مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

اوحدی
دیوان اشعار
رباعیات

رباعی شماره ۱
چون یاد کنم طبع طربناک ترا
و آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
خواهم که: گذر بر سر خاک تو کنم
در ساعت و بر سر کنم آن خاک ترا

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۲

گر آدمیی دور شو از دمدمها
ور گرگ نه‌ای مگر و گرد رمها
تا کی ز برای جستن آب رخی؟
از گردن خود فرو نه این مظلمها

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۳

هستیم به امید تو چون دوش امشب
برآمدنت بسته دل و هوش امشب
زان گونه که دوش در دلم بودی تو
یارب! که ببینمت در آغوش امشب

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۴

ای میل دل من به جهان سوی لبت
تنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
چون خال تو آخر دل ما چند خورد؟
خون دل خویشتن ز پهلوی لبت

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۵

شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت
بر آتش غم خنده‌زنان شاد بسوخت
من بندهٔ شمعم، که ز بهر دل خلق
ببرید ز شیرین و چو فرهاد بسوخت

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۶

گر راست روی محرم جان سازندت
ور کژ بروی ز دل بیندازندت
در حلقهٔ عاشقان چو ابریشم چنگ
تا راست نگردی تو بننوازندت

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۷

در کارگه غیب چو نقاش نخست
جویندهٔ نقش خویشتن را می‌جست
بر لوح وجود نقشها بست و در آن
چون روشن گشت نقش آن جزو بشست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۸

این فرع که دیدی همه از اصلی خاست
در ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
زان روی دو چشم داد و یک بینی حق
تا زان دو نظر کنی یکی بینی راست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۹

دلدار مرا در غم و اندوه بکاست
یک روز برم به مهر ننشست و نخاست
گفتنم: مگر این عیب ز دل سختی اوست؟
چون میبینم جمله ز بدبختی ماست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش

مهسا بیرالوند

مدیر تالار روانشناسی و انجمن ادبیات

رباعی شماره ۱۰

قدش به درخت سرو می‌ماند راست
زلفش به رسن، که پای بند دل ماست
دل میل گنه دارد از آن روز که دید
کو را رسن از زلف و درخت از بالاست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

همان دنیایی که به کنار هم بودنمان حسادت کرد

این دنیا با چشمان شورش