"یه حبه قند" صفحه 5

عليرضا جون · 8th November 2011

**در نیم ساعت، چهل دقیقه اول به جز معدود اتفاقات سطحی، اتفاق دیگری نمی افتد. این حجم کم اتفاق برای یک فیلم سینمایی که قرار است مخاطب را به واسطه اتفاق به خود جذب کند کم نیست؟

در کل فیلم اتفاق خاصی نمی افتد. به جز یک سوم پایانی که آن اتفاق می افتد بقیه فیلم اتفاقی به آن معنا ندارد. اصولا در این فیلم قرار نبود قصه خاصی وجود د اشته باشد و فکر روایی فیلم که ساختار قصه براساس آن بنا شده به دنبال کشف موقعیت های روزمره و معمولی و بازآفرینی مجدد آنها و پیداکردن معانی جدید و تعریف آنها بریا زندگی ایرانی است. به خاطر همین است که می گویم بنای قصه براساس اتفاق نبوده. ما کیم ضدپیرنگ عمل کردیم و به خاطر تعدد شخصیت ها به بیننده اجازه دادیم تا با آنها آشنا شود که البته همین هم زمان زیادی نمی برد. بیننده بیشتر درگیر موقعیت های کوچک و جذاب خواهد شد و آن اتفاق را بعد از رهاشدن کامل مخاطب گذاشتیم که مخاطب توقع هیچ اتفاقی را نداشته باشد و درگیر جهان جزئیات شود.

**باتوجه به اینکه داستان زیادی نداشتید وقتی درگیر بازنویسی و خواندن فیلمنامه شدید تصور می کردید که مخاطب روشنفکرتری داشته باشید که با جهان جزئیاتتان کنار بایید؟

واقعیتش نه، البته فکر می کردم که فیلمروهای حرفه ای، فیلم را بیشتر دوست داشته باشند ولی اصلا این تصور را نداشتم که مردم عادی با آن ارتباط برقرار نخواهند کرد، چون یک بار تجربه مشابه این را در «به همین سادگی» داشتم. به رغم اینکه خیلی ها فکر می کردند برای قشر خاص ساخته شده مردم عادی خیلی آن را دوست داشتند. برای این فیلم هم انگار مخاطبان معمولی موفق تر بودند و کسانی که از جانب مردم حرف می زنند و برای آنها نسخه می پیچند اتفاقا حرف هایشان نادرست از آب درآمد.

**البته دلیلش آن شوخی ها و طنز پنهانی هم که در فیلم وجود دارد، است که باعث شده مردم آن را دوست داشته باشند.

به هر حال همه اینها چه شوخی ها و چه غم ها و چه موقعیت های ریزی که در فیلم وجود دارد جذابیت ایجاد می کند که آن جذابیت باعث می شود مخاطب با فیلم نقطه تماس خوبی برقرار کند و اگر این اتفاق بیفتد دیگر فرقی نمی کند که ما از اصول شناخته شده ای استفاده کرده ایم یا احیانا بعضی از آنها روش های جدیدی است.

**این جریان «فیلم ایرانی» که به فیلم شما لقب داده اند چیست؟ مگر باقی فیلم ها غیرایرانی هستند.

من اصراری به استفاده از آن ندارم هرچند که خودم خیلی تلاش کرده ام که یک جهان ایرانی خلق کنم و از همه عناصری که به چشم می آید تا عنصرهای مخفی تر مثل باورها و اعتقادها که سعی کرده ام از هریک از آنها یک فکتی بیاورم هرچند که شاید کامل نباشد که البته من هم هیچ ادعایی در این زمینه ندارم. از روابط بین آدم ها تا شیا و لباس که سعی کردیم هویت ایرانی داشته باشد این باعث نمی شود که این تلقی پیش بیاید که فیلم های دیگر ایرانی نیستند.

**باتوجه به اینکه فیلم ایرانی و بومی مناسب با عادت های زندگی مخاطب ایرانی ساخته اید، آن زمانی که بحث اسکار پیش آمد خودتان فکر می کردید در اسکار موفق شود؟

من به محض اینکه چنین شایعه ای پیچید با مدیر هیئت انتخاب اسکار که آقای اسفندیاری است، تماس گرفتم و خواهش کردم که یه حبه قند را از فهرست کاندیداها خارج کنند.

**چرا؟ امیدی به موفقیت آن نداشتید؟

نه؛ به این جهت که فکر می کردیم فیلممان هنوز اکران نشده و فکر می کردم شرایط برای یه حبه قند مهیا نیست.

