خاطرات تنبيه بدني در مدرسه

makan89 · 14th January 2011

خاطرات يک دبير رياضي از فلک کردن
من دبیر بازنشسته’ دولتم. تو سی سال تدریسم شاید هزار تا شاگرد فلک کردم. ولی نه من لذت بردم نه اونا. من چون تنبیه میکردم محکم میزدم,اونا هم التماس میکردن که یواش تر بزنم. اصلا هم لذتی در کار نبود. معلم بودم و اخلاقا در برابر تربیت بچه ها مسئول.
من معمولا به خاطر نمره کسی رو نمیزدم,بجز وقتایی که کسی زیر 10 میگرفت. چون به نظر من کسی که تا حد دبیرستان رسیده باشه کودن نیست و اگه نمره’ زیر 10 بیاره حتما تنبلی کرده. به شاگردامم تذکر داده بودم نمره’ زیر 10جریمه ش فلکه. به ازای هر یه نمره 3ضربه میخوره کف پاش. یه بار از کلاس دومی ها امتحان گرفته بودم. چهار نفر نمره’ زیر 15 گرفته بودن که بهشون جریمه دادم. ولی یکی از پسرا نمره اش شده بود-7- وطبق مقررات باید فلکش میکردم. من آدم جدی ای بودم(وهستم)و همه میدونستن که از اشتباه کسی آسون نمیگذرم. بنابراین با جدیت به اون پسر که اسمش محمد بود گفتم کفش و جورابتو درآر بیا بیرون. پابرهنه اومد پای تابلو. همه از ترس لال شده بودن. فلک رو از گوشه’ کلاس آوردم گفتم بخواب. خوابید و من هم پاهاشو گذاشتم توی فلک. دوتا از بچه ها رو هم صدا کردم که سر فلکو گرفتن و شروع به چرخوندن چوب فلک کردن. با پیچوندن چوب,طناب دور پای محمد سفت شدوپاهاشم اومد بالاتر و کاملا در اختیار من قرار گرفت. از کشوی میزم کمربند چرمی ضخیمی رو که مخصوص تنبیه بود آوردم بیرون و دور دستم پیچیدم و اومدم بالاسرش و گفتم:نمره’ 7 چند تا شلاق داره؟یه کم فکر کرد و گفت39تا,گفتم 39تا که نمیشه,40تا میزنم کف پات که باید هر ضربه رو بشمری وگرنه حساب نمیکنم. طوری وایسادم که بتونم محکمتر بزنم و بعد دستمو بردم بالا و زدم کف پاش. صدای برخورد کمربند به کف پای محمد تو کلاس پیچید:تاااااااااااااااااا� �اااااااااپ.
محمد داد زد:آآآآآآآآآآیییییییییییی� �ییییییییییی,یک. . آقا غلط کردیم,تکرار نمیشه.
دادزدم ساکت و دومین شلاق رو محکمتر زدم کف پاش.
. . . آآآآآآآخ. . 2. . آآآآه. . 3. . 4. . و من همینطور بی وقفه به کف پای محمد شلاق میزدم. پاهاش قرمز قرمز شده بود و رد ضربات کمربند کاملا رو پاهاش موند. گاهی یه پاشو میبرد پشت اون یکی پاش,گاهی انگشتاشو جمع میکرد,گاهی هم تکون مختصری به پاش میداد ولی فایده نداشت,چون هر دو پاش در دسترس من بود و من محکم میزدم کف پاش تا ادب بشه. من میزدم و محمد آخ و اوخ میکرد و میشمرد. انقدر به کف پاش شلاق زدم تا 40تا ضربه تموم شد. باور نمیکنید پاهاش چه ورمی کرده بود. در حالیکه به کف پاش اشاره میکردم رو به کلاس گفتم این عاقبت تنبلیه.
پاشو باز کردم و با بد بختی رفت نشست.
یه روز کلی تمرین داده بودم واسه روز جمعهء بچه ها. خیلی زیاد بود ولی خب لازم بود. روز شنبه وقتی اومدم سرکلاس اول درس دادم. درس که تموم شد به بچه ها گفتم تکلیف روز پنجشنبه تونو ببینم. بچه ها هم دفترای ریلضی شونو گذاشتن روی میز و منم مشغول دیدن تکالیف شدم. بعضیها غلط داشتن،بعضیها هم اشکال داشتن و. . . من به تمام سوالات شون جواب میدادم. تا اینکه رسیدم سر میز یکی از بچه ها. دفتر شو که نگاه کردم کفرم بالا اومد. هیچی ننوشته بود. پرسیدم چرا تمریناتو حل نکردی؟گفت آقا اجازه بلد نبودیم. گفتم همه شو بلد نبودی؟؟؟؟؟؟!!!!!!پس سر کلاس حواست کجا بوده؟گفت چیزه. . . همه شو که نه. . . بعضیهاشو بلد نبودیم. . . گفتم هر کدومو بلد بودی مینوشتی بقیه شو مثل بقیهء دوستات از من میپرسیدی. گفت آقا ما وقت نکردیم. . . چیزه. . نه. . یادمون رفت. . . چپ چپ نگاش کردم و گفتم چیکار داری که وقت نداری؟جوابی نداد. گفتم 15سالته آقا پسر،هنوز مثل کلاس اولی ها از زیر تکلیف فرار میکنی. گفت آقا ببخشید،من. . . دادزدم حرف نباشه،دفعهء اولت نیست که بگذرم. پاشو برو وایسا پای تابلو. گفت:آخه. . گفتم:زوووووووودباش. رفت وایساد پای تابلو. تکلیف همه رو دیدم. حدود 10دقیقه به زنگ مونده بود. گفتم کفش و جورابتو درآرآماده شو واسه تنبیه. خودمم فلکو آوردم و اون پسر خوابید پای بساط فلک. پاشو گذاشتم توش و طنابشم پیچوندم تا محکم شد. مبصر اومد کمربندو داد دستم ویه سر فلکو نگه داشت. یه سر دیگه ش تو دست چپ خودم بود. کمربند رو بردم بالاو بعد زدم کف پاش. گفت آی. . آقا غلط کردیم. . تورو خدا. . کمربند خیلی درد داره. توجه نکردم و کارمو ادامه دادم. اون هی ناله میکرد و میگفت ببخشید ولی من کوتاه نمیومدم. و محکم به کف پاش شلاق میزدم. نمیدونم چند تا زدم ولی وقتی زنگ خورد فلک کردنو تموم کردم و پاشو باز کردم. نمیتونست راه بره. لنگ لنگون رفت نشست سر جاش.

* قدر مدرسه هاي الان رو بدونيد

makan89 · 14th January 2011

[فقط كسانی ميتوانند لينكها را مشاهده كنند كه عضو سايت باشند. ]

زمانی بین سالهای 67 تا 75 مدرسه ابتدایی و راهنمایی می رفتیم رسم بود صبحگاه و بعد از هر زنگ تفریح مجبور بودیم سرصف بایستیم و هرکس کوچکترین خطایی ازش سر ميزد از صف بیرون می کشیدن و انواع تنبیه از کلاغ پر ودو دست و یک پا بالا و غیره روی آن شخص اجرا می کردند.

روزهای شنبه معمولا ناظم مدرسه نمی آمد و معلم ورزش مدرسه جای خالی او را پر می کرد. اگر ناظم مدرسه هر زنگ 20 نفر از صف بیرون می کشید. آقای رنجی معلم ورزش زنگی 60 نفر ازصف بیرون می کشید وتببیه او فلک کردن آنها بود. البته خوشبختی فلک شدگان این بود که بعد از اینکه صفها می رفتند سرکلاس فلک میشدند و همچنين پاهایشان بسته نمی شد اما معمولا بعد از فلک شدن باید 4 دور تو حیاط مدرسه پابرهنه مي دويدند و هرکه نمی توانست مجبور می شد آشغالهای حیاط را پابرهنه جمع کند. یک بار زنگ تفریح 6 نفر از صف کلاس ما کشید بیرون. ما زنگ بعدش ورزش داشتیم براي همين رفت پشت میکروفن و گفت: "کلاس2/5 نره سرکلاس"

بعد ازپیشخوان آمد پایین گفت: "همه جوراباتون دربیارید."

