khazan

عضو پيشكسوت

چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجيب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
كاكش مي ديدم
من به خود مي گويم:
" چه كسي باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ "

khazan

عضو پيشكسوت

سفر

رفتن و رفتن و رفتن
دل به تنهايي سپردن
رفتن اما
نرسيدن
لب دريا
تشنه مردن
رفتن و رفتن و رفتن
حرفيه كه ناتمومه
بغض يك
گريه ي تلخه
كه يه عمره
تو گلومه
واسه من سفر هميشه
يه كبوتر سفيده
كه روي سينه ي سفيدش
قطره قطره خون چكيده
گفتني ها رو بايد گفت
مي گم اين حرفو با فرياد
مث ابراي مهاجر
نمي شم همسفر باد
به سفر من ديگه تن در نميدم
گريه از درد سفر سر نمي دم
به سفر من ديگه تن در نميدم
گريه از درد سفر سر نمي دم
گم شدن
مثل يه سايه
ميون غبار كينه
لب بسته
پاي خسته
قصه ي سفر
همينه

khazan

عضو پيشكسوت

خواهش مي كنم!

آنقدر بي خيال از بازنگشتنت گفتي،
كه گمان كردم سر به سر ِ اين دل ِ‌ساده مي گذاري!
به خودم گفتم
اين هم يكي از شوخي هاي شاد كننده ي توست!
ولي آغاز ِ آواز ِ بغض ِ گرفته ي من،
در كوچه هاي بي دارو درخت ِ خاطره بود!
هاشور ِ اشك بر نقاشي ِ چهره ام
و عذاب ِ شاعر شدن در آوار هر چه واژه ي بي چراغ!
ديروز از پي ِ گناهي سنگين، گذشته را مرور كردم!
از پي ِ تقلبي بزرگ، دفاترِ دبستان را ورق زدم!
بايد مي فهميدم چرا مجازاتم كرده اي!
شايد قتل ِ مورچه هايي كه در خيابان
به كف ِ كفش ِ من مي چسبيدند،
اين تبعيد ناتمام را معنا كند!
ا شيشه اي كه با توپ ِ سه رنگ ِ من،
در بعدازظهر تابستان ِ هشت سالگي شكست!
يا سنگي كه با دست ِ من
كلاغ ِ حياط ِ خانه ي مادربزرگ را فراري داد!
يا نفري ِ ناگفته ي گدايي، كه من
با سكه ي نصيب نشده ي او براي خودم بستني خريم!
وگرنه من كه به هلال ابروي تو،
در بالاي آن چشمهاي جادويي جسارتي نكرده ام!
امروز هم به جاي خونبهاي آن مورچه ها،
ده حبه قند در مسير ِ مورچه هاي حياطمان گذاشتم!
براي آن پنجره ي قديمي شيشه ي رنگي خريدم!
يك سير پنير به كلاغ خانه ي مادربزرگ
و يك اسكناس ِ سبز به گداي در به در ِ خيابان دادم!
پس تو را به جان ِ جريمه ي اين همه ترانه،
ديگر نگو بر نمي گردي!●

khazan

عضو پيشكسوت

در خزان عمرم اي عشقه تازه
نغمهات به گوشم نواي سازه
با نگاه اول بر جان نشستي
كاش دله بيچاره ام اين بار نبازه
زير آوار زمانه خسته بودم
دل به هر چه پيش آيد بسته بودم
نور اميدم شدي بر جان دميدي
به چه خوب آخر به فريادم رسيدي
شبهاي تنهايي به اميدت سحر شد
شب و روز و بهاروپاييزم هدر شد
حالا كه يافتم تورا بايد بداني
تا هستي و هستم كناره من بماني
اي نياز با تو بودن خواهش من
اي دليل بودن و آرامش من
اي تو پرواز من و انديشه هايم
بي تو بودن مايه فرسايشه من
جانمي ايمانمي من را تو در من آفريدي
زودتر مي آمدي حالا چرا از ره رسيدي
شعله شو آتش بشو يكسر بسوزان خاطراتم
هم نفس بر من برقص افتاده اي در زير پاتم

khazan

عضو پيشكسوت

بخون، بخون ترانه خون
ترانه رو ترانه كن
صدا رو سفرة غزل
دلا رو دلبرانه كن

قلب تو بي پرنده نيس
حرف تو بي طعم عسل
سكوتو صبح خنده كن
صدا رو سفرة غزل

بخون بخون ترانه خون
دلا رو همترانه كن
روزا رو آفتابي ترين
شبا رو شاعرانه كن

با تو براي هر نفس
ميشه غزل غزل نوشت
تلخي چشيد و با تو از
مزمزة عسل نوشت

از تو به آينه ميشه رفت
با تو به قصه ميشه موند
ميشه همآواز تو از
ترانه شد ،ترانه خوند

