روایت زندگی حرفه ای «آل پاچینو» در مستندی رادیویی

moh3n · 21st October 2011

«آل پاچینو» در مستندی رادیویی از زندگی و فعالیت های سینمایی خود می گوید.

«آل پاچینو» در مستندی رادیویی از زندگی و فعالیت های سینمایی خود می گوید.

ماه آینده رادیو انگلیسی «بی.بی.سی ۴» مستندی را با صدای آل پاچینو درباره ی زندگی و فعالیت های هنری این بازیگر سرشناس سینما پخش می كند.

در این مستند یك قسمتی ، بازیگر فیلم «پدرخوانده» درباره ی تجربه ی بازیگری خود و همچنین كارگردانی فیلم اقتباسی اش با شنوندگان رادیو صحبت خواهد كرد.

وی اخیرا فیلم سینمایی به نام «سالومه وحشی» را با نگاهی بر نمایشنامه ی سال ۱۸۹۱ «اسكار وایلد»، نمایشنامه نویس معروف آمریكایی، كارگردانی كرده است.

پاچینو در سال ۲۰۰۳ سپس و در سال ۲۰۰۶ در اقتباس های نمایشی این اثر وایلد ایفای نقش كرده بود.

به نوشته ی روزنامه ی ایندیپندنت، وی در فیلم جدید خود اجرای ۲۰۰۶ خود را فیلمبرداری كرد و با «گور ویرال»، «تام استوپارد» و «بونو» درباره ی وایلد مصاحبه كرد.

چندی پیش، آل پاچینو پس از دریافت نشان شوالیه از جشنواره ی فیلم ونیز درباره ی تجربه ی جدید كارگردانی اش گفت: «هیچ ایده ای درباره علت ساخت این فیلم ندارم. واقعا گیج شده ام و نمی دانم برای چه این فیلم را ساختم.»

وی در ادامه گفت: «در این فیلم به اندازه ای كه باید به شخصیت اسكار وایلد پرداخته نشد. وی یك هنرمند بزرگ با ذهنی خلاق بود.»

آل پاچینو ۷۱ ساله افزود: «برای علاقه ی شخصی خودم تاكنون چند فیلم ساخته ام كه هرگز نمایش نیافته اند. این كار موجب شده تا علاقه ام به بازیگری دوچندان شود و همكاری ام با كارگردانان در پروژه های سینمایی آسان تر شود.»

از بازی های چشمگیر پاچینو می توان به حضورش در فیلم های «پدرخوانده ۲» (۱۹۷۴)، «بعد از ظهر سگی» (۱۹۷۵) و «عدالت برای همه» (۱۹۷۹) اشاره کرد. پاچینو برای بازی در همه ی این فیلم ها نامزد اسکار شد ولی بدان دست نیافت. او می گوید: «من برای اسکار بازی نمی کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی توانم رهایش کنم».

او برای بازی در فیلم هایی چون «کرامر علیه کرامر» (۱۹۷۹)، «اینک آخرالزمان» و «متولد چهارم جولای» (۱۹۸۹) دعوت شد ولی او این پیشنهادها را قبول نکرد. هنگامی که «کاپولا» برای فیلم «اینک آخرالزمان» او را دعوت کرد، پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد: «من با تو به جنگ نخواهم آمد.»

از فیلم های معروف او در این دهه می توان به «دیک تریسی»، «پدرخوانده» (۱۹۹۰)، «فرانکی و جانی» (۱۹۹۱)، «گلن گری گلن راس» (۱۹۹۲)، «راه کارلیتو» (۱۹۹۳)، «مخمصه» (۱۹۹۵)، «تالار شهر» (۱۹۹۶)، «وکیل مدافع شیطان»، «دنی براسکو» (۱۹۹۷) و «خودی» (فیلم) (۱۹۹۸) اشاره کرد. اما برترین فیلم او در این دهه، «بوی خوش زن» در سال ۱۹۹۲ است که جایزه ی اسکار را برایش به ارمغان آورد. او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می کند.

دهه ی۱۹۹۰ را برای باید دهه ی نوینی برای پاچینو دانست، زیرا او که پس از بازی در فیلم «انقلاب» (۱۹۸۵) مبتلا به ذات الریه شد و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود، در فیلم «دریای عشق» (۱۹۸۹) بار دیگر خوش درخشید.

علاوه بر جایزه ی اسکار، جایزه ی «گلدن گلاب» نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد. زمانی که نقش شیطان در فیلم «وکیل مدافع شیطان» (۱۹۹۷) را ایفا کرد، همه بزرگان، نامداران و تماشاگران سینما و مردم عادی او را نابغه خواندند.

در سال۱۹۹۶ از سوی انجمن «گوتام» جایزه ی ویژه ی یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پیش از آن نیز از سوی فستیوال بین المللی فیلم سن سباستین اسپانیا، جایزه ی مشابهی به او اهدا شد.

او در سال ۲۰۰۲ در فیلم «بی خوابی» نقش یک کارآگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه ای است. «تاجر ونیزی» (۲۰۰۴) را باید بهترین فیلم او از سال ۲۰۰۰ به بعد دانست.

خبرگزارى ايسنا ([فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ])


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک