، یاری رسان خوبی هستند. گیتار، سوپرانو، ویلنسل، ویولن آلتو و ویولن سازهایی هستند که مخاطب را در پایان فیلم همراهی و بدرقه می کنند.
به گفته همایون اسعدیان، تهیه کننده فیلم قرار بود فیلم موسیقی نداشته باشد و فقط تیتراژ با موسیقی انتخابی پخش شود اما بعد از ساخت «سعادت آباد» برای جلوگیری از اینکه کسی برای موسیقی انتخابی ادعایی کند، از کریستف رضاعی برای ساخت موسیقی دعوت به همکاری کردیم. ختم کلام اینکه استقبال گرم ما می تواند محرک خوبی برای ساخت چنین آثاری در سینمای ما باشد.