|
خدایا ،شما چه بافر بزرگی دارید!
بدون شک داشتن یک بافر بزرگ برای دوربین، امتیاز مهمی محسوب میشود.
دوربینهای متداول امروزی میتوانند بین یک تا سه فریم در ثانیه برداشت کنند که حداکثر برای هر نه فریم، دوربین باید براي انتقال اطلاعات بافر به کارت حافظه متوقف شود.
دوربینهای حرفهای سطح بالای SLR امروزی بافر کافی برای نگهداری چهل تصویر JPEG با کیفیت بالا یا بیست تصویر RAW را پیش از نیاز به توقف برای انتقال آنها به کارت دارا هستند و از زمانی که دوربین شروع به ذخیرهسازی اطلاعات بافر در کارت حافظه میکند.
عکسبرداری با سرعتی بیش از میزانی که دوربین شما قادر به مدیریت آن است یک از دلايل اصلی خراب شدن کارت حافظه است.
سوال بعدی این است که اطلاعات چگونه در کارت سازماندهی میشود؟
همانند دیسک سخت کامپیوتر، کارت حافظه شما نیز یک جدول تخصیص فایل یا "FAT" دارد که لیستی از نشانگرهاست که به محل ذخیره اطلاعات معین اشاره میکنند.
این همانند جدولی از محتویات کارت شماست. اکثر کارتها دارای دو کپی از این "FAT" هستند، هر دوی این کپیها میتوانند توسط کامپیوتر شما مورد استفاده قرار گیرند، اینجا یک امای بزرگ وجود دارد، اکثر دوربینها تنها میتوانند از کپی اول استفاده کنند.
این بدان معناست که اگر کپی اول FAT خراب شود، دوربین شما قادر به یافتن اطلاعات روی کارت نخواهد بود.
علاوه بر FAT، یک رکورد راهانداز اصلی نیز وجود دارد که برای برپا کردن "هندسه" کارت حافظه استفاده میشود.
پس از رکورد راهانداز اصلی، پوشه ریشهای وجود دارد که قفسه قراردهی اطلاعات در کارت است. این بخش شامل زیر شاخههاییاست که اطلاعات در آنها ذخیره میشوند.
هر کدام از این نواحی دارای اشارهگرهایی هستند به مکانی که اطلاعات ذخیره شده است. برای مثال وقتی دوربین شما اطلاعات را در کارت ذخیره میکند نکتهای در FAT اضافه میشود که به دوربین یا کامپیوتر میگوید رکورد راهانداز اصلی برای یافتن اطلاعات کجا قرار دارد.
آنگاه رکورد راهانداز اصلی دوربین یا کامپیوتر را به یک زیرشاخه راهنمایی کرده و به محل اطلاعات اصلی اشاره میکند.
علت اینکه به تمامی این نکات اشاره کردیم این است که مشکلات اصلی که در کارتهای حافظه یافت میشوند ریشه در خرابی یک یا بیش از یکی از این نواحی در کارت دارند.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
|