عشق، عشق، عشق و باز هم عشق صفحه 3

مهسا بیرالوند · 23rd December 2011

چگونه اعجاز عشق را زنده نگه دارید؟

تضمین یک رابطه و دوام آن فقط به این دلیل که روزی عاظق هم شده اید، نیست، بلکه باید سخت بر روی رابطه ی خود کار کرده تا اعجاز عشق را در آن زنده نگه دارید. چنان چه با نامزد/همسرتان به مانند معشوقه ی خود رفتار کنید، ارتباط شما نیز به یک رابطه ی عشقی پرشور و حرارت تبدیل خواهد شد، اما چنان چه به گونه ای با نامزد/همسرتان رفتار کرده که گویی فقط زن و یا شوهرتان است و همه چیز را خیلی عادی برگزار کنید، ارتباطتان نیز کسل کننده، یکنواخت و عادی خواهد شد.
زنده نگه داشتن اعجاز عشق و یک معشوقه ی واقعی شدن، به معنای آن است که هرگز فراموش نکنید؛ تنها هدف شما این است، کاری کنید این شخص دوباره عاشقتان شود با او طوری رفتار کنید گویی همان روزهای اول آشنایی شما است.
همواره به خاطر داشته باشید که تنش های « عاطفی _ احساسی » زن و شوهرهای دیگری که با آن ها رفت و آمد دارید و با آن ها وقت می گذرانید، روی شما نیز تأثیر خواهند گذاشت. هر چه زمان بیش تری را با زن و شوهرهایی که با هم خوب نیستند، بگذرانید، زنده نگه داشتن اعجاز عشق برای شما مشکل تر خواهد شد.

مهسا بیرالوند · 23rd December 2011

چه موانعی ما را از احساس عشق باز می دارد؟

باور نداشتن
نخستین دلیل بی بهره بودن زندگی ما از عشق این است که باور نداریم می توانیم از عشق سرشار باشیم. زندگی بسیاری از مردم چنان سال هایی دراز خالی از عشق بوده است که باور ندارند عشق جزیی جدایی ناپذیر از زندگی آنان است. آنان در دام باور «برابر دانستن گذشته با آینده» گرفتارند، غافل از این که ما هر لحظه اراده کنیم می توانیم دست نگاه داریم و خود را از دام الگوهای کهنه رها سازیم. در یک آن می توانیم طرز تفکر و نوع احساسمان را در مورد هر چیزی تغییر دهیم.
آن موهبت الهی که عشق نامیده می شود همین حالا در چنگ شماست. عشق همواره وجود دارد و تنها کاری که برای دست یافتن به آن باید انجام دهید این است که آن را در کانون توجه خود قرار دهید.
اما می دانید اغلب مردم چه می کنند؟ در دل می گویند: «آهان، حالا فهمیدم؛ عشق وجود دارد و من آن را احساس می کنم. می دانم که هست. » اما آنان از عشق گسسته هستند و از عشق ورزیدن می ترسند.
عشق، به اشخاص، اشیا، موقعیت ها و زمان محدود نیست. عشق گنجی بی پایان است. هرگاه با عشق همچون کالایی کمیاب رفتار کنیم، دچار ترس می سویم. آشفته و پریشان حال می شویم. می کوشیم مالک عشق شویم. می کوشیم تا اشخاص دیگر را به تصاحب درآوریم و تنها نتیجه ای از این کار به بار می آید ترس و ناکامی بیش تر است، زیرا می دانیم دیر یا زود همه چیز تغییر خواهد کرد.
یگانه چیزی که در زندگی می توان از آن اطمینان داشت این است که همه چیز سرانجام تغییر خواهد یافت. تغییر یافتن، تنها اصل ثابت و تغییر ناپذیر زندگی است.
بنابراین اگر ترس شما از این باشد که «اگر اوضاع تغییر کند، در زندگی از عشق بی بهره خواهم شد» یا «اگر رفتار طرف مقابل من عوض شود. » «اگر طرز فکر او با من متفاوت باشد.» «اگر مجبور به ترک او شوم.» «اگر اتفاقی ناگوار بیفتد. » عشق را از دست خواهم داد، آنگاه باقی مانده ی عمرتان را با ترس سپری خواهید کرد.
بدانید که در وجود شما عشقی بی پایان و جاودان نهفته است. عشقی که هر لحظه بخواهید می توانید از آن بهره مند شوید. فقط باید بر آن تمرکز کنید.

عشق یعنی . . .
چیزی اطمینان بخش در این دنیای غیر قابل پیش بینی.
Love is reassuring in an unpredictable world

می توانید تصمیم بگیرید که شایسته ی بهره مند شدن از عشق هستید، زیرا زنده اید و حیات دارید. اگر خالق هستی به قدر کافی به فکر شما بوده تا شما را به این دنیا بیاورد، بی گمان شایسته ی چشیدن طعم آن راز و شگفتی و احساس خوشی و کامروایی هستید که عشق نامیده می شود.