ما گفتيم: "چرا؟"

گفت: "6 نفر از صف شما خارج شدند باید جمع تنیبه بشه."

رفت سروقت آنهایی که ازصف بیرون کشیده بود نفری 30 يا 35 ضربه فلکشان کرد. بعد بچه های بقيه کلاسهارو فرستاد برن سر کلاس

اون 6 نفر هنوز روی سکو ایستاده بودند. به اونها گفت: "کفش وجورابتونو نپوشید"

اومد سر صف ما سه بار از جلو نظام و خبردار داد. 3 تا از بچه ها موقع خبردار دوم یکذره وول خوردند، اون سه نفرو ازصف کشید بیرون فرستاد پیش 6 نفری که قبلا بیرون کشیده بود. بعد از آن رفت سروقت اوون 9 نفر ،اونا روی زمین نشستند و نفری 30 تا 35 ضربه فلک شدن وقتي فلکشون تمام شد، دستور داد تا دیوار ته حیاط لی لی برند بعد رویشان را بگیرند طرف دیوار و دودست یک پا بگیرند بالا. بعدش اومد سر وقت ما روی زمین خوابوندمون و نفری 10 تا 12 ضربه فلک کرد و بعد از آن 50 60 تا از جلونظام خبردار داد و به اون 9 نفر گفت: "کلاغ پر بیایید و سرصف بایستید."

40 ازجلونظام خبردار دیگه داد تا زنگ تفریح بعدي خورد.

گفت: "کسانی که ازصف کشیده بودم بیرون، زنگ تفریح برند روی سکو بایستند و رویشان طرف دیوار و دو دست یک پایشان را بگیرند بالا.

بعد فهمیدیم ارژنگ، کیوان، علی.م، مهدی.ک، مهدی.م، پدرام، احسان، مهیار، نیما زنگ بعد یک دور دیگه فلک شدن.

ازاون شنبه به بعد هیچ کس شنبه ها از صف ما بیرون کشیده نشد چون به خاطرش تنبیه شده بودیم.

[FONT=Arial][/

FONT]

makan89 · 14th January 2011

بالا رفتن از درخت گردو و فلک شدن
من امید هستم و 35 سال سن دارم. کلاس اول راهنمایی که بودم با دوستم مرتضی از درخت گردویی که تومدرسه بود رفتیم بالا و جیبامونو پر گردو کردیم. وقتی اومدیم پایین هر جفت مونو ناظم با پس گردنی برد تو ذفتر و ازمون تعهد گرفت که دیگه همچین کار خطرناکی نکنیم. بعد هم گفت سر صف تنبیه مون می کنه تا عبرت بقیه بشیم. زنگو زدن و همه مدرسه اومدن و صف بستن و مارو بردن پای فلک.اول من خوابیدم و با یکی از چوبای همون درخت گردو 30 ضربه خوردم که واقعا داشتم هلاک می شدم. بعد من مرتضی خوابید و اونم 30 ضربه خورد به کف پاش.بعد هم بقیه رفتند سر کلاس و ما لنگ زنان رفتیم دفتر و 20 ضربه هم کف دستی خوردیم تا از نظر ناظم تنبیهمون کامل شده باشه.بعد هم گریه کنان رفتیم سر کلاس.

makan89 · 14th January 2011

سوم راهنمايي
من در کلاس سوم راهنمایی یک بار فلک شدم.و آن مربوط به یک نمره 13 بود که از درس ریاضی گرفته بودم.دبیرمان تمام کسانیکه نمره کمتر از 15 گرفته بودند صدا کرد و گفت به ازای هر نمره منفی 5 ضربه ترکه می خورید .بعد از ما خواست کفش و جورابمان را در بیاوریم و به نوبت بخوابیم زمین.نفر اول خوابید و خودش پاهایش را نگه داشت و دبیر وظیفه شناس!! به کف پای او که -9- شذه بود 55 ضربه زد.بعد من خوابیدم که باید 35 ضربه می خوردم.وقتی اولین ترکه را خوردم تازه فهمیدم چرا دوستم هی پاهاش را خم می کرد و یا درست نگه نمی داشت چون فلک شدن درد و سوزش بدی ایجاد می کرد و من هر چه بیشتر ترکه می خوردم بیشتر دردم می گرفت ولی بیشتر از آن درد تحقیر شدن جلوی چشم بقیه آزارم داد.تا چند روز کف پاهایم متورم بود و آن روز موقع راه رفتن لنگ می زدم.من دیگر توسط دبیرمان فلک نشدم ولی چند بار دیگر کف دستی خوردم که خیلی درد داشت.

makan89 · 14th January 2011

سال 1368
سال 1368 من کلاس پنجم دبستان بودم.آن زمانها تنبیه بدنی هنوز وجود داشت.یه بار من مشق ننوشتم و رفتم مدرسه.اتفاقا دوست صمیمی من که خیلی دستش تند بود فوری مشق منو نوشت و من خیالم از کتک نخوردن راحت شد.ولی یکی از فضولهای کلاس فهمید و به خانم معلم گفت .خانم معلم هر دومونو اورد بیرون و گفت کفش و جورابامونو در بیاریم تا ادبمون کنه.ما هم این کار رو کردیم.خانم معلم منو خوابوند و پاهامو پذاشت رو صندلیش و گفت تکونش نمی دی ها و بعدش یه ترکه داد به دوستم مهدی و گفت انقدر می زنی کف پاش تا خون بیاد.مهدی یه کم معطل کرد چون دلش نمیومد منو فلک کنه اما وقتی شلنگ خانم معلم خورد تو سرش اونم ترکه رو بلند کرد و تند تند و محکم شروع کرد به زدن به کف پای من.انقدر زد تا من بر اثر گریه به نفس نفس افتادم و خانم معلم گفت بسه.بعد مهدی خوابید و من در حالیکه نمی تونستم درست وایسم شروع کردم به ترکه زدن به کف پای مهدی.وقتی اونم پاهاش آش و لاش شد خانم معلم گفت بلند شو و کفشاتو بپوش.اما وقتی خواستیم بشینیم نذاشت و گفت کجا؟نفری 20 ضربه هم باید شلنگ بخورید.بعد به من گفت اول تو که تنبلی کرده بودی بیا جلو ببینم.رفتم و دستامو نگه داشتم و 20 ضربه شلنگ آتیشی خوردم و دستام هم بدتر از پاهام ورم کرد.مهدی هم بدتر از من.بعد از اون تنبیه سخت من دیگه مشقامو ندادم کسی بنویسه.ولی بارها به خاطر مشق ننوشتن کتک خوردم البته فلک نشدم دیگه.

