Yiseul

کاربر سايت

او رابعه است، او که شبانه روزي هزار رکعت نماز مي گزارد. روزها همه به روزه است و شب ها بيدار و سر به سجده. او رابعه است وقتي چراغ در خانه ندارد انگشتش را چراغي مي کند و تا صبح دستش روشن است. او همان است که سجاده بر هوا مي اندازد و به کوه که مي رود، آهوان و نخجيران و گوران به او تقرب مي جويند.حالا تو مي خواهي به خواستگاري او بروي، به خواستگاري رابعه! هرگز، هرگز، تن نخواهد داد. که هزار سال او را گفتند چرا شوهر نکني؟ گفت: سه چيز از شما بپرسم مرا جواب دهيد تا فرمان شما کنم.


اول آن که در وقت مرگ، ايمان به سلامت خواهم برد، يا نه؟ دوم آن که در آن وقت که نامه ها به دست بندگان دهند. نامه ام را به دست راست خواهند داد، يا نه؟ و سوم آن که در آن ساعت که جماعتي را از دست راست مي برند و جماعتي را از دست چپ، مرا از کدام سو خواهند برد؟ گفتند: ما نمي دانيم. گفت:‌ اکنون اين چنين کسي که اين ماتم در پيش دارد، چگونه پرواي عروس شدن دارد!
اما او به خواستگاري رابعه رفت و رابعه گفت:‌ آري، آري، شوهر مي کنم.
ـ اما، اي واي رابعه! چه مي کني؟ زهد و رياضت چه مي شود؟ گوشه گيري هزار ساله ات؟ دامنت به زندگي مي گيرد و آلوده مي شوي.
رابعه گفت: هزار سال خدا را در حاشيه مي جستم در کنج در خلوت تا اين که دانستم خدا در ميان است، در ميان زندگي.
ـ رابعه! اما آيا تو نبودي که مي گفتي: دل آدمي جاي دو معشوق نيست! خدا که در دلم آمد هيچ کس را راه نخواهم داد؟
ـ گفتم و امروز هم مي گويم. پس دلم را به دلي ديگر پيوند مي زنم، تا فراخ تر شود و هر دو را جاي او مي کنم، هر دو دل را.
ـ رابعه،‌ رابعه، رابعه! اما زندگي جنگ است، به ميدان مي آيي و مجبور مي شوي با وسوسه بجنگي، با هزار شيطان که در تن زندگي جاري ست. آن گوشه که تو بودي، آن خلوت که تو داشتي،‌ امن بود و توبي آن که بجنگي و زخم برداري و کشته شوي، پيروز بودي.


رابعه گفت: اما خدا غنيمت است. غنيمتي که با جنگيدن بايد به دستش بياوري. آن که نمي جنگد و در کناري مي ماند، سهمي از خدا نمي برد. و هرکس بيشتر مبارزه کند، خدايِ بيشتري نصيبش مي شود!
رابعه عروس شد، رابعه رفت و من ديگر رابعه را نديدم، و ديگر نديدم که سجاده بر هوا بيندازد و با انگشت آتش روشن کند.
اما شايد او رابعه بود، آن زن که از آن کوچه دست در دست دخترش لبخند زنان مي گذشت. شايد او رابعه بود و داشت خدا را از لا‌به‌لاي زندگي ريزه ريزه به در مي‌کشيد.
شايد او رابعه بود...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Yiseul

