Pasalari

مدیر بخش کامپیوتر و تکنولوژی

قالی بافی :

قالی ايران در گذر قرن ها نه تنها جلوه ای بزرگ از هنر و صنعت اين سرزمين بلکه جزئی از زندگی مردم نيز بوده است در نقش هايي که در مجموع از سنتی ريشه دار مايه می گيرد برخی نگاره ها در پيوند با فرهنگ کهنسال اين کشور نمادين است که بهره گيری آذينی از آن در طول قرن ها، آن را از رمز و رازش جدا کرده است ولی ريشه می نماياند که اين گونه نيست در اين سنت اشاره نگاره ها، همان اندازه ارزشمند است که هماهنگی آرام و دلنشين آنها با هم. چه به صورت به هم پيوسته و چه گسسته، چه در نقشی که دارد و چه در رنگی که به خود می گيرد. در پهنه قالی جای خالی و بی نقش نمی توان ديد و يا کمتر می توان ديد. هر جا نگاره ای است چه کوچک و چه بزرگ، جهانی گسترده برای آفرينش، و چرا خالی از آفريندگان که در پيوند با آنان چنين است دور نمای هر نقش پردازی سنتی ايران در نقش هايي که می آفريند و رنگ هايي که به چهره نقش ها می نهد. همه جا پيوند هستی و شور زيبايي آن، غم دور بودن از اين پيوستگی و شوق رسيدن به آن. برای همين است که آنچه که نقش می شود، گرچه در مجموعه به گونه ای، همان است که قرن ها پيش بوده است ولی بازهم در چشم خوش آميز است و در دل نشستنی, در بيرون نشانه ای از توانايي فراوان هنرمندان ايران, در نقش پردازی و در درون شوری که با زبان نگاره ها بيان می شود و اين قالی پر نقش و نگار ايران، همراه زندگی مردم اين آب و خاک، سرگذشتی دارد که همچنان که معمول زندگی است، در فراز و نشيب هايي بوده است و درخشش ها و خاموشی هايي داشته است.

مؤلف حدودالعالم در پيش از 1000 سال پيش می نويسد که در فارس، در زمان های گذشته قاليچه می بافته اند. اينک در منطقه فارس به ندرت قالی و بيشتر قاليچه می بافند در فارس چهار گونه قاليچه می توان تشخيص داد که عبارتند از: روستايي ( غير عشايری )، قاليچه خمسه، قاليچه قشقايي و قاليچه ممسنی.

قاليچه روستايي :

قاليچه ای که به وسيله روستاييان فارسی زبان منطقه فارس بافته می شود. تشخيص اين قاليچه از فرشينه های بافندگان عشاير البته آسان نيست بخشی ازقاليچه های روستايي را، قاليچه های معروف به شيرازی تشکيل می دهد.

طرح : نقش قاليچه های روستايي فارس گرچه شکسته است و دقيق است در متن قاليچه های روستايي فارسی به طور معمول يک يا دو سه ترنج درشت ديده می شود که نگاره های کوچکی نيز در هر سوی آن رديف شده است.

رنگ : قاليچه های روستايي فارس در مجموع تيره و در مايه های روستايي نزديک نصب ميزان فرشينه های فارس را تشکيل می دهند.

قشقايي نشين :

قشقايي يکی از دو ايل مهم فارس(ديگری خمسه) است که بهترين بافندگان فارس، بافندگان ايل قشقايي و دربين آنها بافندگان تيره کشکولی هستند که بر خلاف ايل خمسه، کمتر به تجارت قالی می پردازند.

طرح و رنگ : بافندگان قشقايي بيشتر شکسته است نگاره های آن يا شکل هاي هندسی است يا نقش های مانند لاک پشت و خرچنگ، يا دو سه ترنج مرکزی و يا درختانی که از گلدان ها سر به درآورده اند که درمجموع برديگر فرشينه های عشايری و روستايي ايران ترجيح دارند. رنگ قاليچه ها تيره نيست و بافندگان قشقايی در تهيه رنگ زرد طلايي, معروف هستند.

گبه شيری و ترک شيرازی. نقش شيراز از جمله طرح هايي است که در فرش های قشقايي بافته می شود. به اين گونه فرش ها گبه شيری می گويند. قشقايي ها همچنين، گونه ای قاليچه می بافند که به نام ترک شيراز، يا ترکی شيرازی معروف است که در بازار های خارجی به نام مکه شيراز ناميده می شود.

