bahareh

مدیر بازنشسته

قابلمش اینقدر بزرگه که با دیگ اشتباه می گیرنش.
البته برای شما کاسه و بشقاب و نلبکی هم اظافه میشه.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

دوست دارم اندازه همه قاشق چنگالای دنیا.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود

Shaqayeq

عضو پيشكسوت

اگه رفتم تو یادم کن
اگه مردم تو خاکم کن
اگه موندم تو این دنیا
تو با مهر خود شادم کن

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

اگه رفتم تو یادم کن
اگه مردم تو خاکم کن

چه کار سختی ازش میخوای. معلومه دوسش نداریا. :blush:

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود

Shaqayeq

عضو پيشكسوت

نه مگه میشه
ولی اگه اون هم به انذازه من عاشق باشه
براش سخت نیست

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

bahareh

مدیر بازنشسته

ای عزیز جان من!
من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم
یک بهانه پوچ عاشقانه می خواهم.
از غمی که می دانی با تو بودنم مرگ است و بی تو بودنم هرگز.
گر این باشد من بهانه می گیرم
عاشقانه می میرم.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

alireza63_t2t

مدير بازنشسته

.... ....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هیچ چیز تکرار نمی شود

bahareh

مدیر بازنشسته

یه کبوتر همیشه باید عشق پرواز داشته باشه و گرنه اسیر می شه...
یه قناری باید به خوش آوازیش ایمان داشته باشه و گرنه ساکت می شه...
یه لب همیشه باید توش خنده باشه و گرنه زود پیر می شه...
یه دفتر نقاشی باید خط خطی باشه و گرنه با کاغذ سفید فرقی نداره...
یه جاده باید انتها داشته باشه و گرنه مثل یه کلاف سر در گمه...
یه قلب پاک باید به یه نفر ایمان داشته باشه و گرنه فاسد می شه...
یه چشم اشک آلود..یه دل غم آلود...یه کبوتر عاشق...
یه قناری خوش آواز...یه لب خندون...یه جاده با انتها...
یه دفتر نقاشی...یه دیوار استوار...یه قلب پاک و...
اینا همه یه جایی معنی داره جاییکه:
چشمای اشک آلودت رو من پاک کنم... دل غم آلودت رو من شاد کنم...
شنونده ی آواز قشنگت من باشم... لبای کوچیکت و من خندون کنم...
نقاش دفتر خاطراتت من باشم... پاکی قلبت رو با عشقم معنی کنم..
از اینکه بهم تکیه میکنی احساس مسئولیتم بیشتر میشه...!!
چند وقته احساس می کنم بزرگ شدم...
چون یه حس درونی بهم میگه دیگه مال خودم نیستم...


البته شرمنده که 1500 تا جمله شد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

...... ....... ...... ...........................................

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

همیشه دوست داشتم بلبلی بودم و زیباترین ترانه ها را برایت می سرودم
یا اینکه نویسنده ای بودم و بهترین داستانها را برایت می نوشتم یا اینکه
پروانه ای بودم و گرد شمع وجودت می چر خیدم
ولی افسوس و صد افسوس
نه بلبلی هستم نه پروانه ای نه نویسنده ای بلکه تنها یک وجود ناتوان هستم

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.