كمان

مدیر بازنشسته

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

flower4u

مدیر انجمن عشق و دلدادگی و همکار بخش گفتگوی آزاد

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

كمان

مدیر بازنشسته

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dead_Girl

عضو پيشكسوت

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mosafer

عضو پيشكسوت

شهري بود كه همه ي اهالي آن دزد بودند.


شب‌ها پس از صرف شام، هر كس دسته كليد بزرگ و فانوسش را برمی‌داشت و از خانه بيرون می‌زد؛ براي دستبرد به خانة يك همسايه. حوالي سحر با دست پر به خانه برمی‌گشت، به خانه خودش كه آن را هم دزد زده بود.


به‌این ترتيب، همه در كنار هم به خوبی‌و خوشي زندگي می‌كردند؛ چون هر كس از ديگري می‌دزديد و او هم متقابلاً از ديگري، تا آنجا كه آخرين نفر از اولي می‌دزديد. داد و ستدهاي تجاري و به طوركلي خريد و فروش هم در‌این شهر به همين منوال صورت می‌گرفت؛ هم از جانب خريدارها و هم از جانب فروشنده‌ها. دولت هم به سهم خود سعي می‌كرد حق و حساب بيشتري از اهالي بگيرد و آنها را تيغ بزند و اهالي هم به سهم خود نهايت سعي و كوشش خودشان را می‌كردند كه سر دولت را شيره بمالند و نم پس ندهند و چيزي از آن بالا بكشند؛ به‌این ترتيب در‌این شهر زندگي به آرامی‌سپري می‌شد. نه كسي خيلي ثروتمند بود و نه كسي خيلي فقير و درمانده.


روزي، چطورش را نمی‌دانيم؛ مرد درستكاري گذرش به‌این شهر افتاد و آنجا را براي اقامت انتخاب كرد. شب‌ها به جاي‌اینكه با دسته كليد و فانوس دور كوچه‌ها راه بيفتد براي دزدي، شامش را كه می‌خورد، سيگاري دود می‌كرد و شروع می‌كرد به خواندن رمان.


دزدها می‌آمدند؛ چراغ خانه را روشن می‌ديدند و راهشان را كج می‌كردند و می‌رفتند.


اواضاع از‌این قرار بود تا‌اینكه اهالي، احساس وظيفه كردند كه به‌این تازه وارد توضيح بدهند كه گر چه خودش اهل‌این كارها نيست، ولي حق ندارد مزاحم كار ديگران بشود. هر شب كه در خانه می‌ماند، معني اش‌این بود كه خانواده‌ای سر بی‌شام زمين می‌گذارد و روز بعد هم چيزي براي خوردن ندارد.


بدين ترتيب، مرد درستكار در برابر چنين استدلالي چه حرفي براي گفتن می‌توانست داشته باشد؟ بنابراين پس از غروب آفتاب، او هم از خانه بيرون می‌زد و همان طور كه از او خواسته بودند، حوالي صبح بر می‌گشت؛ ولي دست به دزدي نمی‌زد. آخر او فردي بود درستكار و اهل‌این كارها نبود. می‌رفت روي پل شهر می‌ايستاد و مدت‌ها به جريان آب رودخانه نگاه می‌كرد و بعد به خانه برمی‌گشت و می‌ديد كه خانه اش مورد دستبرد قرار گرفته است.


در كمتر از يك هفته، مرد درستكار دار و ندار خود را از دست داد؛ چيزي براي خوردن نداشت و خانه اش هم كه لخت شده بود. ولي مشكل‌این نبود، چرا كه‌این وضعيت البته تقصير خود او بود. نه! مشكل چيز ديگري بود. قضيه از‌این قرار بود كه‌این آدم با‌این رفتارش، حال همه را گرفته بود! او اجازه داده بود دار و ندارش را بدزدند بی‌آنكه خودش دست به مال كسي دراز كند. به‌این ترتيب، هر شب يك نفر بود كه پس از سرقت شبانه از خانة ديگري، وقتي صبح به خانة خودش وارد می‌شد، می‌ديد خانه و اموالش دست نخورده است؛ خانه‌ای كه مرد درستكار بايد به آن دستبرد می‌زد.