makan89 · 14th January 2011

کلاس چهارم ابتدايي
کلاس چهارم ابتدایی يه بار من از درس تاريخ -6- گرفتم و به همراه سه نفر ديگه رفتيم دفتر. مدير اون سه نفر رو به خاطر اينکه نمره شون تک نبود فقط کف دستي زد. البته با ترکه و به هرکدوم 10 ضربه زد. ولي منو رو صندلي نشوند و ناظم کفش و جورابمو دراورد و پاهامو آورد بالا و سفت نگه داشت. مدير شروع کرد به ترکه زدن به کف پام. چنان محکم ميزد که داشت جونم در ميومد. وقتي تعداد ضربه ها به 20 رسيد با وساطت ناظم تنبيهم تموم شد. وقتي پامو نگاه کردم ديدم که جاي ترکه ها رو پاهام مونده و حسابي باد کرده. تا چند روز هم درد داشت. موقع بيرون اومدن از دفتر لنگ مي زدم.
دبیر زبان سختگیر
کلاس سوم راهنمایی بودم. یک دبیر زبان سختگیر داشتیم که نسبت به تنبیه بچه ها خیلی دقیق بود و ما دایما در حال کف دستی خوردن از ایشان بودیم و چون ترکه می زد خیلی درد داشت و حداقل برای هر تنبیه 20 تا ترکه می خوردیم.من چون هرگز زبان انگلیسیم خوب نبود همیشه بدون استثنا از دستش ترکه می خوردم.ولی یه بار به خاطر یک نمره ی -5/1- از امتحان کتبی چنان بلایی سرم اومد که تا زنده ام یادم نمیره.
اون روز آقا معلم برگه ها ی امتحان رو که تصحیح کرده بود آورد و اسم بچه ها رو صدا میزد تا برن و برگه هاشونو بگیرن.،من طبق معمول داشتم دستامو واسه ترکه خوردن گرم می کردم.اتفاقا هرچی صبر کردم ورقه منو نداد.چند نفر از بچه ها ازش کتک خوردن و همه ورقه هاشونو گرفتن.دیگه واقعا داشتم از دلشوره می مردم چون همیشه نفر آخر،بدترین نمره رو داشت و بیشترین کتک رو می خورد.بالاخره از چیزی که می ترسیدم سرم اومد.نمره ام شده بود یک و نیم.وقتی نمره مو با خشم بهم گفت همه بچه ها زدن زیر خنده.همونطور که بچه ها می ختدیدن آقا معلم رفت بیرون وبا یه طناب ویک سطل پر از آب و یخ که از سرایدار گرفته بود اومد و گفت من تورو آدم می کنم کفش و جورابتو دربیار تنبل خان.پا برهنه که شدم صندلیشو گذاشت وسط کلاس و منو نشوند روش و گفت پامو بکنم تو یخ.منم کاری که گفت انجام دادم.چند دقیقه بعد پاهام شده بود یه تیکه یخ و سرما داشت استخوونامم می لرزوند ولی من بغض کرده بودم و جرات هم نداشتم حتی بپرسم این کارا واسه چیه.بعد آقا معلم منو که نمی تونستم راه برم خوابوند زمین و با طناب پاهامو بست به صندلی و طوری محکم کرد که حتی نمیشد یه تکون کوچیک بدم.بعد فوری رفت و ترکه شو برداشت و اومد طرف من و اولش یه کم ترکه رو با دست مالید و بعد برد بالا و با ضرب زیادی کوبوند به کف پام.فقط خدا می دونه که چه دردی داشت با صدای بلند گفتم:آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ� �آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ� � آقا غلط کردیم...نزنید توروخدا...خیلی درد داره.ولی آقا معلم بدون توجه به من ترکه رو می برد بالا و محکم می زد کف پام و می گفت:خجالت نمی کشی؟...یک می گیری؟...تنبل...این بار که حسابی فلک شدی...تنبلی یادت میره...صاف نگه دار پاتو...آها...تکون نده...این دفعه که خواستی تنبلی کنی...یاد این تنبیه مفید بیوفت...انگشتاتو جمع نکن...تنبل... آها...بیار بالا پاتو... تنبل بی انضباط...ساکت...آدمت می کنم بی شعور درس نخوون...
منم می گفتم:آآآآآآآآآآیییییییی...آ قا توروخدا...اوووووخ...یواش...غل� � کردم...دیگه تکرار نمیشه...
خلاصه،آقا معلم همینطور با اون ترکه به کف پای من می زد و مبصر کلاس هم می شمرد.معلوم بود خیلی از نمره ام ناراحت شده چون طوری ترکه رو می کوبوند به کف پام که صدای سوتش هم مو به تن آدم سیخ می کرد چه برسه به تحمل اون ضربه ها و به شدت هم محکم می زد تا هم من ادب بشم هم بقیه بترسن.وقتی تعداد ضربه ها به 100 تا رسید و دیگه جونم داشت درمیومد آقا معلم بی خیال فلک کردن من شد.پامو باز کرد و وقتی اومدم بلند بشم چنان پام سوخت که دادم دوباره رفت هوا.با کمک بچه ها نشستم سرجام و اشکامو پاک کردم.جای ترکه ها چنان پاهامو متورم کرده بود و چنان می سوخت که نفس کشیدن هم برام سخت شده بود.زنگ تفریح که خورد دوستم-محمود-برام آب ولرم آورد و من ساعت آخر به جای ورزش موندم تو کلاس و از دبیر ورزش خواستم به من استراحت بده که خوشبختانه قبول کرد.تا 4 روز کف پام متورم بود و بعد 10 روز خوب شد.ولی من بعد از اون چوب و فلک سخت دیگه نمره کمتر از 10 نگرفتم حتی با تقلب.
ولی نمی دونید ترکه خوردن به کف پا چه دردی داره.
خاطره اي از آقا بهشاد
من بهشاد هستم و 24 سال سن دارم.
یادم هست کلاس سوم راهنمایی که بودم از درس ریاضی نمره 13 گرفتم.آقای محسنی-دبیرمان-گفت کسانیکه زیر 15 گرفته اند تنبیه می شوند.من و 7 نفر دیگر که یکی شان نمره -5- گرفته بود آمدیم و به دستور آقای محسنی بدون کفش و جوراب ایستادیم تا به نوبت فلک بشویم.آقای محسنی گفت هر نمره منفی 3 ضربه جریمه دارد.نفر اول که11 شده بود خوابید روی زمین و یکی از بچه های هیکلی کلاس(که به خاطر رفوزگیهای مکرر چندین سال از همه مان بزرگتر بود)پاهایش را کنار هم جفت کرد و محکم نگه داشت.آقای محسنی هم ترکه نازکش را برداشت و 27 ضربه به کف پای او زد.از انجایی که تحمل انتظار برای کتک خوردن را نداشتم رفتم و خوابیدم و 21 ضربه ترکه خورد به کف پام.خیلی خیلی درد و سوزش بدی داشت ولی من فقط اشکام دراومد ولی صدایم در نیامد.به سختی بلند شدم و لنگ النگان نشستم سر جایم و بعد نگاهی به کف پایم انداختم.جای ترکه ها به صورت خطوط قرمز روی کف پایم متورم شده بود و از کف پاهایم آتش بلند می شد.
من در دورام ابتدایی و راهنمایی بارها در کلاس ار معلمین و در دفتر مدرسه از مدیر و ناظم کف دستی خوردم و فلک هم شدم ولی سر صف کتک نخوردم خوشبختانه.

