meli

کاربر سايت

زیباترین جملات و جالب ترین مطالبی رو که در هر کتابی می خوانید اینجا بنویسید!

(اسم کتاب و نویسنده هم فراموش نشه)

نیما مقصودی

کاربر فعال قسمت موسیقی

در لحظه خوش باش

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

مدیر بخش موسیقی

نیما مقصودی

کاربر فعال قسمت موسیقی

سلام
قدر زندگی رو بدونید.
قدر با هم بودن رو بدونید.
این روز ها دیگه بر نمیگرده.زمان قابل برگشت نیست.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

مدیر بخش موسیقی

khazan

عضو پيشكسوت

انسان می تواند

بی آنکه انسان بزرگی باشد

انسانی آزاده باشد.

اما هیچ انسانی نمی تواند ,

بی آنکه آزاد باشد ,

انسان بزرگی باشد.

۱۶ مه ۱۱۹۳ (خلیل جبران)

khazan

عضو پيشكسوت

در هر سنگي انساني

به خواب رفته است

در هر انساني آوازي...



ماه سنگي٬ بر ايوان

غبار مي افشاند



اسب سنگ و سوار سنگ و شتاب سنگ

پرنده سنگ و درخت سنگ و آب سنگ



وردي بخوان

آبي بپاش

سنگ ها را

بيدار کن...

(عمران صالحي ۷۱.۱۰.۳۰)

khazan

عضو پيشكسوت

ايستاده در باد

شاخه ي لاغر بيدي کوتاه

بر سر مزرعه افتاده بلند

سايه اش سرد و سياه





نه نگاهش را چشم

نه کلاهش را پشم

سايه ي امن کلاهش اما

لانه ي پير کلاغي ست که با قال و مقال

قار و قار از ته دل مي خواند:



ــ آنکه مي تر سد

مي تر ساند!



(قيصر امين پور. اسفند ۷۵)

khazan

عضو پيشكسوت

چقدر یک قبر برای گنجاندن این همه خوبی , کوچک و تنگ است...

(بر گرفته از جمله ی کریستین بوبن)

khazan

عضو پيشكسوت

گاهی ,

تنها بیدار باید بود.

تنها ,

باید بود.

گاهی که قلب پراونه ,

بر برگهای سوزنی کاج ,

آرام می نشیند ,

آرام باید بود.

گاهی که رودی از گل می بینی جاری است

و ناگهان کسی فریاد می زند:

((این رود نیست))

خاموش باید بود.

گاهی که پیرمردی سیاه مست

زان سوی پل خراب بدین سو می آید

و آئینه اش را ,

از جیب جلیقه اش در می آورد

پرتاب می کند در رود ,

در پشت کاج پنهان باید شد.

آرام باید بود.

خاموش باید بود.

گاهی تنها بیدار باید بود.

گاهی

تنها

باید

بود

(ضیا موحد)

khazan

عضو پيشكسوت

در پس حرفهای من و سکوت تو نقشی از بی خبری نهفته است...

khazan

عضو پيشكسوت

گفتم: بهار
خنده زد و گفت:
اي دريغ ,
ديگر بهار رفته نمي آيد.


گفتم : پرنده ؟
گفت: اينجا پرنده نيست ,
اينجا گلي كه باز كند لب به خنده نيست .


گفتم :درون چشم تو ديگر ..؟
گفت: ديگر نشان ز باده مستي دهنده نيست ,
اينجا به جز سكوت , سكوتي گزنده نيست.

(حمید مصدق)