خمسه نشين :

خمسه يکی از دو ايل مهم فارس است کانون های بافندگی تيره های عرب خمسه از کانون های ديگر تيره های خمسه فعال تر است و ايل خمسه، بيشتر از قشقايي ها به تجارت قالی می پردازند.

رنگ : قاليچه های خمسه بر خلاف قاليچه های قشقايي تيره رنگ و بيشتر در مايه های آبی سير و متوسط و قرمز آجری است .

طرح : طرح بافندگان خمسه نيز مانند بافندگی قشقايي می باشد.

قالی بولوردی :

گونه ای قاليچه محصول دهکده بولوردی يا ابولوردی فارس محل سکونت گروهی از بولوردی های تيره ابولوردی اينالو از ايلات خمسه نقش اين قاليچه ها نگاره های هندسی است مانند برگ زرد يا چنار، ترنج و درخت معروف به بولوردی گل مرغی و غيره ....

نمونه هايي از قالی بولوردی به جا مانده است که کهن ترين آن مربوط به 120 سال پيش است اين قاليچه ها هم از پشم است .

قاليچه شيرازی :

بخشی از فرشينه های خمسه معروف به شيرازی است که از نظر جنس متوسط است و افزودن بر بافندگان خمسه، بافندگان روستاهای غير عشايری نيز آن را می بافند و به نام قاليچه شيرازی نيز به کشورهای ديگرصادر شده است. در بين 5 تيره ايل خمسه، تيره عرب 40 درصد قاليچه ها و سراندازهای فارس را می بافند.

Pasalari

مدیر بخش کامپیوتر و تکنولوژی

خاتم سازی :


يکی از هنرهای با ارزشی که در شرق وجود دارد خاتم سازی است. از گذشته خاتم سازی اطلاع زيادی در دست نيست، زيرا مواد اوليه خاتم اکثراً چسب و چوب است و اين دو ماده بر اثر مرور زمان از بين می روند. با اين همه در اماکنی که از نظر مردم جنبه تقدس داشته و در نتيجه از آنها به خوبی نگهداری شده است، به خاتم هايی بر می خورديم که قدمت دويست تا سيصد ساله دارند.

کهن ترين نمونه خاتم که در دست است متعلق به دوره صفويه است. اين اثرمربوط به بقعه شاه نعمت ا... ولی در ماهان کرمان است. خاتم سازی در شيراز از قدمت زيادی برخوردار است و تصور می رود هنر خاتم سازی برای اولين بار درشهر شيراز بوجود آمده باشد. شايد بهترين نمونه اين هنر در عصر حاضر، ميز خاتمی است که در نمايشگاه جهانی بروکسل(سال 1958) مدال طلا را نصيب خود کرد.

درخاتم های گرانقيمت قسمت های فلزی خاتم از طلا يا نقره تشکيل می شود وبه جای استخوان در ساخت آنها عاج به کار می رود و مرغوب ترين خاتم، نوعی است که پره وارو ناميده می شود و قسم ديگری که به سيم دار مشهور است.

مواد و مصالح خاتم سازی :

چوب، فلز، استخوان و رنگ سبز

وسايل و ابزار خاتم سازی :

رنده که پشت خاتم را بسيار ظريف می تراشد، تنگ های گوناگون نظير تنگ مثلث سابی، سيم سابی، پره ساب، گل ساب و توگلو ساب، اره، اره سرقطع کن که سر چوب ها يا گل خاتم را قطع می کند، سوهان، که انواع مختلف دارد و وسايل ديگر عبارتند از: پرگار، گونيا، چکش، گاز انبر، مغاز، پرس.

Pasalari

مدیر بخش کامپیوتر و تکنولوژی

معرق کاری :


معرق در اصل بر تکه های ريزی از کاشی اطلاق می شود که در کنار هم چيده می شوند و فرم های مختلفی را تشکيل می دهند. اين نوع کاشی برای تزيين داخل و خارج گنبدها و سردر مساجد به کار می رفته است. معرق کاری در قرن ششم هجری يعنی در دوره سلجوقيان به سمت کمال رفت و متداول شد. معرق روی چوب پديده ای تازه در ايران است و عمری پنجاه ساله دارد. در اين شيوه تازه که از منبت کاری جدا شده، طرح مورد نظر را روی چوب و به وسيله مغار خالی می کردند و به جای آن تکه هايي به همان اندازه از چوب های مختلف يا عاج، جاگذاری می نمودند. پس از به وجود آمدن اره مويي های بسيار باريک، معرق روی چوب وارد مرحله جديدی گشت و هنری با ظرافت و اعجاب آور گرديد. در اين مرحله با قرار دادن قطعات مختلف از قبيل صدف، عاج، استخوان، فلز و چوب های مختلف رنگی در کنار يکديگر، معرق ايجاد می شود.