**البته الان که به مدد دوستانتان شرایط برای شما مهیا شده است. چراکه اغلب فیلمسازان از فیلم شما حمایت می کنند. برای شما می نویسند و حتی شما را با جان فورد هم مقایسه می کنند.

برای من اتفاق بزرگی است. هم استقبال مردم، هم نقدهایی که اخیرا در مجله فیلم و الباقی خوانده ام و هم لطف سینماگرانی که خیلی هایشان به گردن من حق دارند و من سینما را از آنها یاد گرفته ام. راستش اول اکران داشتم کم کم ناامید می شدم، انگار که این فیلم قرار نیست دیده بشود و هرکسی هم که از آن تعریف می کند صرفا می گوید خاطرات خوبی در ما زنده شد، کسی نه به جزئیاتش دقت می کند نه به زحمتی که من و تیمم برای ساخت این فیلم کشیدیم. وقتی که این اتفاقات افتاد تعداد زیادی از اساتیدم آمدند و اسمشان را پای مواد تبلیغی فیلم گذاشتند، بعضی ها مطلب نوشتند و بعضی ها هم با خودم تماس گرفتند و تبریک گفتند و وقتی نقدهای خوبی را در مجله فیلم، 24، صنعت سینما و جاهای دیگر خواندم احساس کردم که نه، آن ناامیدی ام بیخود و بی جهت بود. وقتی که تو کارت را درست انجام داده باشی یا تلاش صادقانه ای کرده باشی، این تلاش تو بالاخره دیده خواهد شد و من از مردم، مطبوعات و از همه این سینماگران و کارگرانان عزیز کمال تشکر را دارم.

عليرضا جون · 8th November 2011

**شما در فیلمتان سعی کرده اید که چند لهجه را از شهرهای متفاوت داشته باشید. چرا؟ می خواستید یه حبه قند یک ایران کوچک باشد؟

معنی این کارم این نیست که بگویم این الگوی کل ایران است. دیدم شرایطش به لحاظ منطقی وجود دارد که دامادها از شهرهای دیگر آمده باشند و هرکسی لهجه خودش را بگیرد؛ رضا کیانیان لهجه مشهدی اش را بگیرد، اصغر همت لهجه شیرازی اش و البته دوست داشتم فرهاد اصلانی لهجه کردی بگیرد که فرهاد ازبس اعتماد به نفس در بازی دارد و دوست نداشت خودش را تکرار کند، گویا این لهجه را جای دیگری داشته برای خودش یک لهجه مازندرانی درست کرد که آهنگش را هم خیلی خوب گرفت. این لهجه ها به فیلم ما رنگ می داد.

**مرگ سعیدپور صمیمی شوکی که باید را به تماشاگر نمی دهد. من بیننده اصلا جا نمی خورم که وسط عروسی آنها این آدم مرده و بعدش نه روند فیلم تغییر می کند نه رنگی و دکوری جا به جا می شود. چرا مرگ دایی آن ضرب لازم و طبیعی مرگ را ندارد؟

قرار بوده که به همان ملایمتی که لحن فیلم دارد با مرگ مواجه بشویم. باتوجه به اینکه در واقع مرگ یک اتفاقی است که خانواده را به خود می آورد و باعث نگاه جدیدی بین افراد خانواده می شود درنتیجه اصلا از آن وجه مرگ و تمام شدن از بعضی منظرها که به آن اطلاق می شود بیرون آمدیم و جوری نشان دادیم که این بخشی از مخالفت دایی است که در کلام گفته نمی شد یا اینکه حیا و مناعت طبعش اجازه نمی داد در کلام بزند، در رفتارش متجلی شد و از میان این خانواده رفت.

**به عنوان سوال آخر می خواهم سوال بکنم و تقاضایم این است که صادقانه جواب بدهید. همه ما می دانیم که شما زبان تندی برای به تصویرکشیدن معضلات اجتماعی و کمبودها دارید. آیا این تغییر ذائقه در این فیلم و ساختن فیلم خنثی و بدون اعتراضی مثل یه حبه قند تحت تاثیر ممیزی ها و رفتار معاونت سینماست؟

مطمئن باشید که بی تاثیر نیست. به هر حال در نیمه خودآگاه و ناخودآگاهمان جوری است که شرایط ما را طوری هدایت می کند که به سمت رخی موضوعات می رویم و شرایط هم حتما تاثیرش را می گذارد. من نفی اش نمی کنم ولی یه حبه قند قصه ای است که من چهار سال پیش آن را نوشتم و پروانه ساختش را گرفتم و بعد کنار گذاشتمش و بعد دوباره شروع به ساختش کردم، در نتیجه می تواند حاصل همه این شرایط باشد.

