bahareh

مدیر بازنشسته

گلوي بريده ي کبکي را گريستيم

و شاخه ي شکسته ي گلي را

نگاه خسته ي دلي را

گريستيم.



ماه

- از شرم -

مي گريخت

و خورشيد بر نمي آمد

سحرگاهان

که مرغان عاشق

آواز سرخ خود را سر دادند

و ما در ليوان هاي رنگين مان

گريستيم

گلوي بريده ي کبکي را.



بر انتهاي بال هاي تو

صبح مي نشست

و فردا با گلوي تو آواز داشت

هنگامي که در برابر بي شرمي

به خدا پيوستي

و ما اندوه گين

شاخه ي شکسته ي گلي را

گريستيم.



نگاه بال زنان ت

و رقص ساکت تو

بر انتهاي تيرک سرد

خاموشي دريا بود

که آواز موج ها را در دل داشت

و ما شرم گين و

بي حيا

نگاه خسته ي دلي را گريستيم.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

من اينجا، مي گويي، حس مي کنم خود نيستم، کسي ديگر در من است


با تو قدم مي زند، نگاه مي کند، کسي ديگر با تو همخوابه مي شود، کسي ديگر


خيال مي ورزد، پرنده، ماهي مي شود، کسي ديگر دلتنگ مي شود، من اينجا


نيستم، آنجايم، در همان خانه، خانه ي سياه.





من اما اينجايم، مي گويم، ما قدم مي زنيم در پارک، آسمان مثل هميشه است


مثل هميشه مردي ما را، سگ صدا مي زند، چوب پرت مي کند جلوي ما، زني


ما را کلاغ مي نامد، مثل هميشه بچه ها از ما مي هراسند، ما به خود مشکوکيم.





از پارک به دريا مي رسيم، زير آفتاب ساعت هفت تن را به آب مي زنيم.


در آب خيلي دلم مي خواهد آدم نباشيم، مي گويي، ماهي باشيم، دو ماهي سياه


قرمز فرقي نمي کند، کنار آن همه ماهي هاي ديگر، رها.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

كاش مي ديدم ، چيست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست !
آه ، وقتي كه تو ، لبخند نگاهت را
مي تاباني
بال مژگان بلندت را
مي خواباني
آه وقتي كه تو چشمانت ،
آن جام لبالب از جاندارو را
سوي اين تشنه ی جان سوخته ، مي گرداني
موج موسيقيِ عشق
از دلم مي گذرد
روح گلرنگ شراب
در تنم مي گردد
دست ويرانگر شوق
پرپرم مي كند ، اي غنچه ی رنگين ! پرپر !
من ، در آن لحظه ، كه چشم تو به من مي نگرد
برگ خشكيده ی ايمان را
در پنجه ی باد
رقص شيطاني خواهش را
در آتش سبز !
نور پنهاني بخشش را
در چشمه ی مهر
اهتزاز ابديت را مي بينم .
بيش از اين ، سوي نگاهت ، نتوانم نگريست
اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست
كاش مي گفتي چيست
آنچه از چشم تو ، تا عمق وجودم جاريست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

من نفسی بريده ام مرده به خاک کوی تو
مرغ بلا کشيده ام مانده به دام روی تو
من سخنی نگفته ام نامه نا نو شته ام
گهگهی ارفغان زنم هست به هاي وهوی تو
داغ دل خزان منم بي دل وبي نشان منم
صورت نيمه جان منم مست ز بوي موي تو
گيسوي پرزخم منم همدم رنج و غم منم
باده صبحدم منم در طلب سبوي تو
تيشه فرهاد منم ريشه بر باد منم
ناله و فرياد منم هر نفسي ز بوي تو
شمع منم اشکفشان غنچه منم جامه دران
هر طر في پايکشان چرخ زنم به سوي تو
غرق به خاک وخون منم پست منم زبون منم
آه ببين کنون منم مست ز گفتگوي تو
بي کس و بي يار منم زخمي و بيمار منم
زار و گرفتار منم زان رخ لاله روي تو
من همه آرزو شدم بحر شدم سبو شدم
بين که چه زيروروشدم دوش به روبروي تو
بيش چه گو يمت دگر اين همه شکوه و غزل
نمانده در دلم اثر جز همه آرزوي تو

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

بمیرید ، بمیرید ، درین عشق بمیرید ،
درین عشق چو مردید ، همه روح پذیرید
بمیرید ، بمیرید ، از این مرگ مترسید
کزین خاک بر آیید ، سماوات بگیرید
بمیرید ، بمیرید ، وزین نفس ببّرید
که این نفس چو بند است و شما همچو اسیرید
چو زندان بشکستید ، همه شاه و امیرید
بمیرید ، بمیرید ، به پیش شه زیبا
بر شاه چو مردید ، همه شاه شهیرید
بمیرید ، بمیرید ، وزین ابر بر آیید
چو زین ابر بر آیید ، همه بدر منیرید
خموشید ! خموشید ! خموشی دم مرگست
هم از زندگی است اینکه ز خاموش نفیرید

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

ممممممممممممممممررررررررر ررررررررررررررررررسسسسسسس سسسسسسسسییییییییییییییی

خیلی عالی بود من که خودم کلی حال کردم
علی جان از این به بعد من شعرای سکته ایمو میزارم اینجا تو ادامشو بگو بعد با هم تو یه کتاب چاپ می کنیم.
البته به اسم (تو که اینقدر مهربونی تو که اینقدر نازی) باشه؟[/QUOTE]
من همینجوری یه چیزی گفتم حالا .
اونم تو چند ثانیه و با حس نت نه شعر . :winksmiley02:
چشم هر چی شما بگید ولی به شرط اینکه نظر حقیقیتو بگی در مورد شعرا.
این یکی جدی خوب بود؟

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

نا گفته نمونه شروع شعرت خیلی عالی بود. حرف نداشت.
ببینم این چه اسمی بود؟ چرا این اسم اونوقت؟

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود

bahareh

مدیر بازنشسته

[
من همینجوری یه چیزی گفتم حالا .
اونم تو چند ثانیه و با حس نت نه شعر . :winksmiley02:
چشم هر چی شما بگید ولی به شرط اینکه نظر حقیقیتو بگی در مورد شعرا.
این یکی جدی خوب بود؟[/QUOTE]


ولی بدون شوخی و نسبت زمانی که داشتی و خلاصه خیلی شرایط دیگه
خیلی خوب بود من که خیلی خوشم اومد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

نه دیگه اونطوری در بارش نگو از ذوق می میرم.
شعرم اسم نداره.

یه مدت شعر زیاد میگفتم ولی بخاطر این سکته ها دیگه نمی گم.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

من با شروع شعرت خیلی حال کردم واسه همین....
شعرای سکته ایتو که مثل این کوتاهن من جسارت میکنم و دست میبرم توش. کجا میزنی اونارو واسم؟
:ohmy: نکنه این شعرایی که تو تاپیک من گذاشتی همه سکته زدن؟

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود