bahareh

مدیر بازنشسته

چشمان سیاه تو فریب ات می دهند ای جوینده ی بی گناه!
تو مرا هیچ گاه در ظلمات پیرامون من باز نتوانی یافت:
چرا که در نگاه تو آتش اشتیاقی نیست.
مرا روشن تر می خواهی
از اشتیاق به من در برابر من پر شعله تر بسوز
ورنه مرا در این ظلمات باز نتوانی یافت
ورنه هزاران چشم تو را فریب ات خواهد داد
ای جوینده ی بی گناه!
بایست و چراغ اشتیاق ات را شعله ور تر کن.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

هرگز چشمی آرزومند به سر گشته گی تان نخواهد گریست
در این آسمان محصور ستاره ئی جلوه نخواهد کرد و خدایان بیگانه
شما را هرگز به پناه خود پذیره نخواهند آمد.
چرا که قلب ها دیگر جز فریبی آشکاره نیست.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

و ستاره ی پر شتاب
در
گذر گاهی مایوس
بر
مداری جاودانه می گردد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

من و تو یکی دهان ایم
که با همه آوازش
به زیباتر سرودی خواناست.

من و تو یکی دیدگان ایم
که دنیا را هر دم
در منظر خویش
تازه تر می سازد.

من و تو یکی شوریم
از هر شعله ئی برتر
که هیچ گاه شکست را بر ما چیره گی نیست
چرا که از عشق
روئینه تن ایم.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

تو باعث شده ای که آدمی از آدمی بهراسد.
تراشنده ی آن گنده بتی تو
که مرا به وهن در برابرش به زانو می افکنند.

تو جان مرا از تلخی و درد آکنده ای
و من تو را دوست داشته ام
با بازوهایم و در سروده هایم.

تو مهیب ترین دشمنی مرا
وتو را من ستوده ام:
رنج برده ام ای دریغ
و تو را
ستوده ام.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

آن گاه که شماطه ی مقدر به صدا در آید
شیون مکن
سوگندت می دهم
شیون مکن
که شیونت به تردیدم می افکند.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

چه لازم است بگویم
که چه مایه می خواهمت؟
چشمانت ستاره است و
دلت شک.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

تو می باید به کلبه ی چوبین ساحلی باز گردی و تا روزی که آفتاب مرا
و تو را بی ثمر نکرده است:کنار دریا از عشق من
تنها از عشق من روزی بگیر...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

شاید بتوانی تا روزی که هنوز آخرین نشانه های زنده گی را از تو باز
نستانده اند چونان قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب پایه ی ساحل بگسلد بر دریای دل من عشق من زنده گی من بی وقفه گردی کنی..
با آرامش من آرامش یابی در طوفان من بغریوی که به دریا می گراید شوراب اشک را از چهره ات بشوید.

تا اگر روزی
آفتابی که باید بر چمن ها و جنگل ها بتابد آب این دریا را فرو خشکاند و مرا گودالی بی آب و بی ثمر کرد تو نیز بسان قایقی بر خاک افتاده بی ثمر گردی
و بدین گونه میان تو ومن آشنائی ی نزدیک تری پدید آید.

اما اگر
اندیشه کنی کنی که هم اکنون می توانی به من که روح دریا روح عشق
و روح زنده گی هستم بازرسی:
نمی توانی نمی توانی!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.

bahareh

مدیر بازنشسته

اما نیمه شبی من خواهم رفت:از دنیائی که مال من نیست:از زمینی که به بیهوده مرا بدان بسته اند.
و تو آنگاه خواهی دانست:خون سبز من!
خواهی دانست که جای چیزی در وجود تو خالیست.
وتو آنگاه خواهی دانست:پرنده کوچک قفس خالی و منتظر من!
خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت
و بی کسی ی خودت را دردناک تر خواهی چشید زیر دندان غم ات:
غمی که من میبرم
غمی که من می کشم...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تو نیستی که ببینی، چگونه ، دور از تو

به روی هر چه درین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی، دل رمیده ی من

به جزء تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.