Aries · 9th November 2011

حمایت آشکار سینماگران از فیلم میرکریمی از کجا آب می خورد؟
پسند "یه حبه قند" مشکوک است!

اواخر بهار وقتی فیلم «مرهم» روی پرده رفت، صفحات رسانه ها پر شد از اظهارنظرهای تحسین آمیز سینماگران سرشناس درباره این ساخته علیرضا داودنژاد وحتی آگهی های مطبوعاتی فیلم هم بر مبنای این تعریف و تمجیدها طراحی شده بود. مرهم هرچند از نظر بخشی از منتقدان سینما، بازگشت داودنژاد به روزهای خوبش بود، اما در جشنواره فجر سال گذشته حتی به بخش مسابقه راه نیافت و به عنوان فیلم میهمان به نمایش درآمد. شاید به همین دلیل بود که در بدنه سینما این تصور به وجود آمد که به این فیلم جفا شده و باید هنگام اکران عمومی تلافی کرد.

البته مجموعه تمجیدهایی که در رسانه ها منتشر شد، باعث نشد مرهم در گیشه فیلم موفقی باشد. زمان نامناسب اکران و فضای تلخ و سیاه فیلم به عنوان عواملی که مانع از استقبال مخاطب عام شد، مورد توجه قرار گرفت. چند ماه پس از اکران مرهم، حالا درباره «یه حبه قند» روند مشابهی در جریان است. وجه مشترک دو فیلم، نادیده گرفته شدن در جشنوارها فجر است. البته فیلم میرکریمی به بخش مسابقه رفت و بنابه سنت سال های اخیر به عنوان یکی از پرامیدترین فیلم های جشنواره درنظر گرفته شد اما ترکیب هیات داوری جشنواره که خالی از سینماگران سرشناس بود، نه تنها با انتقاد برخی از رسانه ها مواجه شد، بلکه باعث شد میرکریمی مصاحبه تندی انجام دهد و بگوید دوست ندارد از این داوران جایزه بگیرد. کار بالا گرفت وهیات داوری جشنواره اعلام کرد به دلیل توهین میرکریمی، فیلمش را در قضاوت نمی گنجاند.

با پادرمیانی دبیر جشنواره و مقام های مافوق عاقبت داوران کوتاه آمدند، ولی بازهم یه حبه قند سهمی از جوایز نداشت. از سوی دیگر، میرکریمی به طیفی از سینمای ایران تعلق دارد که منتقد مدیریت فعلی سینماست. او زمانی مدیرعامل خانه سینما بود و به لحاظ فکری به مدیریت فعلی خانه سینما نزدیک است. بنابراین چالش میان او و جشنوراه فجر با گذشت چند ماه به رقابت میان دو بخش متضاد سینمای ایران تبیدل شد؛ سینماگران سرشناس منتقد سیاست های سینمایی در برابر مدیرانی که از هیچ تلاشی برای پایین کشیدن خانه سینما طی دو سال اخیر فروگذار نکرده اند. از این زاویه دید، یه حبه قند به میدان رقابت میان دو طیف فکری سینما تبدیل شده است. به همین دلیل است که سینماگران ناراضی از وضعیت موجود به صف شدند تا به میرکریمی و فیلمش کمک کنند؛ رخشان بنی اعتماد تیزر فیلم را ساخت و از صدای خودش استفاده کرد. مجید مجیدی آنونس سینمایی فیلم را ساخت. عباس کیارستمی طراحی پوستر فیلم را برعهده گرفت.

از سوی دیگر، بهروز افخمی که نگاه ساخت گرایانه ای دارد، صحبت از تاثیر جان فورد بزرگ بر فیلم کرد و ابراهیم حاتمی کیا نامه ای جنجالی نوشت و به قیمت تمجید از یه حبه قند، اصغر فرهادی را به باد سرزنش گرفت. حتی چهره های سرشناس دیگری مانند هوشنگ گلمکانی و آیدین آغداشلو که به لحاظ فکری قرابت چندانی به میرکرمیی ندارند، ستایش های آشکاری از فیلم کردند. اما از نگاهی دیگر، پر و بال دادن به این موج اظهارنظرها و بازتاب رسانه ای آن را می توان یک جریان سازی تبلیغاتی برای فیلم، جهت موفقیت بیشتر در گیشه فرض کرد. یه حبه قند فیلمی است که با وسواس زیاد ساخته شده و لازمه وسواس، بودجه زیاد است. این سوال مطرح است که کدام فیلمساز می تواند یک بار فیلمش را به شکل آزمایشی فیلمبرداری کند تا میزانسن هایش در بیایند؟ میرکریمی این امکان را داشته و البته که فیلمساز خوش قریحه ای هم هست. با این حال عده ای می گویند ما فیلمساز مستعد و خوب کم نداریم، اما مگر همه آنها می توانند بودجه قابل توجه نهادهای دولتی را در اختیار بگیرند و فیلم خودشان را بسازند؟

با چنین پس زمینه ای، اگر اظهارنظرهای چهره های سرشناس مدام بازتاب می یابد، به دلیل آن است که سازندگان فیلم می خواهند علاوه بر موفقیت در جبهه مخاطب خاص، گیشه را هم فتح کنند تا در آینده با دست بازتر از بودجه های نهادهای فرهنگی دولتی و نیمه دولتی استفاده کنند. نگاه سومی هم در این میان وجود دارد؛ یه حبه قند فیلمی است مثل فیلم های دیگر سینما که موافقان و مخالفانی دارد. این دو گروه استدلال های خوشان را بیان می کنند و رسانه ها هم بازتاب می دهند و حاصل برخورد این عقاید، فضایی است که به دیده شدن فیلم کمک می کند. تماشاگر هم فیلم را می بیند و دیدگاه های موافقان و مخالفان را می شنود و با یکی از دو گروه همدلی بیشتری می کند اما فارغ از برخورد دیدگاه ها، خود فیلم است که جایگاهش را تثبیت می کند. اگر یه حبه قند فیلم ماندگاری باشد، در طول زمان در یادها می ماند و فشار مخالفان از ارزش آن کم نمی کند اما اگر اثری توخالی باشد، تاریخ درباره آن قضاوت می کند و تلاش بی وقفه موافقان نمی تواند به زور برایش جایگاه خالی کند. میزان فروش فیلم هم می تواند تا حدی وضعیت فیلم را در زمان حال روشن کند. یه حبه قند به شکل نسبی در وضعیت خوبی اکران شده و در گیشه ناموفق نبوده است. اگر فیلم برای تماشاگر ایرانی جذاب باشد، راه خودش را باز می کند. اگر هم جذاب نباشد، شعار «فیلمی برای خانواده های ایرانی» نمی تواند سرنوشت آن را تغییر دهد.

هنرمندان و سینماگران بسیاری فیلم یه حبه قند را تحسین کرده اند. بسیاری آنقدر این فیلم را دوست داشته اند که حرف هایشان را مطبوعاتی کرده اند یا اینکه قلم به دست گرفته اند و نامه ای در ستایش آن نوشته اند. گاها برخی از آنها، آنقدر فیلم را بزرگ دانسته اند که جملات عجیبی در رابطه با آن بیان کرده اند. بد نیست گزیده ای از این حرف ها را بخوانید.

ابراهیم حاتمی کیا

«اگر این حبه قند نبود، یادمان می رفت کجایی هستیم و با کام تلخ در صف سفارت خرس نشان ایستاده بودیم تا از سرزمین همیشه آفتاب مان به جبر همکار تلخ مزاج، همه مهر دروغ بر پیشانی، متقاضی پناه به سرزمین همیشه ابری بگیریم. خیر ببینی برادر. تو با حبه قندی کام دود گرفته مان را شستی و به یادمان آوردی که ایرانی هستیم. نامی داریم و نشانی. ادبی داریم و آدابی که به وقت شادمانی بدانیم چه باید کنیم و به وقت عزا چه باید باشیم. متوقع نباش که با این حبه قندت قادر به شیرین کردن کام جفامسلکان باشی. این تلخی به بلندای نسل این نهضت همچنان ادامه دار است، ولی بدان، این باران سیاه جفای غریبه های دوست نما، پایانی دارد. تو حوصله کن و مباد که شکایت به غریبه بری، تو شاگرد مکتب فردوسی و حافظی که نه کوچیدند و نه شوق ترک سرزمین به فرزندانشان دادند. این عصر وارونگی پایانی دارد برادر!»