makan89 · 14th January 2011

خاطره اي از آقا بهشاد
من بهشاد هستم و 24 سال سن دارم.
یادم هست کلاس سوم راهنمایی که بودم از درس ریاضی نمره 13 گرفتم.آقای محسنی-دبیرمان-گفت کسانیکه زیر 15 گرفته اند تنبیه می شوند.من و 7 نفر دیگر که یکی شان نمره -5- گرفته بود آمدیم و به دستور آقای محسنی بدون کفش و جوراب ایستادیم تا به نوبت فلک بشویم.آقای محسنی گفت هر نمره منفی 3 ضربه جریمه دارد.نفر اول که11 شده بود خوابید روی زمین و یکی از بچه های هیکلی کلاس(که به خاطر رفوزگیهای مکرر چندین سال از همه مان بزرگتر بود)پاهایش را کنار هم جفت کرد و محکم نگه داشت.آقای محسنی هم ترکه نازکش را برداشت و 27 ضربه به کف پای او زد.از انجایی که تحمل انتظار برای کتک خوردن را نداشتم رفتم و خوابیدم و 21 ضربه ترکه خورد به کف پام.خیلی خیلی درد و سوزش بدی داشت ولی من فقط اشکام دراومد ولی صدایم در نیامد.به سختی بلند شدم و لنگ النگان نشستم سر جایم و بعد نگاهی به کف پایم انداختم.جای ترکه ها به صورت خطوط قرمز روی کف پایم متورم شده بود و از کف پاهایم آتش بلند می شد.
من در دورام ابتدایی و راهنمایی بارها در کلاس ار معلمین و در دفتر مدرسه از مدیر و ناظم کف دستی خوردم و فلک هم شدم ولی سر صف کتک نخوردم خوشبختانه.
اولين خاطره من از چوب و فلک
اولين خاطره من از چوب و فلک مربوط به دومين روزي ميشه که رفتم راهنمايي. يعني دومين روز از آغاز سال تحصيلي که رفته بودم اول راهنمايي.
صبح روز اول سر صف مدير و ناظم حسابي تحديدمون کردن و برامون خط و نشون کشيدن که با کوچکترين شيطنت سخت برخورد ميکنن و اگه تنبلي کنيم سروکارمون با چوب و فلکه.
سر کلاس که رفتيم اول هر زنگ معلمها هم برامون خط و نشون کشيدن و مارو به فلک که گوشه کلاس بود تحديد کردن. يکي از معلما يکي از بچه ها رو که دوست من و همسايه ما بود با يه بهونه بيخودي بست به فلک و 40 ترکه کف پاش زد. کاملا مشخص بود که اون بيچاره رو فقط براي اين فلک کرد که از بقيه کلاس زره چشم بگيره.
من اون روز فلک نشدم ولي روز بعد صبح خواب موندم و وقتي رسيدم مدرسه بچه‌ها صف بسته بودن. منو که دير اومده بودم فرستادن کنار يه عده از بچه ها که گوشه حياط وايساده بودن. بعد من هم هر کسي که مي‌اومد ميفرستادن پيش ما.
همه مي ترسيديم. ميدونستم که به احتمال زياد بعد از رفتن صفها به سر کلاس تنبيه ما شروع ميشه.
بعد از رفتن همه صفها مارو بردن تو زير زمين مدرسه. تمام ما سال اوليها داشتيم از ترس ميلرزيديم.
وقتي چشمون به فلکهايي اوفتاد که تو زمين نصب شده بود صداي گريه اکثر سال اوليها و چند تايي از سال بالاييها بلند شد.
بعد ناظم اومد و ازمون خواست که کفش و جورابامونو در بياريم.
صداي گريه‌ها بلندتر شد و بچه ها شروع کردن به التماس کردن ولي بعد از به داد بلند ناظم براي مدت کوتاهي صداها قطع شد و همه شروع کرديم به در آوردن کفش و جورابمون.
همون موقع ناظم دست يک از بچه ها رو گرفت و در حالي که اون بيچاره التماس ميکرد و همش ميگفت: "آقا غلط کردم." کشيد برد و خوابوند رو زمين پاي فلک و به کمک يکي از مستخدمهاي مدرسه پاهاشو بست به فلک و محکم کرد.
در همين حال دوباره صداي گريه بچه ها بلند شد.
ناظم از مجموعه ترکه هاي کنار ديوار يکي برداشت و رفت طرف پسري که به فلک بسته شده بود.
ترکه رفت بالا و يک دفعه با سرعت اومد پايين و خورد به کف پاهاش.
داد زد: آييييييييييييييييي . . .
من چشمم به جاي ترکه به کف پاهاي اون پسر بود که يکدفعه ترکه دوم اومد پايين و دوباره دادش درومد: "آيييييييييييييييي . . ."
و بعد ترکه سوم: "آيييييييي . . . غلط کردم . . ."
من که تا اون موقع گريه نمي کردم ناگهان به گريه افتادم و همينطور در حالي که اشک ميريختم به اون يک جفت پا خيره شده بودم که پشت سر هم ترکه مي خورد و جاي ترکه روي کف پاها بيشتر مي‌شد.
تا اينکه بعد از بيست ترکه يکي از مستخدمها که تعداد ترکه ها را هم مي شمرد پاهاشو باز کرد و ناظم اومد طرف ما، تا يکي ديگه از ما رو انتخاب کنه و ببنده به فلک.
همه با ترس خودمونو عقب کشيديم تا اينکه ناظم دست انداخت و يکي رو گرفت و کشون کشون با خودش برد.
تازه اونموقع متوجه نفر قبلي که فلک شده بود شدم که لنگ لنگان داشت به سمط کفشاش ميرفت.
دوباره صداي ترکه و صداي التماس بلند شد.
به همين موال چند نفر ديگر هم فلک شدن تا نوبت به من رسيد.
التماس ميکردم و قول ميدادم ديگه دير نکنم، ولي فايده اي نداشت. خوابيدم روي زمين و پاهامو گذاشتم تو فلک.
بعد ديدم ناظم جلوم ايستاد. ترکه رفت بالا و محکم خورد کف پام.
داد زدم: "آييييييييييييييييي . . . غلط کردم . . ."
دردش واقعا زياد بود.
داشتم درد ترکه اولو تحمل ميکردم که ترکه دوم خورد کف پام.
دوباره دا زدم: "آيييييييييييي . . .آييييييييي"
همينطور ترکه‌ها پشت سر هم به کف پام ميخورد و من گريه ميکردم و داد ميزدم: "غلط کردم."
تا اينکه فلک کردن من هم تموم شد و پاهامو از فلک باز کردن. پاهام خيلي مي‌سوخت. خودمو رو زمين کشيدم رفتم کنار تا نفر بعدي جامو بگيره.
داشتم آروم کف پاهامو مي‌ماليدم که نفر بعدي داد زد: "آييييييييي . . ."
برگشتم به اون نگاه کردم و بعدش به بچه هايي که هنوز فلک نشده بودن و منتظر بودن تا نوبتوش برسه. تو اين مدت چند نفر ديگه هم بهشون اضافه شده بود که دير اومده بودن و آنها را هم آورده بودند پايين پيش ما.
لااقل خوشحال بودم که ديگه بين اونها نيستم و تنبيهم تموم شده.
کف پام خيلي درد مي‌کرد. فلک نفر بدي تموم شد و ناظم رو به من گفت: "زود پاشو برو سر کلاس"
من از ترس اينکه دوباره فلک بشم با هر زحمتي بود بلند شدم و آروم آروم رفتم کفشامو پوشيدم و جورابامو گذاشتم تو جيبم.
وقتي رسيدم سر کلاس دو نفر از بچه‌هاي کلاسمون که قبل از من فلک شده بودن سرجاشون نشسته بودن و معلم داشت درس مي‌داد.
منم آروم زير نگاه کنجکاو بچه‌ها رفتم سر جام نشستم.
کفشامو درآوردم. پام خيلي مي‌سوخت. پاي راستمو آروم آوردم بالا و يکم ماليدم و بعد پاي چپم.
چند دقيقه بعد دوباره در کلاس باز شد و يکي ديگه از بچه ها که فلک شده بود اومد تو.
اون روز چهار نفر از کلاس ما فلک شدن که يکيش من بودم.
خوشبختانه اون روز کسي توسط معلمها فلک نشد.
مدرسه که تعطيل شد در حالي که آروم راه مي‌رفتم و يکمي مي‌لنگيدم به طرف خونه راه افتادم.
جورابامو گذاشته بودم تو کيفم. دلم مي‌خواست هر چه زودتر به خونه برسم تا کفشامم در بيارم.
خونه که رسيدم رفتم تو اتاقم و يکم پامو ماساژ دادم. بعد دراز کشيدم روي تخت تا اينکه براي ناهار صدام کردن.
درد پام يکم بهتر شده بود. لباسامو درآوردم و يک شلوار گرمکن پوشيدم. من که تقريبا هيچ وقت جوراب نمي‌پوشيدم، اگه اون موقع جوراب پام مي‌کردم خيلي تابلو ميشد براي همين بدون جوراب رفتم ناهار بخورم.
نمي‌دونستم کسي فهميده فلک شدم يا نه ولي کسي چيزي نگفت. چهارزانو نشستم و سريع شروع به خوردن کردم. کف پام هنوز مي‌سوخت. با رون پام به کف پام فشار مي‌اوردم تا شايد سوزشش کمتر بشه. چند بار حالت نشستنمو از چهار زانو به دو زانو و برعکس تغيير دادم.
بعد از ناهار رفتم تو اتاق رو تختم دراز کشيدم و چند ساعت خوابيدم.
وقتي بيدار شدم پام هنوز يکمي مي‌سوخت.
شب که شد جاي ترکه‌ها تقريبا از بين رفت. کف پام ديگه خيلي کم درد ميکرد و موقع راه رفتن مشکلي نداشتم.
بعد از اون تا حدود سه چهار هفته هر روز صبح سر وقت تو مدرسه حاضر مي‌شدم، تا اينکه دوباره يه روز خواب موندم و بيست ترکه ديگه خوردم.