با تو هميشه وقتِ دل
وقت نفس كشيدنه
وقت ستاره، وقتِ گل
وقت ترانه چيدنه

وقتشه با تو وقتشه
شعله شدن ،به شب زدن
بسه گلايه،بسه غم
بسه سكوتو لب زدن

بخون، بخون ترانه خون
دلا رو همترانه كن
روزا رو آفتابي ترين
شبا رو شاعرانه كن

khazan

عضو پيشكسوت

حدس مي زنم شبي مرا جواب ميكني





و قصر كوچك دل مرا خراب ميكني





سر قرار عاشقي هميشه دير كرده اي





ولي براي رفتنت عجب شتاب ميكني





من از كنار پنجره تو را نگاه ميكنم





و تو به نامديگري مرا خطاب مي كني





چه ساده در ازاي يك نگاه پاك و ماندني





هزار مرتبه مرا ز خجلت آب ميكني





به خاطر تو من هميشه با همه غريبه ام





تو كمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني





و كاش گفته بودي از همان نگاه اولت





كه بعد من دوباره دوست انتخاب مي كني

khazan

عضو پيشكسوت

اگه تو رو دوست دارم خيلي زياد منو ببخش
اگه تويي اون که فقط دلم مي خواد منو ببخش

اگه دلم تنگ مي شه خيلي برات منو ببخش
اگه نگام گم مي شه تو شهر چشات منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره هارو ميشمارم
اگه همش پيش همه بهت مي گم دوست دارم
منو ببخش اگه بهت خيلي ميگم دوست دارم
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل مي چينم
منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب ميبينم
منو ببخش اگه تو رو مي سپارمت دست خدا
اگه پيش غريبه ها به جاي تو ميگم شما
منو ببخش اگه باسه چشماي تو خيلي کمم
تو يه فرشته يي و من خيلي باشم يه آدمم
منو ببخش اگه برات ميميرم و زنده ميشم
اگه با ديونگيام پيش تو شرمنده ميشم
منو ببخش من نمي خوام تو رو به ماه نشون بدم
نشوني تو نه به شب و نه دست آسمون بدم

منو ببخش اگه فقط مي خوام بشي مال خودم
ببخش اگه کمم ولي زيادي عاشقت شدم

khazan

عضو پيشكسوت

حقيقت تلخ است اما نه به تلخي تنهايي

تنهايي سخت است اما نه به سختي جدايي

مي خواستم اسمتو روي سينه ام خال کوبي کنم

اما ترسيدم که صداي قلبم تو رو اذيت کنه...

khazan

عضو پيشكسوت

اي کاش زندگي زيبا بود
عشق فقط يک رويا بود
اي کاش دل زندان عشق نبود
غم و رنج عشق،آه و افسوس نبود
اي کاش قلب جايگاه محبت نبود
چشم جايگاه اشک نبود
اشک وعدگاه آرامش نبود
اي کاش چهرهها خندان نبودند
يا اگر بودند به ظاهر خندان نبودند
اي کاش غم و اندوه آتش جانسوز شمع جان نبود
افسوس پروانه ديوانوار قلب نبود
عشق وعدگاه مرگ جانسوز دل نبود
اي کاش اشک نبود و
تن با آتش اين مردم بي وفا مي سوخت
اي کاش انسان بي رحم نبود
دل اينقدر سنگ نبود
اي کاش دل بازيچه دست اين و آن نبود
صورت سيلي خور زيبائي چهره تو نبود
اي کاش اين قلب بيمار رخ تو نبود
اين دستها محتاج لطافت تو نبود
اي کاش اين چشمهاي گريان
محتاج آن شانه هاي گرمت نبود
اي کاش اين قلب و دل گرفتار تو نبود
اين دل شکسته محتاج مرحم عشق تو نبود
اي کاش اين سينه داغدار محبت تو نبود
اين چشمها درگير موهاي زيباي تو نبود
اي کاش اين دل نگران حال تو نبود
اين نيازمن محتاج تو نبود
اي کاش بجاي خاطرات تو
چشم تو عشق تو در کنارم بود
اي کاش اين دل بي چاره گرفتار محبت تو نبود
اي کاش چشمانت اينگونه زيبا نبود
اگرهم بود عاشق فريب نبود

khazan

عضو پيشكسوت

کودکيهايم اتاقي ساده بود
قصه اي ٬ دور اجاقي ساده بود
شب که مي شد نقشها جان مي گرفت
روي سقف ما که طاقي ساده بود
مي شدم پروانه ٬ خوابم مي پريد
خوابهايم اتفاقي ساده بود
زندگي دستي پر از پوچي نبود
بازي ما جفت و طاقي ساده بود
قهر ميکردم به شوق آشتي
عشقهايم اشتياقي ساده بود
ساده بودن عادتي مشکل نبود
سختي نان بود و باقي ساده بود