ابزار کار معرق :

کمان اره، که اره مويي به آن بسته می شود، اره مويي چوب بر که تيغه ای برنده وبسيار ظريف است. اره مويي فلز بر، که دانه هايش به رديف در کنار هم قرار گرفته اند و برای بريدن صدف استفاده می شود، ميزکار و تخته کوچکی به نام پيشکار به ابعاد 10 در 15 سانتيمتر.

ميخ سايه، که يک نوع ميخ ظريف است و تيزک که نوکی تيز دارد و برای برداشتن قطعات قالب به کار می رود.

مواد و مصالح معرق :

تخته سه لايي به ضخامت 3 ميلی متر برای چسباندن طرح بر روی آن به وسيله چسب فوری، تخته سه لايي به ضخامت 18 ميلی متر که قطعات معرق شده روی آن قرار می گيرد. چسب فوری، چوب هايي به رنگ ها و جنس های مختلف ازقبيل، چوب گردوی تيره و فوفل که بيشتر برای زمينه به کار می روند و چوب شمشاد، نارنج، بقم، سنجد، اقاقيا، عناب، افرا، کی کم و گلابی ، همچنين از عاج، صدف، خاتم و شبه عاج که يک نوع فيبر مخصوص است نيز استفاده می شود. معرق از نظر زمينه به دو دسته تقسيم می شود. معرق زمينه رنگ و معرق زمينه چوب.

Pasalari

مدیر بخش کامپیوتر و تکنولوژی

منبت کاری :


واژه منبت به معنای کنده کاری روی چوب است که سابقه ای ديرينه دارد. شايد بتوان آغاز تاريخ منبت کاری را زمانی دانست که انسان نخستين بار با ابزاری برنده چوبی را تراشيده است. مهمترين ماده ای که روی آن منبت کاری می کنند چوب است. اين چوب بايد محکم و بدون گره باشد. برای اين منظور از چوب های آبنوس، فوفل، بقم، شمشاد، عناب و گردو استفاده می کنند. شناخت راه چوب يکی از مهمترين اصول کار است. ( راه چوب همان مسير رشد عمومی درخت است و به آن اصطلاحاً راه راست می گويند ) از ديگر مصالح منبت کاری می توان از عاج، صدف، استخوان نام برد.

وسايل و ابزار منبت کاری :

مغار وسيله ای است که برای تراشيدن چوب و اندازه ها بر اساس پهنای آن تعيين می شود. انواع مغار عبارتند از : مغارکبريتی، مغار تخت يا صدف، مغار نيم باز، مغار گيلويي، مغار شفره، مغار صاف کج، مغارنيم باز کج، مغار گيلو کج، مغار شفره کج.

از ديگر وسايل و ابزار منبت کاری می توان به انواع سوهان، چوب ساب، چکش يا تخماق، روغن دان، سنگ نفت، گيره اشاره کرد.

روش کار منبت کاری :

ايجاد فرم اوليه، طرح، نحوه منبت کاری

فرم اوليه که توسط نجار صورت می گيرد. طرح : ممکن است طرح در ذهن هنرمند منبت کار وجود داشته باشد.

انواع منبت ازنظر فرم ظاهری عبارتند از روليف نقش برجسته که از وسط زمينه کار بيرون نيامده است. باروليف : نقش برجسته ای که از سطح زمينه بالاتر کار بيرون نيامده است.

باروليف: نقش برجسته ای که از سطح زمينه کار بالاتر آمده باشد.

اوروليف: مرحله کامل تری از باروليف است .

Pasalari

مدیر بخش کامپیوتر و تکنولوژی

توضیح بیشتری درمورد صنایع دستی ( 2 )

هم اکنون تولید انواعی از صنایع دستی در مناطق عشایری و روستایی و نیز در شهرهای استان فارس رواج دارد.
بیشترین تعداد صنعتگران دستی در گروه بافته های داری – قالی, گلیم و گبه – قرار دارد.
پس از آن باید از خاتم – خاتم سازی و خاتم کاری – یاد کرد.
پس از آن معرق چوب, منبت کاری چوب, ریزه کاری, نقاشی روی چوب سفال و سرامیک سازی, کاشی معرق کاشی هفت رنگ و نقاشی روی سفال.
از رشته های رایج در استان فارس طراحی و نگارگری (نگارگری، گل و مرغ سازی، تذهیب و تشعیر) است.