makan89 · 14th January 2011

وقتي راهنمايي بودم
ميخوام يکم در مورد مدرسه‌اي که سه سال راهنمايي رو توش گذراندم توضيح بدم.
من بين سال 1371 تا 1374 راهنمايي ميرفتم، مدرسه ما یه مدرسه دولتی بزرگ بود که تعداد خیلی زیادی دانش آموز داشت که اکثرا بچه های شر و شیطون بودن. بچه های درس خون و زرنگ همشون مدرسه‌های غیر انتفایی میرفتن، مدرسه ما هم پر شده بود از بچه های لات و شر که من با همه شیطنتام جلو اونا یک بچه مثبت بودم.
مدیر و ناظم هم به جز چوب و فلک راه دیگه ای برای کنترل این به قول خودشون لات خونه پیدا نکرده بودن. از هیچ تنبیه دیگه ای هم استفاده نمیکردن با هر کار خطایی فلک میشدیم از سیلی، کف دستی، جریمه، احضار ولی و يا هر تنبیه دیگه ای خبری نبود. فقط از چوب و فلک استفاده میکردن، از تشویق هم که اصلا خبری نبود.
قوانین خیلی سفت و سختی داشتن که تعیین میکرد با هر خطایی چه جوری فلک بشیم. یعنی سر صف فلک بشیم یا تو کلاس یا دفتر، با ترکه فلک بشیم یا کابل و اینکه چند ضربه بخوریم.
برای خطاهای کوچیک با ترکه و حدود 20 تا 40 ترکه میخوردیم مثلا هرکی دیر میرسید مدرسه میبستنش به فلک و 20 ترکه کف پاش میزدن، اصلا نمیپرسیدن دلیل موجهی داری یا نه، فلک میکردن بعدشم میفرستادنمون سر کلاس.
اصلا کاری نداشتن که دانش آموزی شاید مشکل داره، کند ذهنه یا کلا شاید یک دلیل موجه داشته باشه. تو هر کلاس یک فلک با چند تا ترکه بود چون اینقدر تعداد فلک کردن‌ها زیاد بود که اگه میخواستن هر بچه ای رو برای تنبیه بفرستن دفتر کلی وقت تلف میشد. حتی هر روز مستخدمین مدرسه اول صبح قبل از اینکه بچه ها برن سر کلاس به همه کلاسها سر میزدن تا تو هر کلاس حد اقل چهار پنج تا ترکه باشه که یک وقت اگه موقع فلک کردن ترکه شکست مجبور نشن يکي بفرستن از دفتر ترکه بياره.
هر روز بايد وقتي زنگ آخر ميخورد ميرفتيم وضو ميگرفتيمو تو نمازخونه مدرسه نماز ميخونديم اگه کسي نماز نميخوند يا بدون وضو ميخوند فرداش سر صف فلک ميشد براي همين همه بچه ها قبل از رفتن به خونه، نماز ظهر و عصرو تو مدرسه ميخوندن. درضمن بعد از وضو گرفتن حق نداشتيم جورابامونو بپوشيم. بايد بدون جوراب نماز ميخونديم تا کف پاهاي ترکه خورده همو ببينيم و درس عبرت بگيريمو وقتي رسيديم خونه بريم سراغ درسامون.
تمام سه سال دوران راهنمايي من اينطوري گذشت، معمولا ماهي يکي دو بار فلک ميشدم تازه من يه دانش‌آموز متوسط بودم. بچه هايي بودن که خيلي بيشتر از من اين بلا سرشون ميومد. نمونش دوستم پدرام بود که تقريبا هفته‌اي يک بار سروکارش با چوب و فلک بود. من تو دوران راهنمايي فقط يک بار سر صف فلک شدم که خيلي هم برام سخت بود و هنوزم خاطره‌اش ناراحتم ميکنه ولي پدرام اينقدر سر صف فلک شده بود که خودشم نميدونه چند بار بوده. اين روزا وقتي از خاطرات مدرسه با هم صحبت ميکنيم و حرفامون ميرسه به فلک شدنهامون به شوخي ميگه: "اينقدر سر صف فلک شدم که حسابش از دست در رفته"
به نظر من چوب و فلک خيلي مفيد و لازمه فقط به شرطي که سر صف نباشه تا بچه اي که به فلک بسته شده تحقير نشه. خود من تنها ناراحتي که در مورد فلک دارم واسه موقعيه که سر صف فلک شدم ولي با مواردي که توي دفتر يا سرکلاس فلک ميشدم مشکلي ندارم.
من معتقدم که چوب و فلک خيلي خيلي خيلي مفيد و لازمه، چون فلک باعث شد من برم دانشگاه وگرنه معلوم نبود اصلا بتونم ديپلم بگيرم، پدرام که اصلا معلوم نبود بتونه راهنمايي‌رو تموم کنه.
بدترين خاطره
حالا که میخوام خاطرات تنبیه شدنمو در زمان تحصیل بنویسم اول میخوام سختترین و بدترین خاطره ای که از اون ایام دارمو بنویسم.
این خاطره مربوط میشه به اسفند سال 1372 وقتی که دوم راهنمایی بودم. چند روز از امتحانای ثلث دوم گذشته بود که یک روز مستخدم مدرسه اومد و منو با سه نفر دیگه برد دفتر. داشتم از ترس می لرزیدم میدونستم قرار چه بلایی سرم بیاد. چیزی که ازش میترسیدم اتفاق افتاده بود. معلم تاریخ نمره ها رو اعلام کرده و ما چهار نفر نمره زیر ده گرفته بودیم و حالا باید سر صف فلک میشدیم. مارو با چند نفر دیگه که اونا هم از همین معلم تک گرفته بودن تو دفتر جمع کردن. غیر از دو سه نفر هممون گریه میکردیم و با اینکه میدونستیم هیچ فایده ای نداره به ناظم التماس میکردیم که از فلک کردن ما صرفنظر کنه. من چون بچه مغروری بودم هر وقت که میخواستن ببندنم به فلک غیر از یکی دو مورد هیچ وقت به التماس نیفتادم و گریه نکردم و هر وقت میخواستن فلکم کنن برای اینکه به بقیه بچه ها نشون بدم که نمیترسم زود کفش و جورابمو در میاوردم و در حالی که خیلی میترسیدم اصلا به روی خودم نمیاوردم. ولی این بار وضع فرق میکرد. غیر از اینکه یک چوب و فلک ویژه در انتظارم بود که توش به جای ترکه با کابل میزدن کف پام، چیزی که خیلی بیشتر ازش میترسیدم فلک شدن سر صف و جلوی چشم تمام بچه های مدرسه بود.
زنگ زدن و همه بچه ها اومدن تو حیاط و به دستور ناظم صف بستن، بدش مارو بردن تو حیاط. البته من دیگه گریه نمیکردم تا جلوی بچه های مدرسه غرورمو حفظ کنم و نشون بدم که اصلا از فلک شدن نمیترسم گرچه داشتم از ترس میمردم. همینجوری وایسادن سر صف جلوی اونهمه دانش آموز خیلی سخت بود، اصلا نمیتونستم سرمو بالا بگیرم و به بچه ها نگاه کنم. وایسادن جلوی اونهمه بچه خودش عذاب آور و غیر قابل تحمل بود چه برسه به اینکه حالا باید کفشو جورابمو درمی آوردم و دراز میکشیدم تا فلک بشم.