به هر حال بعد از مدتي به تدريج، آنهايي كه شب‌هاي بيشتري خانه شان را دزد نمی‌زد رفته رفته اوضاعشان از بقيه بهتر شد و مال و منالي به هم می‌زدند و برعكس، كساني كه دفعات بيشتري به خانة مرد درستكار (كه حالا ديگر البته از هر چيز به در نخوري خالي شده بود) دستبرد می‌زدند، دست خالي به خانه برمی‌گشتند و وضعشان روز به روز بدتر می‌شد و خود را فقيرتر می‌يافتند.


به‌این ترتيب، آن عده‌ای كه موقعيت مالي شان بهتر شده بود، مانند مرد درستكار،‌این عادت را پيشه كردند كه شب‌ها پس از صرف شام، بروند روي پل و جريان آب رودخانه را تماشا كنند.‌این ماجرا، وضعيت آشفته شهر را آشفته‌تر می‌كرد؛ چون معني اش‌این بود كه باز افراد بيشتري از اهالي ثروتمند‌تر و بقيه فقيرتر می‌شدند.


به تدريج، آنهايي كه وضعشان خوب شده بود و به گردش و تفريح روي پل روي آورده بودند، متوجه شدند كه اگر به‌این وضع ادامه بدهند، به زودي ثروتشان ته می‌كشد و به‌این فكر افتادند كه «چطور است به عده‌ای از‌این فقيرها پولي بدهيم كه شب‌ها به جاي ما هم بروند دزدي». قراردادها بسته شد، دستمزدها تعيين و پورسانت‌هاي هر طرف را هم مشخص كردند: آنها البته هنوز دزد بودند و در همين قرار و مدارها هم سعي می‌كردند سر هم كلاه بگذارند و هر كدام از طرفين به نحوي از ديگري چيزي بالا می‌كشيد و آن ديگري هم از... اما همان طور كه رسم‌این گونه قراردادهاست، آنها كه پولدارتر بودند و ثروتمندتر و تهيدست‌ها عموماً فقيرتر می‌شدند.


عده‌ای هم آنقدر ثروتمند شدند كه ديگر براي ثروتمند ماندن، نه نياز به دزدي مستقيم داشتند و نه‌اینكه كسي برايشان دزدي كند. ولي مشكل‌اینجا بود كه اگر دست از دزدي می‌كشيدند، فقير می‌شدند؛ چون فقيرها در هر حال از آنها می‌دزديدند. فكري به خاطرشان رسيد؛ آمدند و فقيرترين آدم‌ها را استخدام كردند تا اموالشان را در مقابل ديگر فقيرها حفاظت كنند، اداره پليش برپا شد و زندان‌ها ساخته شد.


به‌این ترتيب، چند سالي از آمدن مرد درستكار به شهر نگذشته بود، كه مردم ديگر از دزديدن و دزديده شدن حرفي به ميان نمی‌آورند. صحبت‌ها حالا ديگر فقط از دارا و ندار بود؛ اما در واقع هنوز همه دزد بودند.


تنها فرد درستكار، همان مرد اولي بود كه ما نفهميديم براي چه به آن شهر آمد و كمی‌بعد از گرسنگي مرد.


منبع:[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

برگرفته از كتاب شاه گوش می‌كند - انتشارات مرواريد چاپ اول 1382
ایتالو كالوينو
حروف‌چین: شهاب لنکرانی
برگردان: فرزاد همتي و محمد رضا فرزاد

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

كمان

مدیر بازنشسته

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ehsankia

عضو پیشکسوت

جوانی گمنام عاشق دختر پادشاهی شد. رنج این عشق او را بیچاره کرده بود و راهی برای رسیدن به معشوق نمی یافت. مردی زیرک از ندیمان پادشاه که دلباختگی او را دید و جوانی ساده و خوش قلبش یافت، به او گفت پادشاه ، اهل معرفت است، اگر احساس کند که تو بنده ای از بندگان خدا هستی ، خودش به سراغ تو خواهد.

جوان به امید رسیدن به معشوق ، گوشه گیری پیشه کرد و به عبادت و نیایش مشغول شد، به طوری که اندک اندک مجذوب پرستش گردید و آثار اخلاص در او تجلی یافت .

روزی گذر پادشاه بر مکان او افتاد ، احوال وی را جویا شد و دانست که جوان، بنده ای با اخلاص از بندگان خداست . در همان جا از وی خواست که به خواستگاری دخترش بیاید و او را خواستگاری کند . جوان فرصتی برای فکر کردن طلبید و پادشاه به او مهلت داد .