مهسا بیرالوند · 23rd December 2011

ترس از عشق

دومین دلیل بی بهره بودن زندگی مردم از عشق این است که از عشق ورزیدن می ترسند. این ترس از آنجا ناشی می شود که آنان یک روز عاشق شده اند اما پس از مدتی عشق خود را از دست داده اند.
اگر گاهی عشق اوضاع شما را بدتر کرده یا احساس کرده اید عشق را از دست داده اید، فقط به این دلیل بوده که به اشتباه افتاده اید و گمان کرده اید سرچشمه ی عشق کسی غیر از خود شماست.
همیشه باید مراقب باشییید در دام مقصر قلمداد کردن عشق نیفتید. وقتی کسی شما را ترک می گوید، وقتی اوضاع بر وفق مرادتان پیش نمی رود، وقتی کسی را ترک می گویید یا با ناکامی رو به رو می شوید، مشکل از عشق نیست. مشکل، تضاد ارزش ها، قوانین و باورهای شما و طرف مقابل است. هیچ تقصیری متوجه عشق نیسا. به قول تینا ترنر: «به عشق چه مربوط است؟ » ( عنوان ترانه ای از تینا ترنر )
شکست در روابط عاشقانه هیچ ربطی به عشق ندارد. رابطه ی عاشقانه ی شما نه به دلیل عشق، بلکه به این سبب از هم می گسلد که عشق بیش تری ابراز نمی کنیدیا این که عشق بیش تری در وجود خود احساس نمی کنید و در نتیجه خودتان و کسی را که با او رابطه دارید تغذیه نمی کنید.
از عشق نمی توان ترسید. نمی توان از چیزی که بیش تر از همه چیز می خواهید و اگر وجود نداشته باشد احساس پوچی می کنید بترسید. باید از پی عشق بروید. باید شجاعت از پیش رو برداشتن موانع را داشته باشید و بگویید: «می خواهم عشق بورزم. » در غیر این صورت تنها راهی که در برابرتان باقی خواهد ماند احساس پوچی و تنهایی است، که هیچ کس خواهان آن نیست. باید شجاعت عشق ورزیدن به دیگران را داشته باشیدو خطر آن را به جان بخرید. اما تا زمانی که پشتیبانی نداشته باشید، نمی توانید به دیگران عشق بورزید. چیزی که همیشه می توانید به آن تکیه کنید عشق ورزیدن به خودتان است. اگر عشقتان را به کسی ابراز کنید و او در ظاهر آن را به هیچ بگیرد، خودتان از آن بهره مند می شوید. برای ابراز عشق به دیگران نخست باید آن را در درون وجودتان احساس کنید.
این موهبت الهی در شما هست و وظیفه دارید آن را پرورش دهید تا عشق بیش تری برای نثار کردن به دیگران داشته باشید. همیشه دردناک ترین تجربه های زندگی است که مردم از چیزی که در زندگی شان مهم ترین است آگاه می شوند و پی می برند می خواهند احساس عشق کنند و عشقشان را نثار دیگران نمایند. عشقی که در دل نگاه داشته می شود بسی پر شور و شگفت انگیز است، اما اگر آن را نثار دیگران کنیم به گونه ای چشمگیر گسترش می یابد.
عشق، تنها موهبتی است که هر قدر بیش تر به دیگران بدهیم، بیش تر به خودمان باز می گردد.

عشق یعنی . . .
به هنگام سختی از همدیگه مراقبت کردن.
Love is caring when the going gets hard

با شروع از خودتان، عشق و احساستان را به دیگران ابراز کنید. عشق باارزش ترین موهبت زندگی است. مشکلی که وجود دارد این است که در میان ما انسان ها ترس از «از دست دادن» بسیار قوی تر از «میل و آرزو» برای به دست آوردن است. این ترس، ما را از انجام دادن بسیاری از کارهایی که ما را به مطلوب ترین خواسته ها خواهد رساند، باز می دارد.
پس چرا از از این اصل در راهی درست استفاده نکنیم؟
یکی از راه های استفاده از آن، غلبه بر ترس از عشق ورزیدن وجودتان است. بر این اساس، اگر خود را در موقعیتی نظیر: نمی توانم همه ی عشقم را نثار کنم، زیرا آنگاه لطمه خواهم دید» یافتید، این نکته ی مهم را در نظر داشته باشید که اگر عشقتان را نثار نکنید، پیشاپیش آن را از دست داده اید. منظورم این است که در چنین موقعیتی درباره ی تنها راهی که در صورت ابراز نکردن عشقتان پیش رو خواهید داشت کر کنید: هیچ چیزی عاید شما نخواهد شد. اما اگر عشقتان را خالصانه به کسی ابراز کنید دست کم فرصتی احتمالی برای احساس عشق در پیش رو خواهید داشت. در غیر این صورت، هرگز طعم عشق را نخواهید چشید.
هر جا که پای عشق ورزیدن در میان باشد فقط چیزی را از دست خواهید داد که از دادن آن امتناع بورزید. هرگاه زمان عشق ورزیدن فرا رسد تمام عشق وجودتان را نثار کنید. هرقدر بیش تر نثار کنید، بیش تر دریافت خواهید کرد. سرچشمه و منبع بی کران عشق، خالق هستی است و شما هر زمان خواستید می توانید روی به درگاه او بیاورید. نباید به گونه ای عمل کنید که گویی کالایی کمیاب است.

