|
شبها که تنهاییم
با رعشه های روحمان ,تنها
در ضربه های نبض میجوشد
احساس هستی,هستی بیمار
در انتظار دره ها رازیست
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
از خاطرات چه شد که فراموش شد پیام......با درد و رنج و غصه هم آغوش شد پیام
مُرد آرزوی وصل تو ای یار در دلش......در ماتم امید سیه پوش شد پیام
چون شمع نیم سوخته در رهگذار باد......از خشمِ پُر خروش تو خاموش شد پیام
نی اهرمن به یاد وی و نه فرشته ای......از یاد روزگار فراموش شد پیام
بگشای لب، بگوی حدیثی ز شور عشق......سر تا به پا به گفته تو گوش شد پیام
|