|
چرا در فضایی زندگی میکنیم که هر چیزی را از ماهیت و موضوعیت اصلی و واقعی خودش خارج کرده است؟
چطور شوخیهای ساده با چیزهای ساده در چنین حال و هوایی تا این حد پرمناقشه و پیچیده و پر از سوتفاهم و اتهام جلوه میکند؟
شوخی و هجوی که هر روز و هر شب در صدها کانال و رسانه دیگر در سراسر دنیا درباره مهمترین موضوعها و چهرههای جهانی یا سوپراستارها و هنرمندان بزرگ بینالمللی انجام میشود، اینجا بهسرعت برق و باد به توهین و تهمت یا تبانی و دهها اتهام دیگر منتسب میشود؟
ظرفیت شوخی در نهاد ما تا کجاست و اصول طنز و هجو را چقدر میشناسیم و چقدر میخواهیم؟
اگر طنز و هجو و هزل برای تمسخر دیگران یا تخریب مخالفان عقیده ما استفاده شود مجاز میشود و وقتی در خانه خودمان آمد، توهین و توطئه است؟
فقط جمله های بالا که از خود متن کپی کردمو یه بار دیگه بخونین و یکم فکر کنین...این مقاله حرفیو زد که
خیلی وقته من دارم میزنم!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nobody knows me, I'm cold
Walk down this road all alone
It's no one's fault but my own
It's the path I've chosen to go
Frozen as snow
I show no emotion whatsoever so
Don't ask me why I have no love for these
motherfcking hoes
|