بعد از اینکه کفش و جورابامونو درآوردیم اول دوستم پدرامو در حالی که جیغ و داد میکرد و آقای ناظمو قصم میداد خوابوندن روز زمین و پاهاشو گذاشتن تو فلک. دو تا از مستخدما دو سر فلکو گرفتن و اینقدر پیچوندن تا پای پدرام صفت و محکم جفت شد و دیگه نتونست پاشو تکون بده. بعد فلک شروع شد، هر ضربه کابلی که به پاش میخورد، داد میزدو جملاتی میگفت مثل "غلط کردم، ببخشید، آقا دیگه نزنین، دفعه آخرم بود" و از این جور چیزا یکی از همون مستخدما هم که فلکو نگه داشته بود، تعداد ضربه ها رو میشمرد.غیر از صدای شلاق و التماس پدرام و شمردن تعداد ضربات هیچ صدایی نبود. من که تا اون موقع بزور گریمو نگه داشته بودم دوباره به گریه افتادم، اشک میریختمو همینطور به پدرام نگاه میکردم که زیر فلک دستو پا میزد.
بلاخره تعداد ضربه ها به صد رسید و پای پدرامو باز کردن و یکی دیگه از ماهارو که از ترس جرأت تکون خوردن نداشتیم گرفتن و کشون کشون در حالی که اشک میریختو التماس میکرد بردن خوابوندن، بستن به فلک و دوباره فلک شروع شد.
همینجوری یکی یکی مارو بستن به فلک تا نوبت من شد. باز به خاطر غرورم و اینکه مثلا شجاعتمو به رخ بچه هایی که شاهد فلک شدن ما بودن بکشم وقتی ناظم دستمو گرفت و برد تا بخوابونه روی زمین، بدون اینکه التماس کنم یا خودم عقب بکشم رفتم خوابیدم و پاهامو گذاشتم توی فلک. ولی وقتی اولین ضربه کابل خورد کف پام دیگه غرور و شجاعتو این چیزا از یادم رفت.
بلند داد زدم: "آآآآآآی سوختم، آقا غلط کردم"
در همین حال مستخدم گفت: "یک"
بعد در حالی که داد میزدم: "آقا نزنین" ناظم که کابل برده بود بالا، محکم آورد پایین و زد به کف پام.
دوباره داد زدم: "آااااای غلط کردم ببخشین"
همینجوری کابل می خوردمو داد میزدمو التماس میکردم تا اینکه شنیدم مستخدم گفت: "صد"
بعد فلک شل کردن و پاهامو از توش درآوردن. من چهار دستوپا یه چند متر رفتم کنار تا نفر بعدی بیاد و فلک بشه. انگار کف پام آتیش گرفته بود ولی جرأت نمیکردم به کف پاهام دست بزنم یا بمالموش. همنجوری نشسته بودمو کف پاهامو نگاه میکردمو اشک میریختم. همون موقع صدای نفر بعدی که اولین کابل به کف پاهاش خورد بلند شد.
بعد از اینکه هممون فلک شدیم، بچه ها اومدن از کنار ما رد شدن، رفتن سر کلاس. آقای ناظم هم برگشت به ما گفت: "شماها برین خونتون"
یکی از مستخدما کیفامون با چند جفت دمپائی آورد و داد بهمون. هر وقت کسی رو شدید فلک میکردن چون میدونستن نمیتونه با اون وضع پاهاش کفش بپوشه بهش دمپائی میدادن.
ولی ما که نمی تونستیم راه بریم، همینجوری نشسته بودیم و گریه میکردیم. بعد از حدود یک ساعت برای اینکه وقتی بچه ها برای زنگ تفریح میان حیاط ما رو نبینن یواش یواش و با هزار زحمت بلند شدیم و شروع کردیم به راه رفتن، البته چه راه رفتنی پاهامون آتیش بود. جورابا و کفشامونو گذاشتیم توی کیفامون و دمپاییایی رو پوشیدم. من و پدرام در حالی که دستهای هم گرفته بودیم از در مدرسه رفتیم بیرون. ما و خانواده پدرام با هم همسایه بودیم برای همین آروم آروم با کمک هم تا نزدیک خونه هامون رفتیم. ولی به جای خونه رفتیم مسجد محل تا موقعی که مدرسه ها تعطیل میشن بریم خونه. نمیخواستیم کسی تو خونه بفهمه فلک شدیم. اگه میفهمیدن مجبور میشدیم بگیم که تجدید شدیم بعدشم کلی سین جین و یک تنبیه دیگه نصیبمون میشد.
رفتیم تو مسجد نشستیم و در حالی که مراقب بودیم کسی نفهمه شروع کردیم به مالیدن کف پامون. یکم که پاهامون اروم شد رفتیم وضو گرفتیم و اومدیم نمازمونو خوندیم. چون تو مدرسه ما همه بچه ها باید قبل از خونه اومدن نماز ظهر و عصرشونو تو نمازخونه مدرسه میخوندن، برای همین اگه نماز نخونده میرفتیم خونه و اونجا نماز میخوندیم شک برانگیز بود. بعد از نماز کفشامونو پوشیدیم و یواش یواش رفتیم خونه. از اونجایی تو مدرسه بعد از درآوردن جورابام برای وضو گرفتن دیگه جوراب پام نمیکردم و میومدم خونه احتاج نبود جورابامونم پامون کنیم پدرام هم همینطور بود.
خونه که رسیدم زود کفشامو درآوردم و قبل از اینکه کسی منو ببینه و متوجه کف پاهام بشه رفتم تو اتاقم درو بستم، نشستم رو تخت و شروع کردم به مالیدن کف پام تا جای کابلایی که خوردم محو بشه و کسی متوجه فلک شدنم نشه، چون منی که هیچ وقت جوراب نمیپوشم اگه تو خونه با جوراب میگشتم بیشتر جلب توجه میکرد.
تا یکی دو هفته نمیتونستم درست راه برم ولی تو خونه هر جوری بود طوری راه میرفتم تا کسی نفهمه. تو این مدت با دمپائی و بدون جوراب میرفتم مدرسه و کفشهامو میزاشتم تو کیفم. بعد از ظهرا با پدرام وقتی که نزدیک خونه میشدیم دمپائی رو میزاشتیم تو کیفمون و کفشامونو پامون میکردیم تا بریم خونه.
بعد حدود دو هفته دمپائی ها رو به مدرسه پس دادیم و به روال عادی برگشتیم. ولی خاطره اون فلک شدن سر صف هیچ وقت فراموشم نشد. به نظر من چوب و فلک چیز خیلی خوبیه و بسیار مفید و لازمه فقط به شرطی که جلوی چشم کلی دانش آموز دیگه انجام نشه. من ثلث سوم از درس تاریخ نمره 18 گرفتم و دلیلشم بخاطر همون صد ضربه کابلی که کف پام خورد میدونم. تنها مشکل من با این مورد از فلک کردن اینه که سر صف انجام شد و به همین خاطر اونو بدترین خاطره از تنبیه دوران تحصیلم میدونم و گرنه من تو مدرسه زیاد فلک شدم اما با اونا هیچ مشکلی ندارم و خیلی مفید و سازنده میدونمشون، چونکه سر صف جلوی چشم حدود 1000 تا دانش آموز انجام نشدن.