همین که پادشاه از آن مکان دور شد ، جوان وسایل خود را جمع کرد و به مکانی نا معلوم رفت . ندیم پادشاه از رفتار جوان تعجب کرد و به جست و جوی جوان پرداخت تا علت این تصمیم را بداند . بعد از مدتها جستجو او را یافت . گفت: (( تو در شوق رسیدن به دختر پادشاه آن گونه بی قرار بودی ، چرا وقتی پادشاه به سراغ تو آمد و ازدواج با دخترش را از تو خواست ، از آن فرار کردی؟ ))

جوان گفت: (( اگر آن بندگی دروغین که بخاطر رسیدن به معشوق بود ، پادشاهی را به در خانه ام آورد ، چرا قدم در بندگی راستین نگذارم تا پادشاه جهان را در خانهء خویش نبینم؟ ))

protester

کاربر سایت

آقا امید منم آرزو،در را باز کنید.سلام!چشمان آبی و موهای طلایی اش کافی بود که مانند احمق ها یک دل نه صد دل عاشقش بشی.لباس چسبان و دامن کوتاهش خوراک خوبی برای نگاههای هوس آلود بود.امرتون؟امکان داره یه آنتی ***** روی لپ تاپ من نصب کنید؟من تا 7 دقیقه ی دیگه مزاحم میشم.عصر جمعه بود و مجتمع مسکونی شقایق خالی از کلاغ های خبرچین و پیرزن های فضول. در را که باز کرد عطر شهوت انگیزی اتاق را پر کرده بود. لپ تاپ بر روی تخت خواب دو نفره قرار داشت.Desktop هم به عکس برهنه و بی ریای آرزو مزین شده بود.نه این فرق داره سریال نامبرش را باید از Keygen پیدا کنی.نصبش چند دقیقه بیشتر طول نمی کشه. حیف شد امکان نداره بیشتر در خدمتتون باشم؟ یه سری نرم افزار crack دار دارم که نمی دونم چه طوری باید نصب کنم.امید کاملا خود را به کوچه ی علی چپ زده بود.این یکی تازه 5 درصدش نصب شده احتمالا 25 دقیقه ای طول می کشه.چه خوب!قایم باشک حال میده. من قایم میشم شما من را بکنید پیدا.بهتر بود همان پیدا کنید خودمان را می گفتی نه این که مانند سفرای روس و انگلیسی قجر سخن بگی.جایزه ی برنده هم بوس کردن دیگری باشه.شرط داره.شرطش اینه که یکدیگر را از پشت پنجره بوسه زنیم.آخه شیشه گرد و خاک داره.اما نه به اندازه ی خرده شیشه ی شما!من فکر می کردم ایرانیا خیلی بی جنبه باشند.بی جنبشون کردند.منظورت بعد از 57 ،نه؟چه توفیری می کنه؟با گفتن هیچی به او نزدیک تر شد.گفت:این همه نزدیکی از برای نزدیکی؟گفت:مگه اشکالی داره.بهت نمیاد متشرع باشی.جواب داد:اگه ایران با کره جنوبی بازی داشته باشه تو باکره ای؟گفت: این همه در لفافه سخن گفتن برای چیست؟آره من دست نخورده ام.گفت:خود تو این همه صغری و کبری چیدی،نصب نرم افزار را بهونه کردی.حالا به من میگی در لفافه سخن میگم.با من بحث نکن.اصلا اون سه حرفی داری یا من سر کارم.اگه منظورت حیاست آره.این قدر برای من سیاوش بازی در نیار! تو خودت هم خورده شیشه داری. اگه نداشتی تو این زمان و مکان چه کار می کنی؟من اعتراض دارم،تو پیش خودت رضایت من را مفروض دانستی،فکر کردی چون خوشگلی،چون پولداری،چون جوونی من هم از خداخواسته به خواسته تو تن میدم.دیگر تنها حایل میان آن ها لباس های امید بود.که ناگهان امید گفت:مگه نگفتی قایم باشک بازی کنیم.تو چشم بذار من قایم میشم. فقط کافیست اجازه بدی من سک سک کنم.اون وقت می تونی منو بوس کنی.آرزو چشم گذاشت اما امید رفته بود. شاید هم از بین رفته بود.
قرنها گذشت و در تفسیر این داستان گفتند که آرزو همان خدا بوده و امید بنده ی ناشکر خدا.اما عده ای دیگر که خود را برای تفسیر داستان لایق تر می دونستند فرمودند که نه آقا!آرزو شیطان بوده است و امید جوان پاک دامن!
و هیچ کس نگفت که آیا خدا و شیطان ممکن است به جای یکدیگر اشتباه گرفته شوند؟