مهسا بیرالوند · 3rd January 2012

تمرکز نکردن

مهم ترین دلیل این که چرا مردم احساس عشق نمی کنند این است که آن را کانون توجه خود قرار نمی دهند.
اغلب مردم به این دلیل از عشق بی بهره اند که تمرکزشان را بر آن قرار نمی دهند. تمام هوش و حواسشان متوجه این است که چگونه پول بیش تری درآورند یا چگونه امور زندگی خود را بگذرانند. تمرکز آنان بیش تر بر فقدان عشق است و به همین دلیل در این باره که چرا در زندگی از عشق بی بهره اند مطالب زیادی می دانند، اما هیچ کاری در جهت بهبود این وضع انجام نمی دهند. انسان هرچه را که پیوسته ( نه گاه به گاه ) بر آن تمرکز به دست می آورد.
بنابراین نمی توانید بگویید: «خوب من هفته ی گذشته کارهای زیادی در مورد عشق انجام دادم اما چیزی گیرم نیامد. به همین دلیل در این مورد احساس خوبی ندارم، به زحمتش نمی ارزد. » بگذارید مثالی بزنم. یک عضله را چگونه پرورش می دهید؟ تصمیم به این کار می گیرید، دست به کار می شوید و خودتان را به زحمت می اندازید. اگر خواهان پرورش یک عضله باشید کارهایی انجام نمی دهید که کمی سخت و عذاب آور است. خودتان را وادار به تحمل رنج و ناراحتی می کنید. این تنها راه پرورش دادن عضله است.
همان گونه که عضله به خواسته های شما پاسخ می گوید در مورد عشق نیز باید از خودتان بخواهید که دست به کار شوید و خود را به رنج و زحمت بیندازید تا به کسی ابراز عشق کنید، حتی اگر این کار آسان نباشد. اگر چنین کنید، پاداش دلخواهتان را به دست خواهید آورد، وگرنه این احساس پرشور به جای این که همه ی جسم و روح شما را غرق خود سازد درون بخش کوچکی از وجود شما محصور خواهد ماند.
راه «عاشقی بزرگ» شدن این است که بر عشق تمرکز کنید. بر این تمرکز کنید که چگونه می توانید هر روز عشق بیش تری احساس کنید.
بخواه تا نصیبت شود جست و جو کن تا بیابی.
مشکل این جاست که اغلب ما هیچگاه آگاهانه تصمیم نمی گیریم بر عشقی که ما را در برگرفته تمرکز کنیم و آن را کانون توجه خود قرار دهیم. برعکس، کاری که اغلب ما می کنیم این است که بر نبودن عشق تمرکز می کنیم.

عشق یعنی . . .
سخاوتمندی در ابراز احساسات.
Love is being generous with your affection