makan89 · 14th January 2011

خاطره علي از فلک شدن
من علی هستم 30 ساله و تکنسین اتاق عمل.
من هم مثل همه دوستان،به دفعات در مدرسه از معلمین و مدیر و ناظم چوب خوردم و در دوران ابتدایی و راهنمایی بارها و بارها فلک شدم.درسم خیلی خوب نبود تقریبا متوسط بودم و معمولا نمرات کمتر از 17 را تنبیه می کردند فرقی هم نداشت که این نمره از چه درسی باشه.من توی مشق نوشتن هم کمی تنبل بودم و در دوران ابتداییم تقریبا هر روز از خانم معلم چوب می خوردم.یادمه دوران ابتدایی تو مدرسه یه جایی بود که مخصوص تنبیه شدن بود و برای کسانی بود که با تاخیر به مدرسه میومدن.من بارها اونجا تنبیه شدم.باید صبر می کردیم و منتظر می موندیم تا ناظم بیاد و به کف دستامون نفری 10 ضربه ترکه بزنه تا تادیب بشیم که به نظر من خود اون کف دستی خوردن راحت تر از انتظارش بود بنا براین همیشه اولین نفر می رفتم و دستامو صاف نگه می داشتم و ترکه های پر از سوزش ناظم رو می خوردم.
اهل شیطنت هم بودم و هفته ای دو سه بار تو دفتر مدرسه یا کنار دیوار دفتر توسد ناظم یا مدیر 30 ضربه شلنگ می خوردم.اما سخت ترین تنبیه همون فلک شدن بود که متاسفانه برای عبرت بقیه سر صف انجام می شد و معمولا با ترکه تنبیه می کردن.من خیلی سر صف فلک شدم.کلاس اول ابتدایی که بودم فقط یک بار سر صف فلک شدم ولی از سال دوم به بعد کم کم دفعات تنبیهم زد بالا و به مرور زمان فلک شدن سر صف برام عادی شد چون فقط شاگرد اولها و ممتازها سر صف فلک نمیشدن و از یه مدرسه 1000 نفری،900 نفرش حداقل یه بار سر صف فلک شده بودن و هیکدوممون از همدیگه خجالت نمی کشیدیم.ولی به هر حال فلک شدن سر صف تنبیه بسیار نا خوشایندی بود و حداقل 50 ضربه با ترکه یا یک تکه شلنگ به کف پاها می زدند.کلاس پنجم دبستان آقای معلم ما کسانی رو که نمرات زیر 10 می گرفتن با کمربندش کف دستی می زد.گاهی هم با کمربندش فلکمون می کرد ولی فلک سر صف فقط با ترکه یا شلنگ انجام می شد.من حاضر بودم سر کلاس از آقا معلم ضربات کمربند بخورم ولی سر صف با ترکه یا شلنگ فلک نشم.کلا کف دستی خوردن تنبیه آسون تری بود چون کف دستها رو یکی یکی می زدند و حین چوب زدن هم میشد کمی دستها رو با تاخیر بیاری بالا ولی موقع فلک پاها رو توی چوب فلک طوری می بستند که جای هیچ مانوری نبود.از همه بدتر لنگ زدن بعد فلک شدن بود.چون تا چند روز کف پاها متورم می موند به خصوص زمانی که تنبیه شدیدی انجام می شد یعنی بیشتر از حد معمول که 50 ضربه بود میزدن.اینجور وقتها تا شب نمی شد راه رفت.کف دست زدن هم که بدون استثنا هر زنگ انجام می شد و من یادمه یه روز زنگ اول واسه بلد نبودن تمرین ریاضی پای تابلو 20 تا ترکه خوردم،زنگ بعد واسه مشق ننوشتن و زنگ سوم واسه بلد نبودن علوم 20 ضربه خوردم. و جالب اینکه زنگ آخر هم به خاطر نمره صفر از جغرافی خوابیدم و آقا معلم پامو بست به فلک و40 ضربه کمربند خوردم.در دوران راهنمایی شدت تنبیهات بیشتر شد چون تعداد درسها بیشتر شده بود.تنبیه بدنی هم به صورت منظم هر روز و هر ساعت سر کلاس و ماهی یک بار سر صف انجام می شد که من هر ماه سر صف فلک می شدم و چون تو دوره راهنمایی یه کم بزرگتر شده بودم از تنبیه شدن سر صف بدم میومد ولی خب نمراتی که می گرفتم و یا بی انضباطیهایی که می کردم از طرف مسئولین مدرسه مستحق چنین تنبیهی بود.البته کف دستی هم زیاد می خوردم و اغلب با کابل و شلنگ و ترکه انجام میشد و دیگه از خط کش چوبی- که دردش از ترکه و کابل و شلنگ کمتره- خبری نبود.
توی دهه 60 غیرممکن بود کسی توی مدرسه تنبیه نشه.
اما از تمام این حرفها که بگذریم به نظر من هم تنبیه چیز خوبیه و حتی چوب و فلک هم تنبیه خوبی بود چون واقعا هیچ آسیب جسمی ای نداشت فقط بی نهایت سخت و دردناک بود.به نظر من تنبیه زمانی موثره که ایجاد حالت نا خوشایند بکنه و فلک کردن به دلیل درد زیادی که داشت ابزار خوبی برای جریمه کردن بود.بعدها که وارد دانشگاه شدم تمام اون دردی که بارها تو کف دستها و پاهام حس کردم به شیرین ترین خاطراتم تبدیل شدند.
خاطره يک دبير رياضي از فلک شدن البته در خانه
آقام(پدرم) آدمی بسیار جدی بود. در واقع جدیت منم به آقام کشیده بود. جرات هیچ خلافی نداشتیم. در عوض درسخون بودیم و همه دکتر و معلم و مهندس شدیم. حتی یه نفر هم از خانوادهء10نفرهءما دیپلمه نموند. اینا رو گفتم که شرایط منو بدونید. یه روز که کلاس ششم بودم،از درس علوم نمرهء5/8 گرفتم. معلم گفت فردا میگی پدرت بیاد مدرسه. جراتشو نداشتم نمره مو نشون پدرم بدم. چون به خاطر تنبلی نمرهء کم آورده بودم. فرداش منو خواستن دفتر. وقتی پامو گذاشتم دفتر خشکم زد پدرم تو دفتر نشسته بود. پدر من عادت داشت ماهی یه بار به مدرسهء بچه هاش سر میزد و اون روز هم از شانس من اونجا بود. مدیر به من گفت تو مگه نمره تو نشون پدرت ندادی؟مگه قرار نشد بگی بیاد مدرسه؟ پس چرا اطلاع ندادی؟ گفتم آقا روم نشد. مدیر گفت چون شاگرد درسخونی هستی اینبار میبخشمت. برو سر کلاس. از ذوقم داشتم سکته میکردم. با خیال راحت رفتم سر کلاس. ظهر که رسیدم خونه پدر هنوز نیومده بود. ناهارمو خوردم و مشقامو نوشتم و درسای فردا رو هم خوندم. غروب بود که آقام رسید خونه. یه نیم ساعتی استراحت کردو بعدش رفت تو حیاط. چند دقیقه بعد منو صدا کرد. زفتم حیاط، پدرم گفت بدون هیچ بحثی برو زیر زمین. موهای تنم سیخ شد. ما تو زیرزمین فلک داشتیم. جرات حرف زدن نداشتم. رفتم تو زیرزمین. پدرم پشت سرم اومد تو و درشم قفل کرد. یه ترکه دستش بود. پدرم همیشه ترکه ها رو مینداخت تو حوض. چون تو اهواز هوا گرم بود هیچ ترکه‌ای تازه نمیموند و پدر من هم برای تر و تازه نگه داشتن ترکه ها اونا رو تو آب میخوابوند. آخرین باری که پدرم از فلک استفاده کرد نه روز پیش بود که داداشم فلک شده بود. یعنی اون ترکه نه روز بود که داشت تو آب خیس میخورد. پدرم گفت دمپایی هاتو دربیارو بخواب زمین. با ترس اینکار رو کردم. پدرم فلکو آورد و پامو گذاشت تو فلک. گفتم چی شده؟ چرا میخواید فلکم کنید؟ گفت حرف نباشه و شروع کرد به چرخوندن چوب فلک. داشتم از ترس میمردم. محکم شدن طناب فلک دور مچ پام رو داشتم با تمام وجود حس میکردم که خب حس ترسناکی بود. وقتی فلک کاملا دور پاهام محکم شد، پدرم چوب فلکو آورد بالاتر و گیر داد به لبهء پنجره. پام مونده بود بالای بالا، حتی یه کم از کمرم هم رفت هوا. پدرم ترکه به دست اومد بالاسرم . . .
ابروهاش طوری به هم گره خورده بود که جرات اعتراضو از آدم میگرفت. یه سر فلکو خودش نگه داشته بود. محکم و قاطع گفت فلک امشبت به دو دلیله: اولش اون نمرهء کذایی و بعدشم پنهونکاریت که به من نگفتی. بعد ترکه رو برد بالا (از ترس چشامو بستم) و محکم کوبوند کف پام. یه لحظه حس کردم پامو بریدن، چنان دردی گرفت که انگار نفسم برید.
بی اختیار داد زدم: آآآوووخ. . آیی. . . وزدم زیر گریه.
پدرم داد زد: ساکت، انقدر میزنم کف پات که سر به راه شی. اینو گفت و یه ترکهء محکمتر زد وسط پام. دوباره دادم رفت هوا
آی. . . . . یکی دیگه زد جای قبلی. . آآآآخ. چون پدرم چوب فلک رو خیلی برده بود بالا انگارهم پام درد میگرفت هم کمرم. پدرم بدون توجه به ناله های من همینطور کف پاهامو فلک میکرد. ترکهء خیس پدرم میرفت هوا و با شدت هر چه تمامتر میخورد به کف پای من و از جاش آتیش بلند میشد. من فقط پای خودمو میدیدم و ترکه هی میخورد کف پام و منم چاره ای جز تحمل درد این کتک سخت نداشتم. انقدر نالیده بودم که صدام یه کم حالت گرفتگی پیدا کرده بود ولی پدر همچنان ترکه رو با اون دست سنگینش میزد به کف پام. راست راستکی داشتم جون میدادم. التماس کردم: غلط کردم. . . دفعهء آخرم بود. . . تکرار نمیشه. . .
پدرم همونطور که داشت منو میزد پرسید: الان که پاهات تو فلکه این حرفو میزنی؟ . . گفتم:آآخ . . نه به خدا . . آییی . . اوووه . . تکرار نمیشه . . پدرم تو همون وضعیت که داشت همچنان به کف پای من بدبخت ترکه میزد گفت: قول بده. گفتم قول میدم . . یکی دیگه زد . . گفت دوباره قول بده . . . گفتم قول میدم . . آآآآآآآآیییییییی . . . یه بار دیگه قول بده . . . گفتم قول میدم. . آآآآآآآآآآآخ. گفت پس این ده تا ترکه رو هم واسه قولی که دادی میزنم که اگه یه وقت قولت یاد رفت درد ترکه ها قولتو یادت بیارن. و ده تا دیگه هم زد. بالاخره تنبیه سخت من تموم شد. پدرم چوب فلکو گذاشت زمین. انگار درد کمرم صد برابر شده بود. پدرم پامو از تو فلک آورد بیرون و گفت پاشو برو بالا. من همینکه پامو گذاشتم زمین چنان دردی گرفت که نتونستم تعادلمو حفظ کنم و اگه پدرم دستمو نگرفته بود با کله میخوردم به دیوار. اون شب تا صبح پاهامو میمالوندم. درد و سوزشش تا فردا ادامه داشت ولی جای ترکه ها تا یه هفته به صورت یه عالمه خط قرمز رو پام مونده بود. بعد از اون من همیشه نمره هام بالای شانزده بود (البته قبلشم همینطوربود) تا زنده ام این کتک سختو فراموش نمیکنم.

makan89 · 14th January 2011

خاطره يکي از دوستان درباره فلک شدنش در مدرسه
من تو دوران راهنمایی توسط مدیر سختگیرمون فلک میشدم و چون خیلی شاگرد درسنخوونی بودم پدر و مادرم اجازه این کار رو داده بودن.این یکی از خاطراتمه:
کلاس اول راهنمایی بودم.یه بار از درس عربی یه نمره صفر گرفتم.زنگ تفریح که خورد،دبیرمون که خیلی از دستم ناراحت شده بود منو برد دفتر.مدیرمون وقتی فهمید چی شده منوفرستاد تو آبدارخونه.بعد خودش با یه تیکه پارچه و یه خط کش چوبی اومد و در رو بست.بعد سرم داد زد حالا درس نمیخونی و صفر می گیری؟حالیت می کنم تنبل.بعد یه تیکه روزنامه انداخت زمین و به من گفت کفشاتو و جورابتو دربیار و بخواب زمین.من هم این کار رو کردم.بعد یه صندلی آورد و پاهامو بست به صندلی و گفت تمام زنگ تفریح کتک می خوری تا تنبلی فراموشت بشه...خطکشو برداشت و اومد طرف من و شروع کرد به تند تند زدن با اون خط کش کف پام.من هی گریه می کردم و آه و آخ می گفتم.ولی خانم مدیر گوشش به من نبود و به شدت داشت به کف پای من چوب مبزد و می گفت:حالا درس نمیخونی؟...تنبلی می کنی؟...تکون نده پاتو...پاهاتو نبر پشت همدیگه...صاف نگه دار...آهان... درسی بهت بدم...که صفر گرفتن یادت بره...پاتو خوب نگه دار...تکون نخور...تنبل...
خانوم مدیر به سختی داشت منو فلک می کرد و هر چی بیشتر میزد دردشم بیشتر میشد.ولی خودش انگار خستگی حالیش نمیشد.محکم و تند تند به کف پای من چوب میزد و من احساس می کردم جونم داره در میاد از شدت درد و سوزش.بد جور میزد و گریه های من هیچ تاثیری توی تصمیمش نداشت.چون تمام 10 دقیقهء زنگ تفریح من داشتم چوب می خوردم.وقتی زنگ تفریح خورد خانوم مدیر با خواهش و التماس من بالاخره چوب زدن به کف پای منو متوقف کرد و شروع کرد به باز کردن پاهام.وقتی خواستم بلند شم احساس کردم رو زمین راه نمیرم چون کف پام باد کرده بود و تمام سطح پام هم به شدت سرخ شده بود.خانم مدیر چند تا چوب هم به پهلوی پام زد و تهدید کرد که اگه تکرار بشه سر صف منو کتک میزنه.بعدش منو فرستاد سر کلاس.من هم اشکامو پاک کردم کفشامو پوشیدم و لنگ زنان رفتم تو کلاس.ولی سرخی کف پام تا چند روز معلوم بود و مجبور بودم تو خونه جوراب بپوشم تا ضایع نشم.چون واسه یه دختر بد بود که کف پاش بزنن.


صفحه اصلی \| تلویزیون اینترنتی \| فال حافظ شیرازی \| پنل ارسال SMS از اینترنت \| سنجش تمرکز شما \| شهر بازی \| تبليغات \| تماس با مدیران انجمن ها \| خرید کارت شارژ

آخرین مطالب ارسالی در جی تاک