protester

کاربر سایت

زمان : 16 آذر 1386 مکان : خیابان آذر نصف جهان

بعد از ظهر یک جمعه ی پاییزی پیرمردی 23 ساله بدون عینک با عصای شکسته ی خود شروع به قدم زدن می کند. صدای خرد شدن برگ ها در زیر چکمه های آفتاب سوخته ی او بی شباهت به آه و ناله های دخترک معصومی نبود که در تنها خانه ی چراغ روشن، ساختمان ابتدای خیابان مورد تجاوز قرار می گرفت.جغد ها هجوم وحشتناکی به درختان لخت آورده بودند در حالی هنوز چند ساعتی تا غروب آفتاب فاصله داشتیم.تمامی مغازه ها تعطیل جز تابوت سازی که مشمول قانون ممنوعیت کشیدن سیگار در مکان های عمومی نمی شد و این روزها چند شیفته کار می کرد. غار غار کردن کلاغ ها در عین زجر آور بودن لذت بخش بود! از داخل امامزاده صدای پزشک جواب کرده هایی به گوش می رسید که آخرین شانس خود را امتحان می کردند؛ اما جلوی امامزاده جوانکی شاکی ایستاده بود که می خواست فریاد زند این ها همش دروغه! الکی اسم خودشو گذاشته امام زاده! حتی تا مرز انکار خدا هم پیش رفته بود اما مادر پیرش جلوی دهانش را گرفته بود تا مبادا عذاب نازل شود ! متولی امام زاده هم به تعطیلات آخر هفته رفته بود که اگر می بود کلی از معجزات امام زاده می گفت و این که حتما مصلحت نبوده که حاجت روا شی! سوسک بخت برگشته ای که شکمش هم برگشته بود ناگهان زیر پای نحیف پسر بچه ای سر به هوا برای همیشه از این دنیا راحت شد اما چند دقیقه بعد آه خاله سوسکه دامنش را گرفت و بادکنکش تر کید! آیفون یکی از مجتمع های مسکونی(!) چنان اسیر تار عنکبوت بود که به هر احمقی می فهماند چند سالی است هیچ بنی بشری پا به اون ساختمون نگذاشته. نیمه ی یکی از روزنامه های مرحوم دوم خردادی از زیر در ورودی پارکینگ عشوه گری می کرد : " خاتمی : من یک تدارکاتچی هستم! من قهرمان نیستم. بیچاره ملتی که محتاج قهرمان باشد. " خانم میانسالی از منزلش خارج شد. وای چه فیلم زنده ی صحنه داری! روبنده داشت اما قسمت تحتانی بدنش لخت مادر زاد! کمی جلوتر مردی معرکه ای به راه انداخته بود. ریش هایش را به حراج گذاشته بود و از محاسن محاسنش(!) می گفت که کجاها جاده صاف کنش بوده : گزینش دانشگاه،گزینش استخدام، گزینش ....! حال که ویزایش آماده بود او را نیازی به این سیم خاردارها نبود. در همین اثنا شیخی را دید که دستپاچه سی دی های مستهجن ( نه مبتذل) را در زیر عمامه اش مخفی می کرد.(این که او از کجا فهمید آنها مستهجن است بماند!)آن سوی خیابان پسری مشغول بستن بند های کفش دوست دخترش بود تا چه بسا خاک پای او سرمه ی چشمان کورش شود. اما این طرف خیابان روزگار تلافی می کرد : دختری تمام حقوق برج قبلیش را هزینه کرده بود تا در نظر پسرک برج نشین مقبول افتد اما صد افسوس که پسر او را تنها یک شب و آن هم از برای کار دگر می خواست! پیرمرد در افکار خود غرق شده بود که فریاد جوانی او را نجات داد،مدعی عملیات انتحاری بود اما بمب ساعتی او عددی منفی نشان می داد! چند لحظه بعد ملودی غم انگیزی موسیقی متن خرد شدن برگ های زرد و نارنجی شد و آن نفس های سنگین جوانمردی در کنار درب بسته ی سازمان بنیاد جانبازان بود! جلوتر یک تجمع قانونی شکل گرفته بود قرار بود جوانی 76 ساله اعدام شود اما در لحظه ی آخر خبر رسید اعدام به فردا موکول شده است و این سناریویی بود که به گفته ی ساکنان محله برای 1386 بار اجرا می شد و نامش را شکنجه ی سفید نهاده بودند! تجمع