مهسا بیرالوند · 3rd January 2012

قوانین پیچیده و دست و پا گیر

چهارمین دلیل این که چرا اغلب مردم طعم عشق را نمی چشند آن است که چنان قوانین دست و پا گیری برای خود وضع می کنند که احساس عشق برایشان ناممکن می شود. عشق در صندوقچه ی دل آنان هست اما یک قفل ترکیبی رمزدار را بر در آن زده اند که می گوید «باید مرا» 22 بار در محل ها و جهت هایی صحیح بچرخانی وگرنه نخواهم گذاشت احساس عشق کنی! » واقعیت آن است که شما قوانین زندگی خود را خودتان وضع نمی کنید.
برخی از این قوانین بسیار خنده دار است. قوانینی مثل:
«اگر مرا دوست بداری، همیشه و هر لحظه مال من خواهی بود. »
خوب اگر کسی در تمام لحظه های زندگی با شما باشد به احتمال زیاد جانتان به لب خواهد آمد و از او خواهید خواست از شما دور شود!
می دانیم که هیچ کس دوست ندارد کسی در همه حال با او باشد. فقط در مواقعی که دلدار شما پیشتان نیست چنین فکری به سرتان می زند. تنها چیزی که شما نیاز دارید یک مونس و همدم است.
حرف های دیگری که زوج ها همیشه به هم می گویند چیزی شبیه به این است: «اگر به راستی مرا دوست داشتی بایست مرا درک می کردی و نیازی نبود به تو چیزی بگویم. »
از قرار معلوم عشق باید ما را قادر به خواندن افکار دیگران نیز بکند! باز هم چه ربطی به عشق دارد؟ می بینید که ما چه قوانین بی خودی در مورد عشق داریم؟ ما قوانین زندگی مان را خودمان تعیین نمی کنیم. علاوه بر این بسیاری از این قوانین مبهم و نامشخص هستند و اغلب ما حتی نمی دانیم که چبستند. قوانین عشق باید تا حد ممکن ساده باشد. نظیر:
«من هر زمان که به خودم، به هر چیز، به هر کس و هر مفهومی عشق می ورزم احساس عشق می کنم. »
خرسندی و کامیابی از راه زندگی کردن و نفس کشیدن با عشق بارور می شود. اما برای زندگی کردن با عشق باید قدر و ارزش همه ی چیزهای دور و برتان را بدانید.

مهسا بیرالوند · 3rd January 2012

توجه نکردن به فرصت های کوچک

بسیاری از مردم به راه هایی که همین حالا برای چشیدن طعم عشق در دسترس دارند توجه نمی کنند و از فرصت های کوچک عشق ورزیدن غفلت می رزند. برای پی بردن به این که آیا احساس عشق به راستی در ما وجود دارد یا نه، لازم است اندک اطلاعاتی در مورد چگونگی عملکرد مغزمان داشته باشیم. می دانیم که قضاوت های ما در مورد دیگران از روی کارهایی است که انجام می دهند. از چه راهی تشخیص می دهید که کسی بیگانه است؟ وقتی نخستین بار با کسی رو به رو می شوید از کجا می دانید که او کیست؟ آن شخص می تواند در مورد خود توضیحاتی بدهد و شما می توانید بر اساس این اطلاعات برداشت هایی را در ذهنتان ایجاد کنید. اما قضاوت ما در مورد مردم بیش تر از روی کردار آنان است تا گفتارشان.
قضاوت شما در مورد خودتان نیز این گونه است، یعنی از روی کارهایی که انجام می دهید. شاید در دل بگویید: «من انسانی عاشق هستم» یا «به فلان کس به راستی علاقه مندم» یا «خودم را به راستی دوست دارم. » اما اگر کارهایی را از روی عشق برای خود یا اطرافیانتان انجام ندهید، از ژرفای قلبتان به این حرف ها باور نخواهید داشت یا دست کم شباهتی در این مورد خواهید داشت. عشق در هر لحظه از زندگی تان در دسترس شماست. فقط باید طعم آن را بچشید و بهترین راه آگاه شدن از این که آیا از عشق بهره مند هستید یا نه انجام دادن عملی عاشقانه است. عمل عاشقانه، تنها عشق واقعی و آن نوع عشقی است که از ته دل خواهان آنیم. تنها راه دست یافتن به این عشق، ابراز عشق و استفاده از کوچک ترین فرصت ها برای عشق ورزیدن است. بسیاری از مردم از خودشان نفرت دارند و آنگاه در شگفتند که چرا دیگران هیچ عشق و علاقه ای به آنان ندارند!
همه ی ما گاهی بی راهه می رویم. همه ی ما گاهی کارهایی نادرست انجام می دهیم. همیشه این امکان وجود دارد که در شرایطی نامساعدست به انجام کارهایی بزنیم که بعدها باعث شرمساری مان شود. اگر همه هوش و حواستان متوجه خطاهایی باشد که در گذشته انجام داده اید یا اگر در ترس از آن به سر برید، احساس درد و رنج بر زندگی تان حکمفرما خواهد شد و آنگاه چیزی کم تر از آن چه به خود می دهید برای دادن به دیگران در اختیار نخواهید داشت. پس:
گذشته ها را فراموش کنید و خود را ببخشید.
«انسان باید یاد بگیرد به همان راحتی که به چنگ می آورد رها کند وگرنه دستش را پر خواهد یافت و ذهنش را خالی. »
اگر به خود عشق بورزید، ظرفیت بیش تری برای عشق ورزیدن به دیگران خواهید داشت. عشقتان را در عمل به عزیزان خود نشان دهید، زیرا عشق نه یک احساس، بلکه یک عمل است. اگر می خواهید از عشق بیش تری بهره مند شوید، مجبور نیستید لحظات بزرگ جدیدی خلق کنید، کافی است برخی از لحظات قدیمی را به یاد آورید.


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها

جدیدترین موضوعات انجمنها دانلود تولبار جی تاک