رنگرزی گیاهی و استفاده از مواد ملونه طبیعی در رنگرزی خامه و ابریشم نیز کاری پررونق در استان فارس است.
در زمینه فلز کاری و هنرهای مرتبط با فلز نیز استان فارس از سابقه طولانی برخوردار و آثار نقره کاری و قلمزنی روی نقره آن شاخص است.
سایر رشته های صنایع دستی رایج در این استان عبارتند از:
دوخت لباسهای محلی عروسک سازی
در پیکر تراشی
نمدمالی، سراجی
رودوزی های سنتی
بافتنی ها
نقشه کشی فرش
گچ بری
سنگتراشی
ساخت گلهای مصنوعی
آینه کاری
چاقو سازی وساخت زیورآلات.

گلیم:

در استان فارس بخش عمده ای از تولید گلیم توسط زنان و دختران عشایر ساکن و کوچ رو قشقایی انجام می شود.
برای بافت گلیم معمولاً از نقشه استفاده نمی کنند.
نقشه ها ذهنی هستند و معمولاً از طرح هایی استفاده می شود که از نسل های گذشته به حال انتقال یافته و تغییرات جزیی در همان چهارچوب آداب و رسوم موجود در منطقه است.
البته در سالهای اخیر با راه یافتن گلیم بافی به مناطق شهری و روستایی استفاده از نقشه تا حدودی درگلیم بافی رایج شده است.

برای رنگرزی نخ های پشمی مورد مصرف در پود گلیم از رنگهای گیاهی یا رنگهای شیمیایی استفاده می شود.
مهمترین مراکز تولید گلیم در استان فارس منطقه فیروزآباد، ممسنی و داراب است.
گلیم های قشقایی نه تنها در ایران که در سطح جهان نیر به واسطه اصالت نقش ها و رنگ های زیبا و کیفیت ممتاز بافت مشهور و مورد تقاضا است.

قالی:

هنر و صنعت بافندگی فارس در وهله نخست, هنری عشایری و در وهله دوم هنری روستایی است که وابستگی به عشایر دارد.
عشایر فارس بویژه قشقائیها و ایل خمسه بیش از دیگر عشایر به این هنر اشتغال دارند و روستائیان که در مسیر این ایل ها زندگی می کنند نیز به کار تولید قالی و سایر دستبافت ها مبادرت می کنند.
فرش بافان این استان معمولاً دست بافت های خود را نه به عنوان یک کالای تجارتی بلکه برای خود تولید می کنند و چون دنباله رو نوسانات بازار فرش نیستند, طرح های آنها دارای رنگ آمیزی و طراوت خاصی است.
البته در سالهای اخیر بافندگان عشایری به بافتن فرش برای فروش و به سلیقه مصرف کنندگان روی آورده اند.
لیکن غالباً همان ذهنی بافی و رنگهای مرسوم پیشینیان خود را ادامه می دهند.

این «هنر- صنعت» به طور عمده به دست زنان انجام می شود.
به طور کلی تولید دستبافته ها از مرحله ابتدایی تا آخرین مرحله به دست زنان صورت می گیرد.
دار قالی ایل قشقایی مانند سایر عشایر افقی است و بافنده برای بافتن بر روی زمین می نشیند.
بیشتر دارهای روستایی نیز افقی و گاه عمودی است.
علت استفاده عشایر از دار افقی به این دلیل است که با زندگی کوچ نشینی آنها هماهنگی داشته و حمل آن بر پشت چارپایان به سهولت انجام می گیرد.

اکثر قالیچه های ایلات خمسه کار تیره عرب و باصری است.
قالیچه های این دو تیره دارای طرح های متنوع و فارسی باف است و سراسر از پشم تهیه می شود.
روستائیان فارس نیز هر سال تعداد زیادی قالیچه می بافند.
این روستائیان که پیشینه ایلی و چوپانی دارند همانند عشایر از دارهای افقی استفاده می کنند ولی قالیچه های آنها از نظر جنس, مرغوبیت قالیچه های ایلات را ندارد.

فرش های قشقایی معمولاً به طریق «ذهنی بافی» بافته می شود.
این نقشه های ذهنی نوعی بازآفرینی سنتی است که از نسل های پیشین به امروزیان رسیده است.
بافندگان ایلی همان نقوش را تکرار می کنند بدون آنکه از نقشه استفاده کنند.
از این رو معمولاً هیچ دو فرشی کاملاً و عیناً شبیه یکدیگر نیست.
بافندگان تازه کار از سرمشق هایی کمک می گیرند که «حور» نامیده می شود. بافندگان قشقایی این سرمشق ها را که یک یک نقشمایه ها و نگاره های اصلی بر آن بافته شده است.
«دستور» می گویند. رنگ قالی های قشقایی کاملاً به سلیقه و خواست بافنده ارتباط دارد.

قالی های فارس اکثراً نرم و تا اندازه ای ظریف و نازک هستند و وجه تمایز آنها با سایر فرش ها نیز همین صفات است.
گره در قالی های فارس هم به صورت متقارن (ترکی) و هم به صورت نامتقارن (فارسی) استفاده می شود.
بافت قالی در اکثر مناطق عشایری و روستایی استان فارس رواج دارد و افزون بر مناطقی که ایل قشقایی در آن اسکان دارند.
قالی بافی در دیگر شهرها و روستاهای استان منجمله در آباده و شیراز و فسا نیز مرسوم و متداول است.

گبه:

گبه نوعی قالی گره بافته است با پرزهایی بلند که حداقل یک سانتی متر و پودهای متعدد (بین 3 تا 8 پود در هر ردیف) و معمولاً درشت بافت است.
این بافته معمولاً در ایلات و عشایر جنبه خودمصرفی دارد.
در گبه های قشقایی برخلاف گبه های سایر نواحی ایران که خودرنگ است،بافنده از رنگ ها و نقش های متفاوتی استفاده می کند.
البته گبه هایی با نقش ساده با زمینه ای یکرنگ یا رنگهای محدود نیز بافته می شود.
از نقش های مورد علاقه لبه بافان ایل قشقایی نقش شیر است که علاوه بر اهمیت باستانی این نقش مظهر جوانمردی است و بی ارتباط با وجود شیر در منطقه کامفیروز و دشت ارژن فارس نیست.
نقش های لچک ترنج, ستاره, نقش خشتی, نقش حیوانات مختلف و ... نیز در گبه بافی کاربرد دارد.
گبه های قشقایی تمام پشم هستند و تار آنها نیز پشمی است.
اندازه گبه متفاوت است. معمولاً اندازه 100×200 یا 200×115 سانتی متر متداول تر است.

جاجیم:

از بافته های عشایر قشقایی جاجیم است که برای پوشاندن رختخواب و اثاثیه درون چادر استفاده می شود از این رو به آن «پوشن» نیز می گویند.
جاجیم های کوچک به عنوان روانداز نیز کاربرد دارد.
جاجیم به رنگهای مختلف بافته می شود و رنگ های روشن در بافت آن بیشتر به کارمی رود.
معمولاً تار و پود آن هم رنگ است.
نقوش جاجیم که برای تزیین آن به کار می رود عبارتند از:

نقش شطرنجی
نقش آینه کگل
نقش کنگره
نقش موازی
نقش حوض
نقش مدخل
نقش لوزی و... .

جاجیم گل برجسته(گلیم گل برجسته):

گلیم گل برجسته یا گلیم سوزنی از بافته های خاص منطقه فارس و ایل قشقایی بویژه طایفه کشکولی است.
این بافته شباهت به گلیم دارد با این تفاوت که قسمت هایی از آن به صورت پود پیچی بافته می شود و به شکل برجسته در روی کار نمایان است.

جاجیم های گل برجسته معمولاً زمینه ای روشن دارند و نقوش آنها دارای رنگهای متنوع و ترکیبی از نقوش گلیم و قالی است.
بافت آن از تار و پود پشمی یکرنگ است. ابعادش معمولاً همان ابعاد گلیم و ابزار کار و حتی نحوه چله کشی این بافته دقیقاً همانند گلیم است.

رنگرزی سنتی:

در شیراز و برخی دیگر از شهرهای استان فارس، کارگاههای متعدد رنگرزی با مواد ملونه طبیعی (گیاهی) وجود دارد که در این کارگاهها با بهره گیری از مواد رنگزایی همچون نیل، اسپرک، خوشک، روناس و ... و استفاده از دندانه هایی نظیر زاج سفید، زاج سیاه و زاج سبز، اقدام به رنگرزی خامه و ابریشم می کنند.

رنگهای طبیعی به واسطه دوام زیاد، متناسب بودن با مواد اولیه مورد استفاده در بافت زیراندازها و حالت زیبا، مخملی و دل نوازی که به بافته ها می بخشد درمقایسه با رنگهای شیمیایی (حتی رنگهای کاملاً ثابت شیمیایی) از رجحان و برتری برخوردار است.

رند:

رند, نوعی گلیم بسیار ریزبافت و ظریف منطقه فارس است که به آن سوزنی هم می گویند. این بافته فرش مانند از کارهای زیبای عشایر قشقایی است.
شیوه بافت آن مانند ورنی و شیرکی پیچ به طریق پودپیچی است.

این بافته که مانند سایر بافته های ایلی بر روی دار افقی بافته می شود جنبه خودمصرفی دارد و به علت وقت گیر بودن در مناطق قشلاقی ایل بافته می شود.
در این نوع بافته به علت پودپیچی به دور تارها و استفاده از پود نازک و قطع نکردن پودهای اضافی, بافته ای که به دست می آید یک رو بوده و درشت کارکه می توان پودهای اضافی را دید.
رنگ این نوع بافته معمولاً تیره و روشن و نقوش آن همان نقوشی است که در قالی و گلیم به کار می رود..

خوابگاه (مفرش):

عشایر قشقایی از مفرش برای جای دادن رختخواب و البسه استفاده می کنند.
این محصول به شکل مکعب مستطیل بوده و اندازه آن تقریباً 80×80×50 سانتیمتر است که به وسیله بندهای چرمی و قلاب های نر و ماده بسته می شود.
در دو طرف مفرش دو دستگیره چرمی دارد. مفرش از وسایل اصلی هر سیاه چادر و هر خانواده ایلی است.

تار مفرش از نخ و پود آن پشمی است و رنگ های به کار رفته در آن بیشتر قرمز, سرمه ای و آبی است.
نقش های مفرش محدود است و این به علت شیوه بافت آن است, در حقیقت رنگ به وجود آورنده نقش در مفرش است و نوع بافت در همه نقوش یکسان است.

خاتم سازی:

نام شیراز با خاتم توام بوده و نام خاتم, شیراز را به ذهن و خاطر می آورد.
چرا که از دوره صفویه به این سو, شهر شیراز به عنوان خواستگاه هنر خاتم سازی, مهمترین مرکز خاتم سازی ایران بوده و هست و شاخص ترین خاتم سازان شیرازی چون صنیع خاتم, گلریز خاتمی, حکیم الهی و ... همواره سهم شایسته ای هم در تولید و عرضه آثار ممتاز خاتم و هم در تربیت نیروی انسانی و خاتم سازان جدید داشته اند.
خاتم شیراز به واسطه کیفیت مناسب و طرحهای اصیل و مواد اولیه مرغوب, از جایگاه مناسبی در خاتم سازی ایران برخوردار است.

منبت کاری:

در استان فارس و بویژه در شهر آباده, منبت کاری شهرتی دیرینه دارد و در این شهر زیباترین آثار منبت چوب به صورت جعبه ها, صفحات شطرنج, مبلمان, میز و ... عرضه می شود.
ضمن آنکه منبت کاری در شهر شیراز هم از رونق خوبی برخوردار است.

ساخت و قلمزنی نقره:

شهر شیراز به واسطه آثار تهیه شده از نقره و نیز قلمزنی های شاخص انجام شده بر روی نقره که با طرح های زیبایی از تخت جمشید مشخص می شود و به صورت گیره های استکان و لیوان, سینی و ظروف دیگر عرضه شده است.
از قدیم الایام دارای شهرت و اعتبار بوده است و در حال حاضر این «هنر- صنعت» اگر چه همچون گذشته های نه چندان دور رونق ندارد اما همچنان به حیات خود ادامه می دهد و آثار تولیدی از کیفیت مطلوبی برخوردار است.

سایر صنایع دستی:

در استان فارس:
گیوه بافی و گیوه دوزی
نمدمالی و کلاه مالی
رودوزی های سنتی
سفال و سرامیک و کاشی و برخی دیگر از انوع صنایع دستی همچون:
آئینه کاری
گل سازی
ساخت زیورآلات و ... نیز مرسوم و متداول است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------