غیر قانونی هم داشتیم چند جوان مو سفید در کنار آتشی که از کتاب های توقیف شده ی خود بر افروخته بودند از گذشته ی خود احساس غرور می کردند! کمی جلوتر چند ستاره دار (درجه دار ) نیروی انتظامی که فرصت رسیدگی به تجمع قبلی را نداشتند مشغول سوار کردن یکی از دانشجویان ستاره دار به آمبولانس تیمارستان بودند مثل این که نظام بوروکراسی فرو پاشیده بود. ناگهان جوانی دیگری را دید که دندان عقل خود را از درختی پوسیده آویزان کرده بود تا بلکه از عذاب دندان درد نجات یابد. به زاینده رود نزدیک می شد و تا خیابان توحید تنها یک پل آذر فاصله بود . این همان چهار راهی بود که 7 تیر 1386 از 6 بامداد تا 1 بعد از ظهر جناب سروان خطاب می شد و حتی متلکی نصیبش شد که مگر کارت بسیج نداشتی! پیرمرد قول داده بود پیامک آذر خانم را روی پل آذر بخونه : " اگر توی این دنیا هیچ جایی برای آرامش وجود نداره، اگر تمام رویاهای ما از عشق، آزادی، عدالت یه خیال باطله خداوند می بایست جواب بده که چرا ما را آفریده!"می بایست جواب او را می داد اما نه تنها شارژ موبایلش تمام شده بود بلکه شارژ عمر آذر خانم هم به چنین سرنوشتی مبتلا شده بود. این آخرین پیامک او قبل از خودکشی بود. با وجود ترسی که از ارتفاع داشت تعادل خود را روی نرده های پل حفظ و شروع به کف زدن و تشویق خدا کرد! مردمی که فشار اقتصادی فرصت هر گونه تفکری را از آن ها گرفته بود بی تفاوت عبور می کردند! بدون کلاه احترام نظامی گذاشت تا نهایت بی ادبی خود را نشان داده باشد (در ارتش احترام بدون کلاه نوعی ناسزا محسوب می شود). آن سوی پل از اتفاق یه سرباز آفتاب سوخته که نه تنها از پادگان بلکه از تیمارستان نیز فرار کرده بود به خاطر ترسی که با دیدن احترام نظامی در او نهادینه شده بود پاسخ احترام یا همان بی ادبی او را داد! بیش از این نمی خواست معطل کند چون می ترسید دوباره شک کند. زمان ایستاده بود و با این وجود شروع به شمارش کرده بود،کامپیوترهای فرشتگان هم هنگ کرده بود تا گناه او ثبت نشود.9،10،....،4 ناگهان گریه ی یک دختر بچه همه چیز را خراب کرد. او مادر گم کرده ی خود را صدا می زد. خواست بی خیالش شود اما از آن جا که بشر شرقی کوچکترین پیشامد ساده را به علل ماواءالطبیعه ربط می دهد شک کرد که نکند این نشانه ای برای منصرف کردنم باشد اصلا نکند این روح آذر باشد! با خود گفت : خودکشی،شاید وقتی دیگر!

sorahi

کاربر سایت

شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی.

پسرک، در حالی‌که پاهای برهنه‌اش را روی برف جابه‌جا می‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف پیاده‌رو کم‌تر آزارش بدهد، صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد.

در نگاهش چیزی موج می‌زد، انگاری که با نگاهش ، نداشته‌هاش رو از خدا طلب می‌کرد، انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد.

خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه. چند دقیقه بعد، در حالی‌که یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد.
- آهای، آقا پسر!
پسرک برگشت و به سمت خانم رفت. چشمانش برق می‌زد وقتی آن خانم، کفش‌ها را به ‌او داد.پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید:
- شما خدا هستید؟
- نه پسرم، من تنها یکی از بندگان خدا هستم!
- آها، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------