بهروز افخمی

من از میان چهار پنج فیلمی که امسال دیده ام «مرهم» و «اینجا بدون من» را دوست داشتم اما این «یه حبه قند» پدرسوخته چیز دیگری است. نمی خواهم چیزی از داستان یا جزئیات فیلم تعریف کنم چون می ترسم برای شما لذت و حیرت تماشای فیلم لطمه بخورد. این فیلم را حتما باید در سینما ببینید. این از آن فیلم هایی نیست که روی صفحه تلویزیون یا سینمای خانگی بشود دید و فهمید. بیشتر فیلم های خوب ایرانی روی صفحه تلویزیون وقتی که کوچک و خانگی می شوند بهتر به نظر می رسند، چون آنقدر جزئیات و ریزه کاری ندارند و پرده بزرگ و سالن سینما را کفایت نمی کنند. «یه حبه قند» اما فرق دارد و تجربه دیدنش روی پرده و در میان جمعیت حق مطلب را ادا می کند. این را هم بگویم که اگر به سفارش من به سینما رفتید در 45 دقیقه اول حوصله کنید و به من بد و بیراه نگویید. فعلا می توانم به طور خلاصه بگویم چیزی که «یه حبه قند» را تبدیل به یک فیلم بزرگ و ماندگار کرده آن است که سایه بلند پادشاه فیلمسازان خوب یعنی جان فورد بر آن افتاده است. «یه حبه قند» البته شبیه هیچ کدام از فیلم های فورد نیست و اصلا شبیه هیچ فیلم خارجی نیست. این ایرانی ترین فیلمی است که من تا حالا دیده ام اما جان فورد کبیر هم خیلی ایرانی بود. اینکه او اصلیت ایرلندی داشت و در آمریکا به دنیا آمده بود. ربطی به اصل مطلب ندارد. جان فورد روح و قریحه ایرانی داشت و اگر شما در این مورد با من اختلاف نظر دارید مطمئن باشید که من درست می گویم و شما اشتباه می کنید.

بهرام توکلی

افتخار می کنم در کشوری در حال زندگی هستم که کارگردان یه حبه قند هم در آن زندگی می کند.

هوشنگ گلمکانی

در مراسم افتتاحیه فیلم یه حبه قند که در پردیس کیان برگزار شد یکی از نکات جالب آن اظهارنظر هوشنگ گلمکانی درباره آنونس اخته شده توسط رخشان بنی اعتماد بود. در این مراسم پس از آنکه آنونس فیلم یه حبه قند (پیش از پخش فیلم یه حبه قند) به نمایش درآمد هوشنگ گلمکانی سردبیر مشهور ماهانه فیلم به روی سن دعوت شد و در سخنان کوتاهی گفت: «هیچ چیز نمی توانم بگویم به جز اینکه پس از دیدن آنونس زیبای خانم بنی اعتماد مجبور شدم که دستمال خود را دربیاورم.» ضمن اینکه هوشنگ گلمکانی در شماره اخیر ماهنامه فیلم پرونده کامل و مفصلی در رابطه با این فیلم رفته که پر از نقدهای مثبت است.

امید روحانی

میرکریمی در «یه حبه قند» انگار بخش هایی گزیده از یک رمان بلند درباره یک خانواده ایرانی در حال گسست از ارزش های در شرف فراموشی را روی یک پرده بزرگ و رنگین کشیده و به شکلی که دسوت دارد جا در جا می ایستد و تکه هایی از پرده این نقل عظیم را بریا ما روایت می کند. خیلی در بند این نیست که قصه خطی باشد و آب منطق روایی قصه آن را روایت کند. هرطور که دوست دارد قصه را تعریف می کند و ما را به سمت های مختلف می برد. تکه تکه هایی از آدم ها را از مسیر قصه ای که نمی خواهد خطی باشد و مسیر مشخصی را از نقطه الف به ب برود برای ما تعریف کند. جا در جا همانند یک قصه افسانه ای و عامیانه ایرانی تکه ای را کنار می گذارد و به سراغ تکه ای دیگر می رود.

کمال تبریزی

چقدر این روزها تنهاییم، چقدر از هم فاصله گرفته ایم، چقدر زندگی ها متفاوت شده، چقدر غم ها زیاد ولی غم دیگری خوردن کم شده، چقدر همه مراقب اعتیار فردی خود هستند و چقدر جمعیت بی اعتبار شده، چقدر جوانمردی فراموش شده و چقدر حیله و نیرنگ فراوان است، چقدر دروغ و بی اعتمادی شایع شده و سرانجام چقدر اصالت هایی که داشتیم و اکنون نداریم زیر خروارها خاک مدفون شده اند!

به گمان من اینها احساساتی است که وجود فیلمساز را فرا گرفته اند تا او را به سوی ساخت یه حبه قند هدایت کنند. فضای فیلم به شدت نوستالژیک و غیرامروزی است، کهنه و قدیمی می نماید و گذشته ای نه چندان دور اما به طرز غریبی غیرقابل دسترسی را تداعی می کند. پی به حال و هوای قصه و منویات سازنده اثر ببرد بیشتر و بیشتر روحیات خود را محکم می زند!

مجید مجیدی

من فیلم یه حبه قند را خیلی خیلی دوست دارم و این فیلم متاسفانه در جشنواره فجر مهجور ماند و کسانی که فیلم را نادیده گرفتند درحقیقت شانس خود را از دست دادند. درباره میرکرمیی صحبت کردن هم سخت است و هم آسان. آسان از این نظر که او مثل چشمه ای جاری زلال، شفاف و روان است و سخت از این نظر که میرکریمی مانند این است که بخواهیم در کویر خالی دری را پیدا کنیم.

منبع: روزنامه هفت صبح

moh3n · 9th November 2011

نویسنده نشریه «ورایتی» در یادداشتی به تمجید از فیلم «یه حبه قند» ساخته ی رضا میرکریمی پرداخته است.

متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:« در «یه حبه قند»، آخرین پیشکشی کارگردان ایرانی رضا میرکریمی، شیرین کننده ای مرگبار سور و سات برگزاری یک عروسی را به مقدمات گردهم آیی دیگری بدل می کند. میرکریمی (خیلی دور، خیلی نزدیک) با لبریز کردن فیلمش از نور و جنبشِ خواهران عروس آینده و دامادهایش، و نیز خیل بستگان داغدیده ای که در باغ و اتاق های تو در تویش موج می زنند، خانواده را به مانند عنصری ذاتی و حیاتبخش ترسیم می کند که بومی ییلاقات و حومه ی شهرهاست. انگار نسخه ای نرم تر و به مراتب لطیف تر از "ریچل ازدواج می کند" باشد. در کمال شگفتی، روح باریک و شکننده این فیلم نیز، تا مدتها پس از تمام شدن مراسم در تو متجلی خواهد بود.

نقشه ها و دسیسه ها وقتی رو می شوند، که از میان این جمع پرتحرک، دامادها به جان گنج مدفون می افتند، و خواهرزاده ها برای دیدن روح (جن) شروع به دروغ گفتن می کنند. با برملا شدن بیماری ای که ریشه دوانده، و کنار رفتن خاکسترهای عشقی قدیمی، تنش باعث می شود تا در لایه ای عمیق تر پوسته ی فیلم به لزره درآید. با این وجود، حال و هوای فیلم بسیار فکورانه تر، و جو آن بسیار پربارتر از حد معمول جشن گونه های مجلس پرستانه ای است که در خیل بیشمار فیلم های عروس محور و دخترانه ی این روزها می بینیم. نمونه اش، یکی از صحنه های مثال زدنی این پاستل نورانی است، که ظاهراً برگرفته از امپرسیونیست های فرانسوی است: عروس میرکریمی، فارغ بال بر تابی چوبی نشسته و دست به سوی سیبی رسیده دراز کرده تا آن را بچیند. سیب در نهایت به دستش می آید و آن را به دهان می برد تا واپسین لحظات حساسیت آزاد و رهایش را آسوده پشت سر بگذارد.»

خبرگزارى ايسنا ([فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ])

هليا · 9th November 2011

نقل قول:

عروس میرکریمی، فارغ بال بر تابی چوبی نشسته و دست به سوی سیبی رسیده دراز کرده تا آن را بچیند. سیب در نهایت به دستش می آید و آن را به دهان می برد تا واپسین لحظات حساسیت آزاد و رهایش را آسوده پشت سر بگذارد.

صحنه قشنگی بود یکم هم نوستالژیک بود آدم یاد بچگیاش مینداخت

هليا · 13th November 2011

میرکریمی در برنامه زنده تلوزیونی: گویا صدا وسیما برای شعور مردم ارزشی قایل نیست و گویی، اصلا نمی‌فهمد که مخاطب متوجه می‌شود که از طریق همین رسانه، اخبار به گونه‌ای غیر واقعی به او منتقل می‌شود!

شب گذشته، سیدرضا میر کریمی در برنامه پارک ملت حضور یافت و به رغم تصور اولیه، به بحث‌هایی پرداخت که در واقع نه انتقادی از سر بی‌حوصلگی و نارضایتی، بلکه عصیانی اصیل و نجیبانه علیه جامعه‌ای بود که هر روز بیش از روز گذشته از هویت اصیل خود دور می‌شود.

وی با تحلیل جالبی از ارایه هدف و تحلیل خود از فیلم «یک حبه قند» سر باز زد و گفت که ارایه تحلیل شخصی وی از فیلم، ممکن است مخاطبانی را که درک و معنای بسیار بالاتری از فیلم داشته‌اند، ناامید کند.

میر کریمی افزود: هر روز تحلیل‌های جدیدی از فیلم یک حبه قند از سوی مخاطبان به وی می‌رسد که برخی از این تحلیل‌ها از تحلیل وی به عنوان سازنده این فیلم بالاتر است و برخی تحلیل‌ها هم وزن کمتری دارند.

بر پایه این گزارش، وی در بخش دیگر سخنانش افزود: در گذشته، ایمان برای وی اولویت کار بوده است، حال آن که هم‌اینک این اخلاق است که در ایده وی بنیادی‌تر شده است.

میرکریمی با اعلام اینکه در حال انجام کاری با موضوع شهداست، درد دل اصلی خود را باز نمود و از دروغگویی برخی مسئولان ناله‌ها کرد.

وی با آوردن خاطره‌ای از شهید همت اظهار داشت: زمانی که جمعی از فرماندهان سپاه برای گزارش‌گویی خدمت مراجع تقلید رسیده بودند و یکی از فرماندهان می‌خواست گزارشی درباره شکست‌ها ندهد، وی او را از این کار باز داشت که نباید درباره جنگ گزارش دروغ منتشر شود.

وی با انتقاد از شیوه خبررسانی تلویزیون گفت: گویا، این رسانه برای شعور مردم ارزشی قایل نیست و گویی، اصلا نمی‌فهمد که مخاطب متوجه می‌شود که از طریق همین رسانه، اخبار به گونه‌ای غیر واقعی به او منتقل می‌شود.

کارگردان یک حبه قند در همین باره گفت: طبیعی بود که تلویزیون برای مدت کوتاهی درباره جنگ مردم را تهییج کند و مدام از پیروزی‌ها بگوید؛ اما پس از مدتی این به عادت تلویزیون تبدیل شد و کم کاری‌های خود را پشت مصلحت‌ها پنهان کرد؛ چنان که گویی اکنون ارتباط خودش را با مردم را دست داده است.

وی همچنین با نام بردن از شهدایی همچون باکری، همت و خرازی گفت که تفکر در احوال این افراد، نشان می‌دهد که گویی در آخرین لحظه زندگی خود به گونه ای رفتار می‌کنند که همه دنیا و آنچه در آن است، به سخره می‌گیرند و تحقیر می‌کنند.

وی افزود: افرادی چون خزاری و همت تا جایی مانند همه ما روی زمین هستند و با ما راه می‌روند، ولی در آن لحظه پایانی از ما جدا می‌شوند و دنیا را تحقیر می‌کنند.

وی همچنین با انتقاد از بروکراسی موجود در راه ساخت فیلم گفت: اگر همه این تشکیلات برداشته و بودجه این تشکیلات، مانع‌ساز به صورت مساوی میان همه تقسیم شود، قطعا در یک سال در ایران، دست‌کم بیش از سی فیلم بسیار خوب تولید خواهد شد

moh3n · 26th November 2011

فیلم سینمایی «یه حبه قند» در آیین افتتاحیه مجتمع فرهنگی هنری سوره در اصفهان بصورت دیجیتال به نمایش درآمد.

جدیدترین ساخته ی رضا میركریمی برای اولین بار در سینمای ایران بصورت نسخه دیجیتال در این مجتمع فرهنگی هنری به نمایش درآمد.

بنا بر این گزارش، فروش «یه حبه قند» تاكنون در تهران ۷۵۰ میلیون تومان و در شهرستانها ۲۲۰ میلیون تومان فروخته است.

فیلم سینمایی «یه حبه قند» به کارگردانی سیدرضا میرکریمی با فیلمنامه محمدرضا گوهری براساس طرحی از رضا میرکریمی و شادمهر راستین ساخته شده و در داستان آن آمده است:«سکوت خانه باغی قدیمی و سرسبز با ورود مهمانانی در هم می شکند. چهار دختر این خانه به همراه همسر و فرزندانشان برای عروسی خواهر کوچکترشان “پسندیده” به یاری مادر شتافته اند. این اقامت برای خواهران و باجناق ها شاید دردسر باشد ولی برای بچه ها تحقق یک آرزوی بزرگ است. تا اینکه…»

خبرگزارى ايسنا ([فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ])

moh3n · 26th November 2011

همزمان با فروش ۹۰۰ میلیونی "یه حبه قند" در تهران و شهرستان ها،مدیر سازمان توسعه سینمایی سوره از اکران فیلم در اروپا و آمریکای شمالی خبر داد.

همزمان با فروش ۹۰۰ میلیونی "یه حبه قند" در تهران و شهرستان ها،مدیر سازمان توسعه سینمایی سوره از اکران فیلم در اروپا و آمریکای شمالی خبر داد.

سهیل جهان بیگلری، با قدردانی از گروه تبلیغاتی فیلم یه حبه قند به خاطر نو آوری ها وایجاد یک کمپین تبلیغاتی مناسب برای یک فیلم فرهنگی، از طرح های کمیته اکران این فیلم، برای اکران "یه حبه قند" در آمریکای شمالی و اروپا خبر داد.

او گفت : طرح های ویژه ای برای اکران این فیلم برای مخاطبان خارج از کشور در نظر گرفته ایم تا آنها نیز امکان دیدن فیلم یه حبه قند را داشته باشند.

سهیل جهان بیگلری در گفت و گو با پایگاه خبری حوزه هنری، فیلم "یه حبه قند" را فیلم تاثیر گذار وماندگاری دانست و با تشکر و تقدیر از کارگردان وعوامل و بازیگران این فیلم افزود: در فرآیند تولید قند از ماده ای شیمیایی و سمی برای سپید کردن وشفاف کردن این فرآورده استفاده می شود و به نظر من بی مهری و بد رفتاری با "یه حبه قند" صورت گرفت نتیجه ای جز شفاف شدن وبهتر دیده شدن "یه حبه قند" نداشت ودر موفقیتهای آن تاثیر بسیاری داشت.

علم الهدی مدیر اکران فیلم "یه حبه قند" در سخنان کوتاهی با تشکر از تیم تبلیغات اینترنتی که فضای جدیدی را برای عرضه محصولات سینمایی پدید آوردند اعلام کرد: طبق برنامه ریزی به عمل آمده مرحله دوم تبلیغاتی این فیلم که شامل طرح های متنوع ودر نوع خود بدیعی می شود ازاین هفته به اجرا در خواهد آمد.

او در بخش دیگری از صحبت های خود گفت:"یه حبه قند" ثابت کرد که خیل مخاطبان خاموش سینمای ایران را دیگر نمی توان در تعاریف کهنه و نسخه های تکراری برخی از تهیه کنندگان و پخش کنندگان سینما دسته بندی کرد.

شبکه ایران ([فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ])

هليا · 6th December 2011

[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]
[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]
[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]
[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]
موزیکش خیلی نوستالژیک و زیباســــــــــــــت.

عليرضا جون · 18th December 2011

فراستی: از یه حبه قند دفاع می کنند چون از آن نان می خورند!

مسعود فراستی در گفت وگوی خود با همشهری جوان از فیلمسازانی چون کیارستمی، مجیدی، حاتمی کیا ،بنی اعتماد و....به خاطر حمایت از فیلم یه حبه قند به شدت انتقاد کرده است .

به گزارش پارس توریسم ،تا کنون فیلمسازان مشهوری چون حاتمی کیا افخمی ،کیارستمی ،بنی اغتماد ،مجیدی ،کمال تبریزی ،منوچهر محمدی ،پیمان قاسمخانی ،مجتبی راعی ،محمد رضا شرف الدین و...از فیلم ه حبه قند حمایت کرده اند . البته هنرمندان دیگری چون ایدین آغداشلو ،مصطفی مستور ،لیلی گلستان ،رضا امیر خانی ،بلقیس سلیمانی و....به تمجید از این ساخته رضا میر کریمی پرداخته اند .

،مسعود فراستی اما در مصاحبه خود باهمشهری جوان گفته :دفاع همه از کیارستمی بگیر تا خیلی از بچه مسلمانها - از فیلم بامزه است !به نظرم آنها دارند از خودشان دفاع می کنند :آسه برو ،آسه بیا که گربه شاخت نزنه !حاضر نیستند وضع موجود را بهم بزنند . یه حبه قند فارغ از فرم چه می گوید ؟اینها خانه امنی می خواهند که با سنت خود ارضایی کنند ولب تاپ هم تویش باشد .می گویند بگذار درهمین وضع زندگی کنیم چون از همین وضع موجود دارند می خورند.من نمی خورم !


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک