MAHSHID

عضو پيشكسوت

اسحاق بن حنين كندى مردى نصرانى و مانند پدرش حنين بن اسحاق از فيلسوفان مشهور است كه به موجب آشنايى به زبان يونانى و سريانى، فلسفه يونان را به عربى ترجمه كرد.فرزند وى يعقوب بن اسحاق نيز بزرگترين حكيم عرب است كه جملگى نزد خلفاى عباسى با عزت و احترام مىزيستند.كندى فيلسوف نامى عراق در زمان خويش دست به تأليف كتابى زد كه به نظر خود تناقضات قرآن را در آن گرد آورده بود.او چون با فلسفه و مسائل عقلى و افكار حكماى يونان سر و كار داشت بر طبق معمول با حقايق آسمانى و موضوعات دينى چندان ميانهاى نداشت و به موجب غرورى كه با خواندن فلسفه به او دست داده بود به تعاليم مذهبى به ديده حقارت مىنگريست.اسحاق كندى آنچنان سرگرم كار كتاب «تناقضات قرآن» شده بود كه بكلى از مردم كناره گرفته، پيوسته در منزل با اهتمام زياد به آن مىپرداخت.روزى يكى از شاگردان او در سامرا به حضور امام حسن عسكرى(عليه السلام) شرفياب شد.حضرت به وى فرمود: در ميان شما شاگردان اسحاق كندى يك مرد رشيد با شهامتى پيدا نمىشود كه اين مرد را از كارى كه پيش گرفته باز دارد؟ شاگرد مزبور گفت: ما چگونه در اين خصوص به وى اعتراض كنيم يا در مباحث علمى ديگرى كه استادى چون او بدان پرداخته است ايراد بگيريم! او استاد بزرگ و نامدارى است و ما توانايى گفتگو با او را نداريم.حضرت فرمود: اگر من چيزى به تو القا كنم مىتوانى به او برسانى و درست به وى بفهمانى؟گفت: آرى.فرمود: نزد استادت برو و با وى الفت بگير و تا مىتوانى در اظهار ارادت و اخلاص و خدمتگزارى نسبت به او كوتاهى نكن، تا جايى كه كاملاً مورد نظر وى واقع شوى و او هم لطف و عنايت خاصى نسبت به تو پيدا كند.وقتى كاملاً باهم انس گرفتيد به وى بگو: مسئلهاى به نظرم رسيده است مىخواهم آن را از شما بپرسم...بگو: اگر يكى از پيروان قرآن كه با لحن آن آشنايى دارد از شما سؤال كند، «آيا امكان دارد كلامى كه شما از قرآن گرفته و نزد خود معنى كردهايد، گوينده آن، معنى ديگرى از آن اراده كرده باشد»؟ او خواهد گفت: آرى ممكن است و چنين چيزى از نظر عقل رو است.آنگاه به وى بگو: اى استاد، شايد خداوند آن قسمت از قرآن را كه شما نزد خود معنى كردهايد، عكس آن را اراده نموده باشد، و آنچه شما پنداشتيد، معنى آيه و مقصود خداوند كه گوينده آن است، نباشد.آن شاگرد از نزد حضرت رخصت خواست و به خانه استاد خود اسحاق كندى رفت و بر طبق دستور حضرت امام حسن عسكرى(عليه السلام)با وى رفت و آمد زياد نمود تا ميان آنان انس كامل برقرار گرديد.روزى از فرصت استفاده نمود و موضوع را به همان گونه كه حضرت تعليم داده بود با وى در ميان گذارد.همين كه فيلسوف نامى پرسش شاگرد را شنيد، فكرى كرد وگفت: بار ديگر سؤال خود را تكرار كن.شاگرد سؤال را تكرار نمود و استاد فيلسوف مدتى درباره آن انديشيد و ديد از نظر لغت و عقل چنين احتمالى هست و ممكن است آنچه وى از فلان آيه قرآن فهميده و پنداشته است كه با آيه ديگر منافات دارد، منظور صاحب قرآن غير از آن باشد.سرانجام فيلسوف نامبرده شاگرد دانشمند خود را مخاطب ساخت و اين گفتگو ميان آنها واقع شد.فيلسوف: تو را سوگند مىدهم بگو اين سؤال را چه كسى به تو آموخت؟شاگرد: به دلم خطور كرد.فيلسوف: نه، چنين نيست.اين گونه سخن از مانند چون تويى سر نمىزند.تو هنوز به مرحلهاى نرسيدهاى كه چنين مطلبى را درك كنى.راست بگو آن را از كجا آورده و از چه كسى شنيدهاى؟شاگرد: اين موضوع را حضرت امام حسن عسكرى(عليه السلام) به من آموخت و امر كرد آن را با شما در ميان بگذارم.فيلسوف: اكنون حقيقت را اظهار داشتى.آرى اين گونه مطالب فقط از اين خاندان صادر مىشود.سپس فيلسوف بزرگ عراق آنچه درباره تناقضات قرآن نوشته و به نظر خود به كتاب آسمانى مسلمانان ايراد گرفته بود همه را جمع كرد و در آتش افكند.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

علامه مجلسى(ره) مىنويسيد: وقتى آيه«وَ اَنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُ هُمْ اَجْمَعينَ لَها سَبْعَةُ اَبْواب لِكُلِّ باب مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ.»«بدرستى جهنم وعدهگاه گمراهان است.براى آن است هفت در براى هر در از آن گمراهان، جزئى تقسيم شده است.»نازل شد.رسول خدا(صلى الله عليه وآله)گريه شديدى كرد.صحابه هم از گريه آن حضرت گريه كردند، بدون اينكه بدانند جبرئيل چه آورده و رمز گريه پيغمبر چيست.كسى هم توانايى سخن گفتن با آن حضرت را نداشت و از عادات پيامبر(صلى الله عليه وآله)اين بود كه هر زمان فاطمه را مىديد مسرور مىگرديد.از همينرو سلمان رهسپار خانه فاطمه(س) شد.وقتى وارد گرديد، ديد مقدارى جو پيش روى فاطمه(س) است و مشغول آرد كردن آن مىباشد و اين آيه را مىخواند.«وَ ما عِنْدَاللهِ خَيْرٌ وَاَبْقى.»«آن چيزى كه نزد خداست بهتر و پايندهتر مىباشد.»سلمان موضوع گريه پيامبر(صلى الله عليه وآله) را به فاطمه(س) خبر داد و ايشان برخاست و لباس پوشيد و به عزم ديدار پيامبر(صلى الله عليه وآله) بيرون آمد...فاطمه(س) به پدر عرض كرد: اى پدر، فدايت شوم! چه چيز شما را گريانيده است؟ پيامبر(صلى الله عليه وآله) آن دو آيه را بر او خواند.فاطمه(س) از شدت اندوه به صورت در افتاد و صداى نالهاش بلند شد كه واى، واى بر آن كسى كه داخل آتش گردد.در اين حال سلمان نيز گفت: اى كاش براى اهلم گوسفندى بودم و آنان گوشت مرا خورده، پوست مرا پاره مىكردند و من هرگز اسم آتش را نمىشنيدم.ابوذر گفت: اى كاش مادرم نازا بود و مرا نمىزاييد ومن هرگز اسم آتش را نمىشنيدم.مقداد گفت: اى كاش پرندهاى بودم كه در بيابانهاى دور دست به سر مىبردم و حساب وكيفرى نداشتم و ذكر آتش را نمىشنيدم.على(عليه السلام) مىفرمود:اى كاش درندگان گوشت مرا پاره پاره كرده و اى كاش از مادر متولد نشده بودم و نام آتش را نمىشنيدم.سپس دست روى سر گذاشت و شروع به گريه كرد و مىگفت: آه، از دورى راه و كمى توشه در سفر قيامت.گناهكاران به سوى آتش مىروند و بسرعت داخل دوزخ مىشوند...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

مرحوم آيةالله العظمى سيد محسن حكيم در شرح كفاية الاصول در پايان بحث استعمال لفظ مشترك نقل نموده كه يكى از بزرگان دانش فرمود: روزى در منزل ملا فتحعلى سلطان آبادى با گروهى از اعيان و انديشمندان بزرگ كه از جمله آنان سيد اسماعيل صدر و حاج ميرزا حسين نورى طبرسى (مؤلف مستدرك) و سيد حسين صدر بود، حاضر شديم.آقا ملاّ فتحعلى سلطان آبادى اين آيه مبارك راتلاوت فرمود:(وَاعْلَمُوا اَنَّ فيكُم رَسُولَ اللهِ لَوْيُطيعُكُم فى كَثير مِنَ الاْ َمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلكِنَّ اللهَ حَبَّبَ اِلَيْكُمْ الاِْيمانَ وَ زَيَّنَهُ فى قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ اِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسوقَ وَالْعِصْيانَ اُولئِكَ هُمْ الرّاشِدُونَ.)«اى مسلمانان، بدانيد كه اين محمد(صلى الله عليه وآله) كه در ميان شماست، رسول خدا و عالم به حقايق و مصالح و مفاسد امور است.شما او را به رأى جاهلانه خود مجبور نكنيد; كه اگر در بسيارى از امور رأى شما را پيروى كند خود به زحمت و مشقت مىافتيد و به مفاسد و مشكلاتى دچار مىشويد و گمان نكنيد قبول اسلام و پذيرفتن ايمان و اجتناب از كفر و گناه از روى كمال عقل و فطانت و زيركى خودتان است، بلكه خداوند متعال به لطف خود مقام ايمان را نزد شما محبوب گردانيد و در دلهايتان نيكو بياراست و كفر و فسق و نافرمانى را در نظرتان زشت و ناپسند ساخت و از آنها بيزارتان كرد تا در دو جهان خوشبخت و سعادتمند شويد.اينان بحقيقت اهل صواب و هدايتند و اين هدايت بر آنان به فضل خدا و نعمت الهى حاصل گرديد و خدا به احوال بندگان دانا و به صلاح نظام جهان آفرينش آگاه است.»آقاى سلطان آبادى پس از آن شروع به تفسير «حَبَّبَ اِلَيْكُمْ» نمود.بعد از بيانات طولانى آن را به معنايى تفسير كرد.هنگامى كه بزرگان اين معنى را شنيدند از او توضيح خواستند و پس از بيان مطلب و توضيح مقصود همه حضار به شگفت آمدند و پيش خود مىگفتند: چرا آنها جلوتر از بيان سلطانآبادى متوجه اين نكته نشدند.روز دوم در محضر مقدس او حاضر شدند و آقاى سلطانآبادى آيه مبارك را به معناى ديگرى غير از اوّلى تفسير نمود.حاضران باز توضيح خواستند و پس از شرح و بيان نيز تعجب كردند كه چرا پيش از بيان او اذهانشان متوجه اين مطلب نشده، آن را درك نكردند.روز سوم در خدمت ايشان حضور به هم رسانيدند و همانند روز اول و دوم به شگفت آمدند.پيوسته اينچنين بودند و هر روزى كه به خدمت ايشان مىآمدند معناى ديگرى براى آنان بيان مىكرد.نزديك به سى روز به خدمت او شرفيات شدند و براى آيه مبارك نزديك به سى معنى بيان فرمود و حضار هر وقت معنايى از او مىشنيدند توضيح مىخواستند و او نيز توضيح مىداد.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

فاضل نراقى در معراج السعادة نوشته است: در بصره زنى بود شعوانه نام كه مجلسى در بصره از فسق و فجور منعقد نمىشد كه از وى خالى باشد.روزى با جمعى از كنيزان خود در كوچههاى بصره مىگذشت به در خانهاى رسيد كه از آن خروش بلند بود.گفت: سُبْحانَ الله، در اينجا عجب خروش و غوغايى است.كنيزى را به اندرون خانه فرستاد تا از امر جويا شود.آن كنيز رفت و بر نگشت.كنيز ديگرى را فرستاد او هم رفت و برنگشت.ديگرى را فرستاد و به او سفارش كرد كه زود برگردد.كنيز رفت و برگشت.گفت: اى خاتون، اين غوغاى مردگان نيست، ماتم زندگان است ماتم بدكاران و نامه سياهان است!«شعوانه» چون اين را شنيد خود به اندرون رفت.ديد واعظى در آنجا نشسته و جمعى دور او فراهم آمدهاند و ايشان را موعظه مىكند و از عذاب خدا مىترساند و ايشان همگى به گريه و زارى مشغولند و در هنگامى كه «شعوانه» به داخل رسيد واعظ اين آيه را تفسير مىكرد:«اِذا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكان بَعيد سَمِعُوا لَها تَغَيُّظاً وَ زَفيراً وَ اِذا اُلْقُوا مِنْها مَكاناً ضَيِّقاً مُقَرَّنينَ دَعَوْا هُنالِكَ ثُبُوراً.»(سوره الفرقان، ص، آيه 5)«در روز قيامت هنگامى كه دوزخ گنهكاران را ببيند به غريدن مىآيد و عاصيان به لرزيدن آيند و چون عاصيان را در دوزخ افكنند در مقامى تنگ و تاريك و به زنجيرهاى آتشين به يكديگر بسته فرياد بر آورند و خواهان مرگ شوند.فرياد فغان كه بعد از اين از شما صادر خواهد شد.»چون «شعوانه» چون اين آيات را شنيد سخت در او اثر كرد و گفت: اى شيخ، من يكى از روسياهان درگاهم، آيا اگر توبه كنم خداوند مرا مىآمرزد؟ واعظ گفت: «البته اگر توبه كنى خدا تو را مىآمرزد اگر چه گناه تو مثل گناه شعوانه باشد.»گفت: شعوانه منم كه بعد از اين گناه نكنم.واعظ گفت: خدا ارحمالرّاحمين است و البته اگر توبه كنى آمرزيده مىشوى.شعوانه گريه كرد و بندگان و كنيزان خود را آزاد كرد و مشغول عبادت شد و تلافى گذشتههاى خود را مىنمود، به نحوى كه بدنش گداخته شد و به نهايت ضعيف و ناتوانى رسيد.روزى در بدن خود نگريست خود را بسيار ضعيف و نحيف ديد.گفت: آه، آه! در دنيا به اين نحو گداخته شدم، نمىدانم در آخرت حالم چگونه است! پس ندايى از غيب به گوش او رسيد كه دل خوش دار، ملازم درگاه ما باش تا در روز قيامت ببينى جزاى ما را.نيامد در اين دركسى عذر خواهكه سيل ندامت نَشُسْتَنْ گناه.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

در كتاب گلزار اكبرى گلشن 51 از ابوالفاء هروى نقل نموده كه گفت: من در مجلس پادشاه، قرآن مىخواندم و ايشان استماع نمىنمودند و سخن مىگفتند.پيغمبر(صلى الله عليه وآله) را به خواب ديدم كه رنگ مباركش متغيير بود، فرمود:«اَتَقْرَءُ الْقُرْآنَ بَيْنَ يَدَى قَوْم وَ هُمْ يَتَحَدَّثُونَ وَ لا يَسْتَمَعُونَ وَ اِنَّكَ لا تَقْرَءُ بَعْدَ هَذا اِلاّ ماشاءَاللهُ.»«آيا قرآن را براى كسانى مىخوانى كه باهم سخن مىگويند و آن را نمىشنوند! تو بعد از اين به سبب عدم رعايت ادب نتوانى خواند، مگر آنچه خدا بخواهد.»بعد از آن بيدار شدم و گنگ شده بودم، امّا چون فرموده بود «الاّ ماشاءالله» اميد داشتم كه زبانم آخر خواهد گشود.پس از چهار ماه در همان محلى كه آن خواب را ديدهبودم، باز رسولخدا(صلى الله عليه وآله) را در خواب ديدم، فرمود:«قَدْ تُبْتَ.»حتماً توبه كردهاىگفتم: بلى يا رسولالله(صلى الله عليه وآله)، فرمود:«مَنْ تابَ تابَ اللهُ عَلَيْهِ.»هر كه به سوى خدا باز گردد خدا هم به مغفرت به او رجوع خواهد فرمود.بعد از آن فرمود: زبان بيرون آورد و با انگشت خود زبان مرا مسح كرد و فرمود:هر گاه نزد قومى قرآن مىخوانى پس ترك كن قرائت را تا هنگامى كه گوش گيرند كلام خداوند را.چون بيدار شدم زبانم گشوده بود.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

عبدالرحمان سلمى به يكى از فرزندان امام حسين(عليه السلام) سوره حمد را آموزش داد.وقتى كودك سوره حمد را نزد امام حسين(عليه السلام) خواند امام به آموزگار وى هزار دينار و هزار دست لباس عطا كرد و دهان او را پر از جوهرات نمود.عدهاى به حضرت اعتراض نمودند كه آموزش يك سوره، اين همه عطا و تشويق نمىخواست!آن حضرت در پاسخ فرمود: اين عطا و بخشش من چگونه با تعليمى كه او به فرزندم داد برابرى نمايد.! (يعنى ارزش قرآن بيش از اين است).

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟

MAHSHID

عضو پيشكسوت

اصمعى مىگويد: روزى از شهر بصره خارج شدم به عربى برخورد كردم كه شمشير حمايل داشت.از من پرسيد از كدام قبيلهاى؟ گفتم: از قبيله «بنىالاصمع» پرسيد: از كجا مىآيى؟ گفتم: از خانه خدا.گفت: آنجا چه مىكردى؟ گفتم: كتاب خدا تلاوت مىنمودم.پرسيد: مگر خدا را كتابى است كه تلاوت بشود؟ گفتم: بلى.گفت: مقدارى از آن را براى من بخوان.گفتم: مؤدب و دو زانو بنشين تا بخوانم.پس شترش را خوابانيد و زانوهاى او را بست و خود دو زانو نشست و گوش فراداد.شروع به خواندن نمودم و بر زبانم سوره مبارك «والذاريات» جارى شد.همين كه به اين آيه رسيدم«وَ فى اْلاَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنينَ، وَ فى اَنْفُسِكُمْ اَفَلا تُبْصِرُونْ.»«در زمين نشانههايى است از خدا براى اهل يقين و در خود شما نيز، مگر آنها را نمىبينيد.»اعرابى گفت: حق تعالى راست گفته است. سرگين نشانه عبور شتر است و جاى پا دليل بر عبور عابر.پس چگونه اين آسمان با عظمت و اين زمين پهناور بر پروردگار با عظمت دلالت نكند!همين كه خواندم:«وَ فى السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونْ.»«و در آسمان است روزى شما و آنچه را كه به آن وعده داده شدهايد.»اعرابى گفت: تو را به حق خدا اين نيز از كلام خداوند است؟ گفتم: بلى.پس اعرابى شتر خود را به بيابان رها نمود و گفت: اى واى، روزى من در آسمان است و او را در زمين جستجو مىكنم.آنگاه سر به بيابان گذاشت و رفت.من هم به طرف بغداد روانه شدم و همين قضيه را براى هارون الرشيد نقل كردم و او تعجب كرد.سال بعد كه هارون به طرف مكه حركت نمود مرا هم با خود همراه برد.روزى مشغول طواف بودم كه ناگهان جوانى نيك روى گوشه لباسم را گرفت و مرا به خود متوجه نمود.چون نگاه كردم شناختم كه همان شخص سال گذشته است.باز به من گفت: از كتاب خدا برايم بخوان.در اين مرتبه نيز بر زبانم سوره مبارك «والذاريات» جارى شد كه مىفرمايد:«وَ فى السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ، فَوَرَبِّ السَّماءِ وَ الأَرْضِ اِنَّهُ لَحَقٌ مِثْلَ مَآ اَنَّكُمْ تَنْطِقُونْ.»«در آسمان است روزى شما و آنچه كه به آن وعده داده شدهايد.به حق خداى آسمان سوگند كه اين امر حق است همچنان كه شما سخن مىگوييد.» اعرابى گفت: چه كسى محتاج كرده خدا را كه قسم ياد كند! به حق او قسم كه هيچگاه محتاج نشدم به چيزى مگر آنكه همان چيز نزدم حاضر شده است.پس نعرهاى زد و روى زمين افتاد.رفتيم كه او را به هوش بياوريم ليكن متوجه شديم كه از دنيا رفته است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني; نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني; قاصدك هيچ كس با من نيست ; همه رفتند, تو چرا مي ماني؟؟