کاربر سايت

حوا هر روز کودکی به دنیا می آورد و فردا او را به خاک می سپارد حوا می داند زندگی درنگی کوتاه است و این درنگ را به شکر و شادی و شکوه پاس می دارد زیرا خدا این گونه دوست دارد.
حوا فرزندش را به خاک می دهد امیدش را اما نه و هر روز که از گورستان بر می گردد خاک پیراهنش را می تکاند دست هایش را از مرگ می شوید رو به روی آینه تمام قد آسمان می ایستد سینه ریز ستاره اش را به گردن می آویزد و گوشواره های حلقه ی ماه نشانش را به گوش می کند سرخابی از شقایق به گونه می مالد و عطری از زندگی به پیراهنش می زند چندان که جهان خوشبو می شود.
و آن وقت تنورش را روشن می کند و نان می پزد و سفره ای به پهنای جهان می اندازد و فرزندانش را بر سر سفره می نشاند می گوید و می خندد و زندگی را لقمه لقمه در دهانشان می گذارد.
حوا هر روز جهان را جشن می گیرد و در هر گوشه ای برای هر فرزندش شمعی روشن می کند هر چند می داند که فردا شمع او خاموش خواهد شد.
او هر صبح با خورشید طلوع می کند و یقین دارد که غروب هرگز پایان خورشید نخواهد بود او پا به پای این دایره این هستی میرقصد و مرگ را پا به پای زندگی می خندد.
حوا مادر من است که حتی قرن ها نمی توانند بر پیشانی اش چینی بیندازد او هنوز همان بانوی بهشتی است با قامتی استوار و چشمانی که مثل اولین روز خلقت می درخشد.

هر مرگ هدیه ای سر به مهر است و حوا بی آنکه آن را بگشاید با اشتیاق از خدا می پذیرد

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Yiseul

کاربر سايت

كاش لغت نامه اي بود و آدم مي توانست معني جواني را توي آن پيدا كند. آن وقت شايد واقعا مي فهميدم كه آيا اين جواني همان چيزي است كه به شناسنامه آدم ها سنجاق شده است يا يك جور ميراث است كه بعضي ها آن را به ارث مي برند و بعضي ها از آن محروم اند.

كاش مي فهميدم كه آيا جواني را مي شود خريد و مي شود قرض كرد و مي شود از جايي جفت و جورش كرد يا نه!
شايد هم جواني يك جور جهان بيني است، يك نوع تئوري و يك گونه از تفكر، كه ربطي هم به سن و سال آدم ها ندارد.
شايد هم به قول قديمي ها، شعبه اي از جنون است و دوره بي تجربگي است و زمان خيالات خام و خواسته هاي بسيار و آرزوهاي دور و دراز.
مادربزرگ مي گفت: جواني يك جور مُد است! قديم ها جواني مد نبود، آدم ها چند سالي بچه بودند و بعد به چشم بر هم زدني پير مي شدند.
كسي وقت نداشت جواني كند!
دنيا جاي عجيبي است و آدم ها و تعاريف و اتفاق هايش از آن هم عجيب تر! به خودم مي گويم من حتما جوانم. اگر جواني به شناسنامه ربط داشته باشد، من جوانم. اگر ميراثي باشد، آن را به ارث برده ام. اگر دارايي باشد، آن را دارم. اگر جهان بيني و تفكر هم باشد، من، هم جوانانه مي بينم و هم جوانانه فكر مي كنم.
اما همين كه از خانه پا بيرون مي گذارم، مطمئن مي شوم كه اشتباه كرده ام! بين آن جواني كه من فكر مي كنم با اين جواني كه عمل مي شود، زمين تا آسمان فاصله است.
به كلاس كه مي روم دلم خوش است كه با دانشجويانم هم نسل ام و شايد هم سن وسال. فكر مي كنم ما چقدر به هم شبيه ايم. چشم هايمان مثل هم مي بيند و گوش هايمان مثل هم مي شنود و قلب هايمان مثل هم مي تپد.
آن وقت با قلبم كلمه درست مي كنم و با روحم جمله مي سازم و با عشقم سطرسطر و صفحه به صفحه پرواز مي كنم، و آن قدر روح و قلب و عشق مي بخشم كه نزديك است تمام شوم.
عرفان نظرآهاری
این متن در آخرین شماره هفته نامه همشهری جوان قبل از پایان سال 1383 منتشر شده است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------